Aan het volk van Nederland
Jan Bakhuys

Jan Bakhuys is kritisch maar niet ongenuanceerd, prikkelt maar gaat nooit (echt) te ver, is cynisch maar zeurt niet. Kortom, een wereldburger die niet alles zomaar slikt wat hij leest, hoort en ziet.



AanhetVolkvanNederland-3.jpg

“Aan het Volk van Nederland” was een pamflet dat in de nacht van 25 op 26 september 1781 over alle grote steden in de Republiek der Verenigde Nederlanden werd verspreid vanuit geblindeerde koetsen. Het beweerde dat het hele politieke bestel corrupt was en omver geworpen diende te worden ten gunste van een democratische republiek.

Het zal Jan Bakhuys eigenlijk een zorg zijn of Nederland een Koninkrijk is of een Republiek, maar hij maakt zich wel druk over de corrupte en/of domme ambtenaren, tragikomische politici, sukkels als minister en over hemeltergende paarse krokodillen. Dat doet hij echter niet vanuit een geblindeerde koets, niet vanuit de duisterheid, maar met open vizier. 

Bovendien heeft Jan Bakhuys geen zwaard, geen mes of ander wapen. Maar wel een pen. Af en toe is de punt ervan gedoopt in komische inkt, soms in vileine en soms in verdrietige inkt. Maar wel altijd oprechte inkt. Jan schrijft regelmatig een pamflet "Aan het volk van Nederland". Het is aan het volk om het te lezen en om er wat van te vinden.

Berichtenservice

Wil je op de hoogte worden gehouden van nieuwe blogs van Jan Bakhuys? Meld je dan aan voor de berichtenservice. Bij elke nieuwe post krijg je een berichtje in je mailbox. Jan belooft dat hij je gegevens nergens anders voor zal gebruiken.

 RECENTE PAMFLETTEN

 

2017

“Als je niet meewerkt zorgen wij ervoor dat jullie kind wordt afgenomen. Wij halen hem hier weg uit het ziekenhuis en brengen hem naar een plek die jullie niet kennen. En dan staan jullie morgen bij de rechter en die geeft ons ook gelijk. Dat gebeurt namelijk altijd.”

 

Puur op testosteron

We hebben het hier niet over de misstanden in een arm land waar kinderen handelswaar zijn en ter adoptie worden aangeboden zonder de uitdrukkelijke wens van de ouders. Het gaat over een overheidsinstantie in ons eigen land. De organisatie ‘Veilig thuis’ biedt sommige ouders alles behalve een veilig thuis. Bovenstaande uitspraak is van een medewerker van die fijne organisatie. Zomaar uit het niets en nergens op gebaseerd, wordt een keurig ouderpaar beschuldigd van het mishandelen van hun eigen kind om zelf daardoor aandacht te krijgen. Een behandelend arts denkt dat in eerste instantie, maar corrigeert zijn initiële vermoeden door gedegen onderzoek en geeft dat ook door aan de organisatie. Er is niets met deze ouders aan de hand maar met het kind wel. Een medisch probleem dat aandacht verdient.

De medewerker van Veilig Thuis accepteert echter geen bakzeil en dramt, puur op testosteron, zijn mening door, tegen alle beter weten in, met als hoogtepunt bovenstaande uitspraak. Als ik dit hoor krijg ik neigingen waarvoor mensen lang voor achter de tralies worden gezet.

‘Münchhausen-by-proxysyndroom’

Een incident, denkt u wellicht. Een getroebleerd mens die op een verkeerde positie zit. Zou je hopen, totdat ik verder luister. Het is niet alleen de sociale medewerker, de arts van ‘Veilig thuis’ doet er nog een schepje bovenop. Veilig Thuis verminkt liever kinderen dan dat ze haar ongelijk moet bekennen. Vermoorden gaat nog net te ver, maar een arts van deze zieke club zegt letterlijk (het staat op band): “Het zou fijn zijn als er wel iets gebeurt, dan zijn we van de discussie af.” Hij heeft het hier over een kind van een echtpaar dat door alle externe experts (psychologen, artsen en psychiaters) geheel is ‘vrijgesproken’ van enig onrecht jegens hun kind. Vermoed werd namelijk het zeldzame ‘Münchhausen-by-proxysyndroom’ (MHPS). Deze zeldzame aandoening waarbij de ouders hun kind(eren) bewust ziek maken t.b.v. aandacht, was namelijk enige tijd geleden prominent in beeld gebracht door het tv-programma ‘EenVandaag’. Vanaf dat moment waren alle zogenaamde kinderbeschermers gefocust op deze aandoening. En raad eens? Nederlandse ouders bleken ineens in een belachelijk hoog percentage aan deze aandoening te lijden. Volgens de artsen van deze fijne organisatie was Nederland een psychisch drukvat dat op springen staat. Wij zijn ineens collectief bezig om onze eigen kinderen ziek te maken. Zomaar ineens.

Boos

Waarom ben ik zo boos op die organisatie? Omdat er een enkel geval fout is gegaan? Of twee gevallen? Nee, het is in een schrikbarend aantal gevallen misgegaan. Er is zelfs een aparte stichting opgericht om deze gevallen te documenteren en om ondersteuning aan de ouders te bieden. Hoe gek moet het worden? Er wordt door bezorgde burgers en professionals een stichting opgericht tegen het stelselmatig malverseren van een overheidsorgaan.

Maar waarom dan ineens zo boos?

Bij het programma ‘EenVandaag’ zijn directeur Tanno Klein en vertrouwensarts mevrouw Patries Worms om hun kant van de zaak toe te lichten. Lovenswaardig, lijkt dat. Niets is echter minder waar. Bij de scherpe vragen of dit soort uitspraken (zie boven) geen vragen oproepen, zegt meneer de directeur dat het uit de context is gehaald. Hij verdedigt zijn arts. Een arts die overtuigend heeft geblunderd, die het vak arts nooit meer mag uitoefenen omdat hij de eed van Hippocrates aan zijn laars lapt.

Afschuw

“Ja,” zegt mevrouw Patries, “U moest eens weten wat wij allemaal tegenkomen. Ouders die hun kinderen met vuiligheid inspuiten.” Vreselijk natuurlijk, maar wat heeft dat te maken met ouders die geheel onterecht worden beschuldigd en behandeld alsof zij ook zoiets hebben gedaan? Wat heeft dat te maken met een arts die zegt dat hij het fijn vindt als er iets met een kind gebeurt om zo zijn gelijk te krijgen en bovendien van de discussie af te zijn. Dàt, mevrouw Patries Worms, vind ik iets om met afschuw over te spreken.

Zieke organisatie

Ongetwijfeld gebeurt er veel in ons land dat heel erg fout is en zijn veel kinderen daarvan de dupe. Ongetwijfeld heeft u een ondankbare taak om te moeten kiezen tussen waarheid en fictie, tussen ouders en kind en tussen eigen personeel en ouders. Ongetwijfeld zal het enorme aantal van 85000 gevallen per jaar ertoe bijdragen dat er fouten worden gemaakt. Ik begrijp dat allemaal. En ook nog dat het verklarende toverwoord om al die misstanden te min of meer goed te praten, bezuinigingen is. Maar dat verklaart nog steeds niet dat u een dweil van een arts de hand boven het hoofd houdt, dat verklaart ook niet dat als ouders door diverse specialisten volledig ‘vrijgesproken’ worden, dat u nog steeds, tot aan de rechter aan toe, niet wilt toegeven en liever hun leven ruïneert dan dat u het eigen ongelijk toegeeft. Het verklaart voor mij dat u een zieke organisatie bent, waar de resultaten links of rechtsom, belangrijker zijn dan het welzijn van de groep die aan uw klauwende handen is toevertrouwd: gezinnen die een gelukkig leven willen opbouwen zonder een eeuwigdurend plakkaat van kindermishandeling. Want eenmaal beschuldigd, betekent dat je maar beter kunt verhuizen, want waar rook is, is vuur, toch?

“Fouten maken kan niet in uw organisatie!”

Weet u waar ik nog het meest bang voor ben? Dat is dat ik denk dat u ’s avonds met een schoon geweten gaat slapen. Dat u werkelijk denkt dat u goed werk verricht en dat u uw organisatie uitstekend heeft verdedigd op tv. Dat u, met allerlei kulargumenten, de organisatie belangrijker vindt dan een individu. En dat u daarom collateral damage accepteert. Want waar gehakt wordt, vallen spaanders, nietwaar? Heel vervelend dat er soms ten onrechte een ouderpaar uit de ouderlijke macht wordt gezet, maar ja, fouten maken is menselijk. Nee, meneer de directeur Tanno Klein en vertrouwensarts mevrouw Patries Worms, fouten maken kan niet in uw organisatie! Zelfs het strafrecht kent de harde regel dat elke verdachte onschuldig is totdat zijn of haar schuld bewezen is. En als die niet bewezen kan worden dan gaat de verdachte vrij uit. Zo hebben we de menselijk fout uit het strafrecht gehaald. En God weet, dat ik regelmatig fulmineer tegen de fouten die ook daar op dit gebied gemaakt worden.

Heropvoedingskamp

Ik snap heel goed dat het risico van een foute inschatting desastreuze gevolgen voor een kind kan hebben. Maar zo zwart wit als in het strafrecht hoeft het bij u niet te zijn. Als onrecht en/of mishandeling van kinderen niet kan worden bewezen, lijkt me een intensief onderzoek zinvoller dan de geuite wens van een arts dat er iets met het kind zou moeten gebeuren. Maar niet meteen de ouders ontzetten uit de ouderlijke macht, niet meteen dreigen met het weghalen van kinderen naar onbekende plaatsen en zeker niet aangeven dat het fijn zou zijn als er werkelijk iets gebeurt. Geeft alleen al die uitspraak ‘als er werkelijk iets gebeurt’ niet aan dat er kennelijk niets is gebeurd wat tot verontrusting zou moeten leiden? Wat mij betreft is hier het bewijs geleverd dat deze arts per direct uit zijn functie moet worden gezet en nooit meer als arts aan het werk mag. Directeur Tanno Klein en vertrouwensarts mevrouw Patries Worms hebben, wat mij betreft, ook overtuigend bewezen dat ze niet geschikt zijn voor hun functie. Misschien dat we die nog naar een heropvoedingskamp kunnen sturen. Ze houden toch zo van praktijken uit landen waar dat gebruikelijk is.

 

Jan Bakhuys

 

 

Lees meer »

“Hij die zonder tranen is, werpe de eerste steen.” Niemand is zonder zonden, niemand is zonder tranen. Hij die zonder tranen is, heeft een hart van steen. Werp het! Laat het los en begin opnieuw.

 

Geloof in mensen

Ik geloof niet in de erfzonde, ik geloof niet in God, als almachtige heerser over ons, ik geloof wel in de mensen zolang ze leven, ik geloof in de go(e)dheid die ons ingebakken is. Maar ik geloof ook in het opportunisme van mensen, in de afgunst en de heftige emoties die liefde of haat kunnen zijn. Ik geloof in de labiliteit van mensen en tegelijkertijd in de kracht van de geest. Ik geloof ook in kennis die ervoor zorgt dat we steeds minder Goden nodig hebben. Nu we de donder begrijpen, hebben we er geen God meer voor nodig, en zo hebben we in de afgelopen eeuwen bijna de hele Olympus afgebroken. Met uitzondering van Zeus, de oppergod, Wodan of Jupiter. Die hebben we nog nodig voor ons gebrek aan kennis over leven en dood. Pas als we dat ook ontdekt hebben, zullen we ons realiseren dat we aan onszelf zijn overgeleverd en altijd al waren. Het zal de teleurstelling van de eeuw zijn, eeuwen zelfs.

Als je gelooft in het goede, heb je juist een stevige God nodig

Zovelen schuiven hun verantwoordelijkheid al te gemakkelijk af naar het hoogste wezen, dat voor hen bepaalt wie leeft en wie sterft. Natuurlijk, het geeft ook steun als je kunt rouwen in de ‘wetenschap’ dat het Gods wil is en dat je elkaar weer zult zien. Zo’n vertrouwen is mooi en voor velen zelfs noodzakelijk om te kunnen overleven.

Als je gelooft in het goede van de mens en van de wereld, heb je een stevige God nodig om al het onrecht aan te kunnen. Geloof wordt dan een noodzakelijke zekerheid. Het vereist een zekere kilte van binnen als je niet gelooft in God en toch wilt overleven. En wantrouwen naar de mens als wezen en naar de samenleving die zij samen vormen. Het is een soort van ‘niet zonder elkaar maar ook niet met elkaar’.

Leven in vrede

Ik ken maar weinig mensen die geheel atheïst zijn, zo ik ze al ken. Niet geloven in God, wil niet zeggen dat je niet hoopt op een doorstart na je fysieke dood. En die hoop zorgt ervoor dat je zelf dingen gaat verzinnen of anderen gaat napraten. “Ik geloof wel dat er iets is, maar God zou ik het niet willen noemen.” Waarom dat iets dan geen God mag heten, begrijp ik niet. Misschien is het niet hip genoeg, of misschien zijn de wel openlijke gelovigen teveel softies voor hen. Ik geloof niet in een God, ik geloof ook niet dat er na dit leven nog iets zou zijn. Wel denk ik dat we over enige tijd – en dat kan honderden jaren zijn – erachter zullen komen dat we als mensheid gezamenlijk een grote spirituele kracht hebben die we kunnen bundelen. Een soort van collectief bewustzijn. Maar ook dat is nergens op gebaseerd, net zomin als dat geloof ergens op gebaseerd is. De Bijbel, de Koran en alle andere religieuze boeken zijn, m.i. een uiting van onze grote collectieve wens om in vrede te leven. Volgens mij kunnen al die boeken terug de boekenkast in als we dat gewoon doen, wereldvrede. Het is helaas tot heden echter nog nooit gelukt.

“You are my arms”

Het zal een paar dagen na 6 juni 1944 (D-Day) zijn geweest dat een groep Amerikaanse soldaten door een Frans dorpje trok en daar een gedeeltelijk kapotgeschoten kerkje zag. Toen ze daar naar binnen liepen, zagen ze dat ook het kruisbeeld beschadigd was. De armen van Jezus waren er volledig van afgebroken. Het lichaam van Jezus zat nog wel vast op het kruis. Het verhaal gaat dat een van de Amerikaanse soldaten op de plaats waar de armen hadden gezeten, de woorden “You are my arms” heeft geschreven. God werkt via mensen. Het zijn de mensen die steun verlenen als je die nodig hebt, het zijn mensen die je troosten als je rouwt, het zijn de mensen die je te eten geven als je honger hebt. Als je gelooft in God, dan ‘weet’ je dat Hij die mensen stuurt, dat het Zijn armen zijn. Als je niet gelooft, zie je dat er mensen om je heen zijn die jou belangrijk genoeg vinden om je te helpen als dat nodig is. Het een is niet beter dan het andere en het resultaat is hetzelfde.

Macht

Het maakt dus eigenlijk niet uit of je gelooft of niet, het resultaat is hetzelfde. Waarom maakten we ons vroeger dan zo druk over het bekeren van anderen? Waarom wil IS een eigen Kalifaat? Zou het kunnen zijn dat religieuze leiders net zo stevig kleven aan het kerkelijke pluche als dat politici dat doen? Zou macht een belangrijkere factor zijn in religies dan het geloof? Macht op basis van kracht is moeilijker te handhaven dan macht op basis van overtuiging. Overtuiging en charisma winnen het met gemak van de brute kracht van legers.

Money against religion

Charismatische religieuze leiders hebben niet zelden zeer fanatieke volgelingen die veelal de nuance kwijtraken naar mate het groepsproces haar werk doet. Die leiders krijgen bijna goddelijke status en als dat maar lang genoeg duurt, gaan ze er zelf in geloven. En dan is het moeilijk om geen onzin te gaan vertellen. Onzin die hun aanhang graag hoort of die ze juist in bedwang houdt. Mensen hebben de vreemde neiging om van hun religie te verwachten dat ze eerst moeten lijden om pas daarna, in het hiernamaals, te mogen genieten. Of dat nu melk en honing is of zeventig maagden. Eerst het zuur en dan pas het zoet. Ik vraag me dan af of er ooit een zoet zal zijn. Die vraag is voor de gelovigen echter geen vraag maar een wetenschap. Religie is sterker dan cultuur en sterker dan patriotisme. De enige macht die sterker lijkt te zijn dan religie is geld. Economische macht. Het paradoxale is dat religieuze leiders, die meestal hun persoonlijke positie ook economisch rendabel maken, maar aardse rijkdom voor hun volgelingen juist als een afgod betitelen, diezelfde economische macht als zwaarste concurrentie tegenkomen. “Money against religion, but no religion without money”. Want zonder geld is er geen kerk. Voor IS, die zegt uit naam van Allah te vechten, is geld nodig voor wapens, trainingskampen en voor de uitvoering van terroristische acties. Daar zit, wat mij betreft, geen millimeter godsvruchtige religie bij. "You are my arms", heeft hier een heel andere betekenis.  

Geloof staat los van religie

Religie kan dus verwarrend zijn (wat als we weer een mysterie ontrafelen, net als destijds de donder. Wat verdwijnt er dan uit het geloof?). Het kan verblindend zijn, zoals bij de fanatici die zonder tegenspraak een leider volgen. Het kan dwingend en meedogenloos zijn, zoals bij IS die haar volgelingen gevangen houdt. Het kan echter ook troostend zijn, zoals bij gelovigen die hun verlies kunnen accepteren als de wil van God en hun ‘wetenschap’ dat er na de dood hereniging zal plaatsvinden. Maar elke religie heeft een God nodig die vereerd kan worden. Een onzichtbare hogere macht die nog nooit is verschenen, nog nooit een stem heeft gehad en die nog nooit enig teken van leven heeft gegeven. Alleen dan kan er geloofd worden. De essentie van geloof is dat er geen bewijs is. Geloof is geloof. Zonder kennis of wetenschap. Geloof is prima. Het is een soort van zekerheid die weliswaar geen zekerheid is, maar toch een beetje omdat zoveel mensen dat nu eenmaal als zodanig erkennen. Een collectieve wens naar vrede en troost. Geloof helpt mensen die het nodig hebben. Religie is de ver-institutionalisering van geloof en daar gaat het fout. Geloof is iets individualistisch of zou dat moeten zijn. Religie is een business. Geloof geeft op menselijke manier inhoud aan ‘You are my arms’, bij religie gaat het om de aantallen, om de macht en om het geld.

“I don’t mind to be your arms, in fact, I want to be, I just don’t want to pay for it.”

 

Jan Bakhuys

 

 

Lees meer »

Het COC is de club die vecht voor gelijke rechten van LHBT’s (Lesbisch, Homo, Biseksueel en Transgenders). Gisteren in Nieuwsuur stonden er tijdens een interview met de voorzitter van deze club, ook nog ‘Straight’ en ‘Interseksueel’ bij. Godzijdank mag je dus ook nog ‘gewoon’ straight zijn. Wat Interseksueel is? Ik heb geen idee.

Vroeger was het COC gewoon de club die zich hard maakte voor homo’s en hun rechten. Niks mis mee en ze hebben een hoop goed werk verricht. Henk Krol was het meest recente boegbeeld van het COC. Nu maakt hij zich druk om ouderen en hun rechten. Ik zie wel een logica. Beide groepen zijn/waren slecht vertegenwoordigd en lieten met zich sollen.

Leven en laten leven

Laat duidelijk zijn dat ik, ondanks dat ik vrij saai, gewoon straight ben, het COC een warm hart toedraag. Zij vechten voor erkenning en gelijke rechten voor een groep die het zelfs in Nederland best moeilijk heeft, laat staan internationaal. Je bent nu eenmaal homo, lesbo en daar moet je niet moeilijk over doen. Zelfs de overdreven extravaganza die je bij uitgesproken homo’s ziet, neem ik op de koop toe. Niet mijn ‘cup of tea’, maar leven en laten leven, vind ik.

Geslachtsregistratie uit het paspoort

Vandaag echter lees ik dat Tanja Ineke, huidige voorzitter van het COC Nederland, samen met een van haar werkgroep voorzitters, Philip Tijsma, ervoor pleit om de geslachtsregistratie uit het paspoort te halen.

“Er moet een einde komen aan de geslachtsregistratie in het paspoort en identiteitskaart. Volgens het COC voelen veel mensen zich niet thuis in het hokje 'man' of 'vrouw',” lees ik op nu.nl.

"Geslachtsregistratie leidt voor veel mensen tot problemen, terwijl het onnodig en achterhaald is. De overheid behandelt mannen en vrouwen toch gelijk? En wat gaat het de autoriteiten aan wat er in je ondergoed zit?'', volgens Tanja en Philip.

Eerst verliefd en dan pas seks

“Hou nou toch op’, is mijn eerste reactie. Of je bent man of je bent vrouw. En als je van geslacht wilt veranderen dan doe je dat, en van het een word je dan het andere. Natuurlijk heeft de overheid niets te maken met wat jij allemaal in je onderbroek hebt zitten, maar er zit wel iets, dat valt niet te ontkennen, toch? Wat is er mis mee om dat gewoon vast te stellen, ongeacht hoe je daarmee omgaat. Of jij dat het liefst gebruikt bij iemand van het andere geslacht of iemand van je eigen geslacht, of helemaal niet. Allemaal best, wat mij betreft, maar je bent gewoon iets, lijkt me. En het zijn van homo of lesbo is toch meer dan alleen een seksuele voorkeur? Het is toch dat je je leven wilt delen met iemand van hetzelfde geslacht omdat je je daar tot aangetrokken voelt. Het uitgangspunt is toch niet dat je seks wilt hebben met iemand als je verliefd wordt? Het is toch andersom. Je wordt op iemand verliefd en dan is seks een logisch gevolg.

100 miljoen down the drain

Vandaag las ik dat de overheid ruim 100 miljoen heeft uitgegeven aan een project om de basisadministratie op landelijk niveau te tillen. Zonder enig resultaat! Hoe moeilijk kan het zijn om een levensgroot Excelsheet te maken waarin we gewoon opschrijven hoe iedereen heet, waar die woont en vast nog wel een paar andere gegevens. Koppel het aan de administratie van de belastingdienst, die weten namelijk altijd iedereen wel te vinden, en klaar is kees. Minister Plassterk heeft er de stekker uitgetrokken omdat het niet lukte. We zijn wel 100 miljoen verder. Daar heeft hij ruim acht jaar over gedaan. Nu weet ik best dat 100 miljoen geen ramp is op een begroting die bijna 3500 keer zo groot is, maar toch vind ik het een boel knaken die naar een stelletje prutsers is gegaan die er nu goede sier mee maken. Het is wel mijn belastinggeld! Het stimuleert me in elk geval niet om mijn komende aangifte al te precies te doen.

Academische discussie

De discussie om het geslacht voortaan niet meer te registreren is dus louter een academische discussie. Wat de uitkomst ook is, we kunnen het op landelijk niveau toch niet aanpassen. Voorlopig zullen de LHBT’ers het dus moeten doen met een discussie in de plaatselijke kroeg van hun stad of dorp. Eerlijk gezegd geef ik ze weinig kans om daar de discussie op een fatsoenlijk niveau te kunnen voeren. Als een discussie over vluchtelingen al door ééncelligen wordt verstoord, dan zal deze discussie helemaal stranden in onbegrip, geweld en pesterij.

Toch geen onzin?

En dat is misschien precies de reden waarom het standpunt van het COC helemaal niet zo’n onzin is als ik in mijn eerste reactie dacht. De acceptatie van deze groep lijkt in Nederland dan redelijk te zijn. Kijk maar naar de Pride Amsterdam die gisteren zonder problemen verliep. Op het platteland is het begrip voor anderen en andersdenkenden echter nog niet zo groot. En ook daar zijn homo’s, lesbo’s, transgenders en biseksuelen. Die moeten zich nu nog vaak stilhouden om geen outcast te worden. Ze kunnen maar beter naar de hoofdstad verhuizen om een openlijk leven van hun voorkeur te kunnen leven.

Help het?

Maar helpt het dan dat er in je paspoort niet staat of je man of vrouw bent? Volgens mij niet. Mogelijk voor de transgenders, die daardoor minder herkenbaar anders zijn, maar registratie maakt volgens mij niet veel uit. Misschien wel in het buitenland. Want aan wie laat je je paspoort zien? Toch alleen aan de grens, of bij een werkgever als je je moet legitimeren. In dat laatste geval is er kennelijk al acceptatie, anders is legitimeren niet nodig. Aan de grens kan ik me er nog wel wat bij voorstellen, omdat in sommige landen homoseksualiteit als een misdaad wordt gezien.

Wrong woman for the right cause

Zomeravondgast Glenn Helberg wordt vanavond geïnterviewd door de uiterst irritante Janine Abbring, die het zeldzame talent heeft om haar gasten op cruciale momenten te onderbreken, zodat de kijker het beste wat de gast te bieden heeft moet ontberen als het aan haar ligt. Gelukkig zijn gasten zoals Glenn Helberg, een psychiater, geboren op Curaçao, mans genoeg om hun punt toch te maken. Natuurlijk gaat het vanavond over discriminatie, voornamelijk tussen zwart en wit. Hij was lijstduwer van de politieke partij van Sylvana Simons omdat hij gelooft in de eenheid en gelijkheid van mensen. Het is mijn overtuiging dat die partij het niet gehaald heeft vanwege mevrouw Simons. Haar misplaatste zelfingenomenheid gebaseerd op een continue aanpraten van een schuldgevoel aan haar publiek, heeft haar de das omgedaan. En dat terwijl de zaak waarvoor zij zich inzet(te) alle aandacht en sympathie verdient. Wrong woman for the right cause, wat mij betreft. De wijze waarop Glenn Helberg erover praat is zoveel genuanceerder en zoveel meer gericht op het onderwerp en niet zo overduidelijk gefrustreerd als we Sylvana Simons steeds hebben zien doen.  

Dan maar geen paspoort?

Zou het ook een oplossing zijn om in het paspoort dan ook maar geen foto meer te plaatsen omdat je daar de huidskleur uit kunt destilleren? En zullen we de naam dan ook maar weglaten, omdat die ook aanleiding geeft tot discriminatie. Mohamed Abdullah is toch anders dan Kees de Vries, tenslotte. Geen paspoort is dan misschien wel de beste oplossing, dan valt er helemaal niets meer te herleiden tot de persoon. Misschien moeten we iedereen alleen maar een nummer geven en dat nummer via een chip injecteren. Die kan dan uitgelezen worden bij elke grens of waar dan ook. Bij huisdieren doen we het al.

Een extra stempel in het paspoort

Het lijkt me dus geen oplossing om maar informatie weg te laten in een paspoort. Het lijkt me ook geen oplossing om mensen hun naam af te nemen, zoals soms bij sollicitatieprocedures wordt gedaan. Het lijkt ook geen oplossing om het gezicht (foto) weg te laten in het Curriculum Vitae omdat daar je afkomst en kleur te zien is. Het onherkenbaar maken, is het verbergen van de waarheid omdat die waarheid gevaarlijk is. Daar moeten we wat aan doen! De waarheid mag niet gevaarlijk zijn. Het zijn de mensen die de waarheid niet aankunnen, die gevaarlijk zijn. Misschien moet er juist wat bíj in ons paspoort. Misschien moeten we allemaal een proeve van acceptatie afleggen. Acceptatie van mensen als mensen en niet als kleurlingen, homo’s, lesbo’s, etc. of wat dan ook. En pas als we overtuigend ‘geslaagd’ zijn voor die proeve van acceptatie, krijgen we een extra stempel in ons paspoort. En dan is ons paspoort pas volledig.  

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

De volksmond heeft tegenwoordig niet altijd meer gelijk. Vroeger was het waar dat je maar zeer moeilijk je eigen milieu kon ontgroeien. “Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje.” Ik hoor het mijn vader nog zeggen. “Als niet komt tot iet, kent iet zich zelve niet.” Dat was de favoriet van mijn moeder. Hoewel ik uit een bevoorrecht nest kom, was ook daar de overtuiging dat verandering van klasse niet kon of in elk geval niet vaak gebeurde. En als het toch gebeurde, dan liep dat meestal niet goed af, of was de nieuwe rijke geen aanwinst voor ‘het milieu’. Tegenwoordig kun je met een goed idee, verstand van techniek en een gezonde dosis ondernemerschap, in korte tijd miljonair worden. Kijk naar de mannen van Google, Marc van Facebook en Elon Musk die met PayPal rijk werd en nu met Tesla hoge ogen gooit.

 

Eens een dief, altijd een dief

De wereld is de laatste tijd enorm veranderd en verandert nog steeds in supertempo. Toch houden we nog vast aan oude wijsheden, ook al komen die nog uit de tijd van onze grootouders. “Eens een dief, altijd een dief.” Vaak is dat ook zo. Vroeger meer nog dan tegenwoordig. De meeste criminelen zijn eigenlijk crimineeltjes, zaterdagmiddagboefjes. Met de juiste begeleiding en werkelijke kansen stoppen die ook liever met hun foute praktijken. Zeker als ze wat ouder worden, een vriendin krijgen die ook liever manlief naast zich op de bank heeft, dan dat ze wekelijks voor het detectorpoortje van de bajes haar beugel BH uit moet doen om zonder piepje naar binnen te kunnen. In de bajes zijn er programma’s om de boeven te helpen om hun leven te beteren. Natuurlijk zijn er ook doorgewinterde criminelen die de bajes als een beroepsrisico zien en nooit meer het rechte pad op zullen gaan, maar het gros speelt mee in de amateurcompetitie.

Nieuwe carrière

Zo ook mijn penvriend Nikoo. Ooit liep hij op een scheef pad, samen met enkele anderen, maar hij draaide op voor de gezamenlijke streken. Niet dat hij daar onterecht zat, echt niet. Hij verdiende straf en kreeg die ook. Teveel echter, ik heb daar eerder over geschreven. Maar hij leerde in de bak een andere kant van zichzelf kennen. De creatieve kant. Nikoo tekent zeer verdienstelijk en is bovendien een uitstekend kok. Voeg daar nog een grote dosis onbevangen fantasie bij en je hebt een nieuwe carrière. Nikoo tekent zijn recepten in plaats van dat hij ze opschrijft. Nog nooit zoiets gezien. Daar wil hij wat mee, en terecht. De maatschappij wil hem daarbij helpen. Zo ook een stichting die zich met name bezighoudt met creatieve projecten voor (ex-) gedetineerden. Nikoo valt dus in de doelgroep. Deze stichting ‘Changes&Chances’, opgericht door een bevlogen docent ‘Crea’, heeft al vele gedetineerden geholpen om hun creatieve kant te ontdekken.

Premier Leaque

Nikoo is nu ruim 7 maanden vrij man. Hij wil dolgraag aan de slag. Het liefst op creatief vlak. Maar de overheid heeft hem een stevige schadeloosstelling opgelegd, waardoor een eerlijke kans voor een nieuw leven eigenlijk niet echt mogelijk is. De gedachte dat criminelen rijk zijn en dus een schadeloosstelling gemakkelijk kunnen betalen, slaat nergens op. Natuurlijk, die bestaan ook, maar zoals gezegd, dat is de Premier Leaque. Nikoo behoort echter niet tot die groep en dus heeft hij een regeling moeten treffen om dat enorme bedrag terug te betalen. Hierdoor wordt werken absoluut niet gestimuleerd, want elke extra euro wordt hem direct afgenomen. Net goed, hoor ik u zeggen. Verdiende loon. Dat is ten dele waar. De schadeloosstelling is inderdaad niet helemaal onterecht. Het zorgt er echter wel voor dat zijn kansen dermate kleiner worden, dat hij verzuchtend de toekomst in kijkt.

Halve eerlijkheid

Een maatschappij moet eerlijk en rechtvaardig zijn. Daar behoort ook toe dat je mensen die de fout in zijn gegaan, moet straffen en dat je hen ook de veroorzaakte schade moet laten betalen. De praktijk is echter dat het gros van deze boeven een uitkering moet aanvragen omdat ze met een ‘beschadigde’ VOG nergens aan de bak komen. De eerlijkheid is dus alleen maar in woord en geschrift en niet in de praktijk. We straffen ze wel, maar daarna, als ze hun straf hebben ondergaan, laten we ze niet meer toe in onze zogenaamde geciviliseerde maatschappij, laat staan dat we ze helpen. Stel je voor dat we dat bij onze eigen kinderen zou doen, dan zou er geen enkel gezin meer bestaan.

Wie betaalt de werkster wit?

De schadeloosstelling wordt dus toch door de belastingbetaler opgebracht omdat wij als maatschappij deze groep het liefst niet meer zouden toelaten tot de reguliere maatschappij waarbij je moet werken voor je brood. Want, ‘eens een dief, altijd een dief”, toch? Maar zoals gezegd, de meesten willen best graag terug de reguliere maatschappij in en willen graag werken voor hun dagelijks brood. De praktijk laat dat dus meestal niet toe, zoals we hebben gezien. De enige manier om toch nog enigszins geaccepteerd een bestaan op te bouwen is door dan maar zwart te gaan werken. Dat is ook niet zoals het hoort, maar veel meer geaccepteerd dan echte ondeugendheid. Want, laten we eerlijk zijn, wie betaalt zijn werkster wit? Wie draagt er echt sociale lasten af voor haar (meestal zijn het toch vrouwen)? Wie heeft er een arbeidsovereenkomst met de werkster? Dus, laten we niet hypocriet zijn, als we belasting kunnen ontduiken doen we dat massaal. Daar is Panama rijk van geworden, tenslotte.

Zwart geld heeft geen rechten

Maar als je zwart werkt, heb je geen rechten. Dus als je ineens niet meer betaald wordt omdat de opdrachtgever daar geen zin meer in heeft, kun je nergens terecht. Blijf dan maar eens netjes en kalm. Toch deed Nikoo dat. Nikoo wil geen trammelant. Hij wil alleen graag een nieuwe toekomst opbouwen. Een toekomst met een partner die hij recht in de ogen kan kijken. Een toekomst waarbij hij een eerlijke boterham verdient met de talenten die hij heeft gekregen. Maar nu moet hij bij elke ontmoeting met een leuk meisje allerlei smoesjes verzinnen waarom hij niet met haar kan gaan uit eten, of waarom hij haar geen cadeautje kan geven, terwijl hij dat zo graag zou doen. Tot twee keer toe hebben mensen in zijn omgeving geprofiteerd van zijn haast rechteloze staat. Wel hem hard laten werken, in de keuken, bij een verhuizing, een verbouwing, liefst wit, maar desnoods zwart. Want Nikoo pakt alles aan om zo snel mogelijk zijn verleden achter zich te laten. Maar betalen, ho maar. Met allerlei smoesjes houden ze hun geld in de zak. Geld dat ze hem beloofd hebben en waarvoor hij hard heeft gewerkt.

Bedonderd door de maatschappij

En dat zijn dan de gerespecteerde mensen in de maatschappij. Ze hebben nooit in de bak gezeten. Ze weten niet hoe dat voelt, hoe dat ruikt, hoeveel herrie je dagelijks moet verdragen, hoeveel vernederingen. Hoeveel tranen je laat als je achter de deur opgesloten zit. En nogmaals, ik zeg niet dat hij daar onterecht zat, maar dat doet niets af aan zijn emoties gedurende die veel te lange tijd. Maar profiteren van zijn breekbare positie is minstens zo erg. Het zijn mensen die we dagelijks op straat tegen kunnen komen, die we zien bij het boodschappen doen, strooiend met geld. Geld dat ze eigenlijk met Nikoo hadden moeten delen. Maar ze lachen hem in zijn gezicht uit. Hij kan hun niets maken. Zwart telt niet bij de politie. 

De bovenwereld veracht je en de onderwereld trekt aan je.

Blijf dan maar eens op het rechte pad. Hoe veel gemakkelijker is het dan om terug te keren naar die schimmige wereld waar je eens zo actief in was en waar je dacht de wereld te kunnen verslaan? In veel gevallen wordt er van alle donkere kanten getrokken aan de ex-gedetineerden. “Kom toch weer terug, ditmaal lukt het wel en blijven we uit handen van justitie. We zijn slimmer nu, machtiger nu, beter nu.” Blijf dan maar eens op het rechte pad. De bovenwereld veracht je en de onderwereld trekt aan je.

Gelukkig staat hij niet alleen

Maar zo niet Nikoo. Nikoo wil een nieuw bestaan opbouwen in de bovenwereld omdat hij zichzelf van een andere kant heeft leren kennen. Zijn creatieve kant. Gelukkig zijn er ook mensen die hem wel echt willen helpen. De vrijwilligers van de kerk, die hij elke zondag in de bajeskerk zag. Die elke zondag hun naasten in nood bijstaan. Dat zijn de echte heiligen van de kerk. De naamlozen die zonder tegenprestatie helpen waar de nood het hoogst is. Nikoo tekende de 16 staties uit de bijbel in 17 delen. Omdat hij het zo voelde en de vrijwilligers vonden het goed. Ze stimuleerden hem om door te gaan met zijn zoektocht naar zijn God en met het ontwikkelen van zijn talent. Nog steeds komt hij daar omdat hij zijn God heeft leren kennen in die fantastische mensen. En er zijn nog andere mensen die het echt goed met hem menen. Die hem helpen als het nodig is, die met hem praten als het nodig is en die hem stimuleren om het rechte pad te blijven volgen. Die zijn talenten zien en hem oprecht willen helpen om die verder te ontwikkelen. Net als zijn familie die hem weer liefdevol heeft opgenomen en hem helpt waar ze kunnen.

Nikoo trending

Soms heb je pech en soms heb je geluk. Nikoo heeft zijn pech nu wel gehad, het wordt tijd voor zijn geluk. Hij gaat grote dingen doen. Groot en groots. Ben niet verbaasd als je hem binnenkort ziet in de media, als gerespecteerd auteur en als je zijn boeken ziet in de winkel. Of als je ziet dat hij trending is op twitter en Facebook. Nikoo heeft het boze niet meer nodig. Hij heeft het gezien en achter zich gelaten. Nooit praat hij erover. Omdat hij het niet wil en omdat hij de codes kent. Nikoo was een ‘dief’ maar is een held. ‘Eens een dief, nooit meer een dief.” Dat wordt de nieuwe volkswijsheid. Made by Nikoo!

 

Jan Bakhuys

 

 

 

Lees meer »

Casus

Casus

24 jun. 2017 21:22

Op 20 juni plaatst het Eindhovens Dagblad (ED) een ingezonden brief van een wanhopige partner van een door stevige gezondheidsproblemen gepijnigde man (zie de brief op: http://bit.ly/briefaanUWV). Zij schrijft niet primair over de pijn van haar partner, zij schrijft niet over de financiële problemen die dat oplevert, zij schrijft niet over spanning die het ongetwijfeld met zich meebrengt in een gezin met ook nog twee kinderen. Nee, zij schrijft een open brief aan het UWV. De organisatie die u en mij bij moet staan als het ons tegenzit en wij niet of minder kunnen werken en mede daardoor financieel in de problemen komen.

 

Onze werknemers

Het UWV, voortvloeisel uit ons sociaal vangnet, waar we allemaal veel belasting voor betalen als we wel kunnen werken. Het UWV dat met die belastinggelden zorgvuldig om moet gaan en het dus moet inzetten voor een eerlijke behandeling van mensen die dat nodig hebben doordat die in een afhankelijke situatie terecht zijn gekomen. Nogmaals, het zijn uw en mijn belastinggelden waarmee zij, in onze opdracht, de zwakkeren in de maatschappij moeten helpen. Het zijn dus in feite onze werknemers.

 

Noodkreet

Het zal u vast niet verbazen dat het weer eens behoorlijk mis is gegaan. En ja, ongetwijfeld gaat het ook best vaak goed. Maar bij deze groep mag het eigenlijk nooit mis gaan. Toch gebeurt dat zo vaak dat het ons helaas al lang niet meer verbaast. Het erge is dat die groep die het juist nodig heeft, vaak het minst in staat is om hun recht op te eisen. Deze mevrouw heeft de gave van een helder verstand en een scherpe pen. Een fraaie combinatie die echter maar weinigen is gegeven. Gelukkig maakt zij er gebruik van en heeft het ED haar noodkreet geplaatst.

 

Hartenkreet

Wat denkt u? Zou het UWV deze hartenkreet beantwoord hebben als die via het door hun gewenste, nee vereiste, algemene mailadres zou zijn gestuurd? Waarschijnlijk net zo min als al die andere noodkreten die via dat mailadres gestuurd worden. Ongetwijfeld hebben bezuinigingen er deels voor gezorgd dat de wachttijden langer zijn dan voorheen. En ongetwijfeld gaat het (hopelijk) ook regelmatig goed.

 

Lange neus

Wat zou u het liefst hebben dat uw personeel zou doen als er iets in hun werk dreigt mis te gaan? Zou u willen dat ze het werk steeds slechter, gedemotiveerder en ten koste van uw klanten gedaan zou worden? Nee toch, uw klanten zouden weglopen en nooit meer terugkomen. De klanten van het UWV hebben die keuze echter niet. Die kunnen niet weglopen. En dat bedoel ik niet eens cynisch; velen kunnen namelijk helaas echt niet meer lopen. Zij kunnen het zich niet permitteren om het UWV de rug toe te keren. Ons systeem heeft ervoor gezorgd dat zij afhankelijk zijn van hun ‘eigen werknemers’. Op zich niet zo erg, als die werknemers dan ook maar zouden doen wat ze moeten doen. Dat betekent op z’n minst een reactie sturen als iemand contact zoekt. Maar ons personeel trekt een lange neus naar ons, naar hun werkgever. Omdat het werkgeverschap via zoveel schijven gaat, kunt u echter geen invulling geven aan uw werkgeverschap en ondervinden zij geen gevolgen van slecht werknemerschap. Nog sterker, zij eigenen zich de rol als zijnde uw werkgever op en behandelen u alsof u een slecht werknemer van hen bent. De wereld op zijn kop, lijkt me.

 

Casus

Deze mevrouw benoemt haar man consequent als ‘casus’ omdat het UWV dat namelijk ook doet. Mensen zijn casussen, gevallen, dossiers of nummers. In haar nette, maar o zo vileine brief, geeft ze goed aan hoe je je voelt als je afhankelijk bent van domme ambtenaren. Hoe ik dat weet? Omdat er natuurlijk een reactie komt van het UWV als de publiciteit gezocht wordt. Dan kan het ineens wel. Dan is hun eigen positie in het geding. Dat alleen al is walgelijk. Als mijn personeel alleen tot actie te bewegen is door publieke chantage, zou ik ze met een grote boog buiten kieperen. Helaas die luxe hebben we niet. Maar de kwalificatie ‘dom’ komt niet vanwege hun zielige kinderlijke gedrag, het komt door de inhoudelijkheid van hun reactie:

“Het UWV laat weten ‘heel erg geschrokken’ te zijn van de brief. ,,Maar we hebben geen missers in het dossier ontdekt”, zegt een woordvoerster. Wim (de 'casus' in kwestie, JB) heeft meerdere afspraken gehad bij het UWV en daarin zijn volgens plan alle beoordelingen uitgevoerd. ,,Het dossier laat een normale opbouw zien.” (citaat uit het ED van enkele dagen later).

 

Geen missers

Het UWV heeft ‘geen missers in het dossier ontdekt’. Dat betekent dat dit kennelijk een normale gang van zaken is! Het is, volgens het UWV, dus volstrekt gebruikelijk dat u geen antwoord krijgt en dat absoluut niet medisch onderlegde medewerkers zich een medisch oordeel toe-eigenen. En dat ze u gaan vertellen wat uw medische toekomst is en daar dan ook maar meteen uw financiële toekomst op afstemmen.

 

Minachting

“Het dossier laat een normale opbouw zien.” Hoe dom kun je zijn als je via de media een brief krijgt die er niet om liegt, waar door velen met adhesie op wordt gereageerd, om dan vervolgens te zeggen dat er geen missers zijn en dat het volstrekt gebruikelijk is en het dossier ook ‘een normale opbouw’ laat zien? Niet alleen is het media-technisch een misser van formaat, het geeft zo duidelijk weer hoe men tegen ‘casussen’ aankijkt. Met volstrekte minachting!

 

Wij, hun werkgever

Het wordt tijd dat we ons personeel eens tot de orde roepen. Dat we van ze eisen dat ze hun werk doen zoals WIJ dat willen. Wij, het land. Wij, hun werkgevers en Wij die hun taakomschrijving hebben opgesteld. Dat we anders hun salaris eens gaan bevriezen. Dat ze anders ontslagen worden.

 

Achteraan sluiten

Stoere praat en ik zou willen dat ik het waar kon maken. Helaas ben ik net zo onmachtig als Sancha Schuurs, de schrijfster van de brief en net zo onmachtig als haar Wim, haar partner, de ‘casus’ van het UWV. Maar samen staan we wel sterk. Het wordt langzamerhand tijd voor een revolutie in dit land. Niet op basis van het idiote populisme van machtsbeluste politici, maar op basis van de hele simpele uitgangspunten van onze samenleving. Dat we samen in dit land proberen om het goed te laten verlopen en dat we daar best belasting voor willen betalen maar dat die dan wel goed besteed wordt. En als er ambtenaren zijn die het niet goed doen, dat die dan ook gewoon ontslagen worden. En dat ambtenaren die ziek worden ook gewoon achteraan de rij moeten aansluiten bij het UWV. Dan kunnen ze naar hun oud collegae van het UWV. Kijken of het dan wel goed gaat. Of hun mail naar het algemene mailadres wel wordt beantwoord of dat ook zij ook een open brief naar het Eindhovens Dagblad moeten sturen om gehoord te worden. Ik vermoed dat die dan behoorlijk kan bezuinigen op hun redacteuren……

 

Jan Bakhuys

 

 

Lees meer »

“Het mooiste in de wereld is de vrijheid van meningsuiting.” In het universiteitsrestaurant van Berkeley, Californië, USA, hangt deze spreuk van Diogenes, een Griekse filosoof van meer dan duizend jaar geleden, groot aan de muur. Berkeley staat symbool voor vrijheid van meningsuiting sinds studenten van de ‘Free Speech’ beweging in de jaren ’60, onder leiding van Mario Savio, hun strijd wonnen van het universiteitsbestuur en de politie, om zich politiek te mogen organiseren. Sindsdien is het een vrijhaven voor politiek debat. Deze week was er echter voor het eerst in bijna zestig jaar een vechtpartij door verschillen van mening. Controversiële sprekers werden geweerd en voor- en tegenstanders van Trump knokten elkaar de zaal uit. De wereld verandert in snel tempo.

 

De neven van Eus

Deze week keek ik naar het interessante programma ‘De neven van Eus.’ Een informatief programma over het Turkije van nu, aan de hand van de grote familie van de Nederlandse schrijver Özcan Akyol, oftewel Eus. Deze voormalige boef is een geliefd schrijver en TV persoonlijkheid geworden. Een rustige, intelligente jongeman van Turkse komaf die bovendien ook nog eens heel goed kan schrijven. Een uitstekende ambassadeur voor de Turkse Nederlanders in ons land. Omdat ik in mijn vele contacten met Turken en Turkse Nederlanders in mijn leven, hen altijd heb ervaren als geweldig vriendelijk en gastvrij, schrik ik regelmatig als ik de redevoeringen van de Turkse president hoor. Dat strookt helemaal niet met mijn beeld van Turkije en haar bevolking. Turkije lijkt Turkije niet meer. Tot op het bot verdeeld door macht en invloed, lijkt het wel. Als Turk kun je je niet afzijdig houden. Je moet een keuze maken. Is het niet vanwege je eigen ideeën en gedachten of je maatschappelijke positie, dan is het wel vanwege je directe omgeving die wel een mening heeft en er ook een van jou verlangt. 

Hoe maak ik een land kapot?

Als je er toevallig over dacht om een cursus ‘Hoe maak ik een land kapot?’ te gaan volgen, hoef je slechts de actualiteit over Turkije te volgen. Natuurlijk weet ik dat er in het verleden hevige controverses waren tussen de Turken en Armeniërs en dat dat nog steeds van grote invloed is. En natuurlijk weet ik dat de PKK door de ene partij als een terroristen wordt gezien en door de andere als volkshelden. Het is dus niet altijd één grote Turkse familie geweest en dat zal het voorlopig ook niet worden. Net zomin als Spanje en Catalonië, Rusland en Oekraïne en China en Taiwan.

De waarheid is niet belangrijk meer

Maar ondanks de vele ongeregeldheden, gijzelingen van Nederlands-Turkse journalisten in Turkije en de ongelooflijke massaontslagen, schrok ik toch van de bedreigingen aan het adres van ‘onze’ Eus naar aanleiding van zijn programma. Waarom, in hemelsnaam? Alleen omdat hij een feitelijk verslag heeft gedaan van de lege stranden, hotels en restaurants aan de Turkse Rivièra in Antalya. Het is nu eenmaal zo, de toeristen blijven weg. Gek hè, met al die ongeregeldheden en een president die vorig jaar Poetin uitdaagde en verloor. De Russische president riep toen zijn landgenoten op om Turkije te mijden. Die Russische ‘fatwa’ is nu weliswaar herroepen maar de Russen blijven weg.

Ondertussen worden de meest vreselijke handelingen voor Eus bedacht die er allemaal toe moeten leiden dat er snel geen Eus meer is. Alleen al de simpele realiteit van een toeristische leegloop in het land van hun roots, brengt Nederlandse Turken ertoe om een mede Nederlander dood te wensen. De waarheid is niet belangrijk meer. Alleen de controverse leeft nog.

Slechte leiders

Natuurlijk is het verwerpelijk als je als individu doodverwensingen via de social media stuurt. En natuurlijk moet dat vervolgd worden. Net als dat gebeurde bij de vreselijke wensen aan het adres van Sylvana. Wat mij betreft zelfs behoorlijk strenger dan taakstraffen die er toen op volgden. Maar nog schuldiger vind ik Erdogan, die willens en wetens zijn land splijt. Of je het nu met hem eens bent of niet, geen enkele leider van een stad, provincie of land mag de bevolking tegen elkaar opzetten. Dan ben je gewoon geen goede leider! Zelfs Machiavelli, toch ook geen flauwe jongen als het om leiderschap gaat, schreef dat 500 jaar geleden al in zijn beroemde werk ‘Il Principe’ (in het Nederlands vertaald als ‘De vorst’ maar ook als ‘De heerser’).

Wangedrag

Eus doet terecht aangifte bij de politie. Dit soort wangedrag moet bestraft worden. Een bedreiging is niet zomaar een paar akelige woorden typen op je zolderkamertje als je weer eens teveel hebt gedronken. Het betekent angst voor degene die bedreigd wordt, altijd over je schouder kijken of je niet door een gek wordt gevolgd. Het betekent angst voor zijn vrouw en kinderen die maar moeten hopen dat hij straks weer gewoon thuiskomt. Dat er niet een politieagent aan de deur staat die eerst zegt dat je even rustig moet gaan zitten omdat ze je iets ergs te vertellen hebben.

Oorzaak of gevolg

De wereld is in beroering. Elk volk krijgt de leiders die het verdient, wordt weleens gezegd. Maar zijn de leiders een oorzaak of gevolg? Is Trump de logische reactie op de grote onvrede van de Amerikaanse bevolking? Onvrede over generaties lange manipulatie van economie en politiek door een klein groepje machthebbers? Of heeft hij met zijn uitspraken de bevolking richting in hun denken gegeven? Heeft Erdogan er met zijn retoriek voor gezorgd dat het smeulende vlammetje hoog is opgelaaid om er handig gebruik van te maken? En was de mislukte coup een gevolg of een aanleiding voor zijn handelen? Niets is wat het lijkt.

Trump en Freud

Met alle social media heeft het volk heeft een stem gekregen. Een stem die enerzijds gemanipuleerd en anderzijds gevoed wordt door de politieke machthebbers. Hoe kan het anders zijn dat leiders die hun land verdelen, toch hoog de hemel in worden geprezen? Papagaaien ze hun leiders na? Onder het mom van vrijheid van meningsuiting worden de meest akelige dingen gezegd. Kennelijk bestaat de gedachte dat Facebook en Twitter een vrijbrief zijn voor ongebreidelde domheid, akeligheid en smerigheid. Maar hoe vreemd is dat als je eigen leider zich eveneens van alles permitteert op Twitter. Als je die hoort zeggen dat je met vrouwen alles kunt doen als je machtig bent, zelfs grijpen in het kruis. Freud had zijn theorie niet beter kunnen verwoorden. 

Schopenhauer

Diogenes mocht dan enthousiast worden van de vrijheid van meningsuiting, Schopenhauer, de bekende Duitse filosoof uit de 19e eeuw, brengt een aardige nuance aan:

“Vele mensen beroepen zich op de vrijheid van meningsuiting als compensatie voor de vrijheid van denken, waar ze weinig gebruik van maken.”

Mijn moeder zei altijd al dat je eerst moest nadenken en dan pas doen. Misschien heeft ze Schopenhauer gelezen, misschien ook niet. De wereld handelt momenteel echter omgedraaid en soms zelfs dat nog niet. Eerst doen en dan pas nadenken, en helaas gebeurt dat laatste zelfs vaak helemaal niet.

Verlangen versus verstand

Om nog even bij Schopenhauer te blijven. Zijn bekendste werk is ‘Die Welt als Wille und Vorstellung’. De mens in het wereldbeeld dat hij beschrijft, is in de eerste plaats een "willend" wezen waarbij het verlangen centraal staat en niet het redelijk verstand. Hoezeer ik het ook met oneens zou willen zijn, de dagelijkse krantenkoppen bewijzen helaas al te vaak zijn gelijk.

Hoop

Ik kan alleen maar hopen dat Eus niets overkomt. Dat de bedreigingen komen van laffe, kleine mannetjes die alleen maar durven te schelden als ze eigenlijk niet gehoord worden. In de stilte van hun zolderkamertje op Facebook of Twitter, zich niet realiserend dat het dan toch voor de hele wereld zichtbaar is.

Ik kan alleen maar hopen dat Turkije uiteindelijk weer dat vriendelijke, gastvrije land wordt, dat het eens was.

Ik kan alleen maar hopen dat ook in Berkeley de vrijheid van meningsuiting weer herwonnen wordt zonder knokpartijen. Met of zonder Tump.

En tenslotte hoop ik vurig dat Schopenhauer het toch uiteindelijk bij het verkeerde eind heeft gehad. Dat de rationaliteit het wint van de ongebreidelde emotie.

 

Jan Bakhuys

 

 

  

 

Lees meer »

Het zal ongeveer 20 jaar geleden zijn dat de wereldvoorzitter, van een vereniging waar ik toen lid van was, op bezoek was in Nederland. Dat vonden we geweldig natuurlijk. Dè wereldpresident! Thomas J. Clear the third, een Amerikaan op z’n aller Amerikaanst. Big smile, good looking en vol zelfvertrouwen rondlopend en iedereen de handenschuddend alsof hij zijn allerbeste jeugdvriend na 20 jaar eindelijk weer gevonden had. Hij zou er maar 5 dagen zijn dus alle lokale afdelingen waren in de race om hem te kunnen ontmoeten.

Overal vertelde hij zijn verhaal van rainbowcolors and friendship. Dat had toen nog niet de seksuele connotatie die het nu heeft. Hij propageerde gelijkheid, vriendschap en samenwerking. Precies zoals een voorzitter van een wereldwijde club van zo’n half miljoen leden moet doen. Op voldoende hoog abstractie-niveau aangeven wat de grote lijnen moeten zijn en het meso en micro-niveau overlaten aan onderknuppels van de club. Thomas J. Clear III deed het goed en inspireerde de club. Mensen wilde hem volgen en werden geïnspireerd om mooie projecten te doen in lijn van zijn credo van vriendschap en samenwerking.

Be as great as you can be

Er zijn diverse redenen waarom ik ineens aan Thomas moet denken. Thomas was (en is misschien nog wel) een advocaat uit Albuquerque, New Mexico. Ik vraag me af wat hij vindt van zijn huidige president in het Witte Huis. Wat hij vindt van het afbreken van de trans-Atlantische vriendschap, van het ontkennen van het milieuprobleem en van het discrimineren van moslims. Niet allemaal, dat is waar. Alleen degenen die niet in staat zijn om voor 110 miljard aan wapens te kopen van de VS. Ook vraag ik me af of hij als advocaat, illegale Mexicanen bijstaat om een verblijfsvergunning te krijgen? Of dat hij blij is met de beloofde muur tussen de USA en Mexico. Of hij het juridisch wel jofel vindt om te roepen dat de Mexicanen er zelf voor moeten betalen? Thomas J. Clear III was een president die het individuele lid wilde aanzetten tot grootse daden. Zo groot als je kunt. Voor de een is dat groter dan de ander maar dat maakt niet uit. Ga tot je eigen maximum. Natuurlijk weet ik niet meer precies wat hij allemaal vertelde tijdens zijn speeches. Toch kan ik me nog steeds één verhaal heel goed herinneren en het heeft me gedurende mijn leven regelmatig geholpen om de juiste keuzes te maken.

‘Na een stormvloed lagen er honderdduizend, misschien wel een miljoen vissen op het strand langzaam dood te gaan in ongecontroleerde bewegingen. Niet in staat om zelfstandig terug te gaan naar de zee, konden zij niets anders doen dan de dood af te wachten. Een klein jongetje was echter bezig om zoveel mogelijk vissen terug te gooien in het water, zodat ze zouden overleven. Hij was daar enorm druk mee bezig toen een man hem hoofdschuddend aankeek en zei “Wat heeft het voor zin, je redt het nooit om al die vissen weer in de zee te gooien? Het heeft geen enkele zin wat je doet.” Het jongetje stopte heel even, keek naar de man, keek toen naar de vis die hij in zijn handen had en zei “Ik kan misschien niet alle vissen redden maar voor deze heeft het wel degelijk zin” en gooide die toen met een boog terug het water in.’

Dear mr. President Thomas

We zijn niet allemaal in staat om grootse dingen te doen die de wereld schokken. Samen echter zijn we sterker dan de grootste leider. Ik ben ervan overtuigd, of wil dat zijn, dat Thomas het niet eens is met de president van zijn land om uit het klimaatverdrag van Parijs te stappen. Ik ben ervan overtuigd, of wil dat zijn, dat Thomas geen muur tussen Mexico en de USA wil. Ik ben ervan overtuigd, of wil dat zijn, dat Thomas geen moslims zou weren alleen omdat ze moslims zijn. Hij ziet niet achter elke hoofddoek een terrorist, zoals Trump. Of onder elke sombrero een nietsnut en profiteur.

Dus als ik het heb over ‘dear mr. President’, dan heb ik het tegen Thomas J. Clear III, die zijn presidentschap waardig heeft vervuld. Of ik heb het tegen Bruce Rector, de Amerikaanse Wereldpresident, die jaren later het presidentschap van deze organisatie waardig heeft gedragen. Ik heb het in elk geval niet tegen de huidige president van de USA, die zonder dossierkennis besluiten neemt die hoofdzakelijk dom zijn, niet genomen kunnen worden of zo triviaal zijn dat het eigenlijk onderknuppel werk is.

Enkeltje Parijs

De wereld verandert, wie het nu nog niet in de gaten heeft, heeft de afgelopen jaren op de maan gezeten. En zelfs vandaaruit kun je het volgens mij nog wel zien. De veranderingen die snel, maar toch nog organisch gingen, worden nu versneld door de acties van Trump. Daar waar onderlinge samenwerking van groot belang is om de huidige maatschappij niet te snel naar een nieuwe vorm te leiden omdat we die dan juist niet bereiken, lijkt de Amerikaanse president zijn rol niet te realiseren. Hij vertegenwoordigt ongeveer 350 miljoen Amerikanen, die alleen maar kunnen leven als ze goed samenwerken met de rest van de bijna 7 miljard (!) mensen op aarde. En die 100 extra banen in de kolenmijn die nu weer opengaat, wegen m.i. niet op tegen duizenden knappe koppen die nu op uitnodiging van president Macron van Frankrijk, een enkeltje Parijs hebben geboekt.

Dank

Toch moeten we Trump danken voor zijn handelen. Daardoor worden we wakker en beseffen we dat we alleen sterk staan als we één Europa blijven/worden. We vertrouwen niet langer op ‘papa Amerika’ die als een politieagent de wereld afspeurde naar onrecht en dat in naam van de democratie ging rechtzetten. ‘Papa Amerika’ wordt ‘verre neef Amerika’ waar we niet veel aan hebben. Af en toe een kaart met onze verjaardag, en misschien dat nog niet eens.

Europa, word(t) wakker!

Dat wordt overigens nog een hele klus, want zonder Amerikaans geld stelt de NAVO niet heel veel voor, kunnen vredesmissies uit naam van de VN niet uitgevoerd worden en is veel ontwikkelingswerk niet meer mogelijk. Het moet dus anders, het moet nu echt samen. Europa moet uit haar ambtenarenstaat komen. Geen domme verhuizingen meer tussen Straatsburg en Brussel, geen lullige richtlijnen over de rode en groene draadjes van een stekker en geen voorkeursbehandeling meer voor de Europarlementariërs, euroambtenaren en commissieleden. Gewoon belasting betalen, zoals iedereen en ook het aantal Europarlementariërs wordt minstens gehalveerd, evenals het aantal ambtenaren. Kortom, de tijd van spielerei is voorbij, het gaat nu voor het ‘echie’.  De verenigde staten van Europa is niet langer een droom maar een noodzaak.

Lang leve President Thomas!

Als het eindelijk zover is en we een echte president nodig hebben, weet ik nog wel iemand. Het is een Amerikaan, dat wel, maar uit het juiste hout gesneden. Bijna alle Amerikanen komen tenslotte uit Europa, ook al vergeten ze dat erg gemakkelijk. Lang leve President Thomas!

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

De media worden steeds doorzichtiger. Daardoor weet iedereen altijd alles. Als je dat wilt tenminste. Onlangs heeft president Trump 59 Tomahawk raketten afgevuurd op Syrië. Na alle beloftes die hij niet kon waarmaken is dit de volgende. Tijdens zijn verkiezingscampagne heeft hij aangegeven dat hij zich niet actief ging bezighouden met Syrië. Nog nauwelijks 3 maanden in charge en hij gaat eindelijk overstag voor de echte functionele taken die hij heeft.

In dit geval misschien niet de slechtste keuze. Ik kan mij voorstellen dat velen dit een verstandige stap vinden in de race naar de beëindiging van de oorlog in Syrië. Een stap die Obama misschien wel had moeten nemen toen Assad destijds de ‘rode lijn’ over was gegaan. Het is overigens vermakelijk om te zien dat van alle verkiezingsbeloftes die Trump zo graag wilde nakomen, er (gelukkig) geen een is die volgens zijn plan is uitgekomen. Er mogen gewoon moslims naar de USA, Obamacare bestaat nog steeds en de muur wordt niet door de Mexicanen betaald.

Het was toch zo goed?

Maar hoe dan ook, we weten het en we vinden er wat van. Maar waarom hebben wij er allemaal eigenlijk een oordeel over? Vroeger wisten we het niet werden dit soort zaken achter gesloten deuren door diplomaten afgehandeld. Die vroegen zich af wat Rusland ervan zou vinden, of Iran, China of Syrië. Of zelfs de relevante landen in Europa. Ging toen alles goed? Nee, helemaal niet, maar echt last hadden we er niet van omdat we het gewoonweg niet wisten. Al dat soort spelletjes werden op hele andere tafels gespeeld dan waar wij ons leven op leiden. Maar strikt genomen deden ze dat in opdracht van ons. Wij kiezen de bestuurders en die wijzen weer diplomaten aan en zo is dat geregeld. We wisten het niet en vonden dat eigenlijk wel best. Wij, als hardwerkende bevolking hadden echt wel wat anders aan ons hoofd, tenslotte. Wij waren bezig met rondkomen van ons geld, ons sociale leven met vrienden en familie, die we toen nog live spraken, etc. Wij waren zalig onwetend en lieten het gebeuren. Totdat er ergens een uitbarsting kwam en het volk te hoop liep tegen een oorlog, tegen onderdrukking of een andere spelvorm van de macht. Die werd dan ofwel de kop ingedrukt ofwel doorstaan door de machthebbers en de wereld draaide door.

De mening van het volk

Maar tegenwoordig weten we alles via de social media en vinden we dus ook overal wat van. Dat is niet goed of slecht, het is anders dan voorheen. Dat heeft echter wel consequenties die op hun beurt ook weer voor verandering zorgen. Omdat wij, het volk, nu alles (kunnen) weten, reageren en vooral anticiperen politici op de mening van het volk. Uiteindelijk hebben ze hun positie aan ons, als stemvee, te danken. En dat realiseren zij zich vanaf de dag dat ze achteroverleunen in het pluche. Vanaf dat moment is alles gericht op het behouden van de macht. En wij, het meer of minder simpele volk, roeptoeteren maar wat. Ondanks dat wij van de meeste zaken de achtergrond nauwelijks kennen, net zomin als de context en al helemaal niet weten welke mogelijke alternatieven er zijn. Wij worden door politici overtuigd op basis van charisma, demagogie en oneliners, of op basis van uiterst eenzijdige analyses (lees gemanipuleerde analyses), maar zelden op basis van een compleet overzicht van feiten, consequenties, gevoeligheden en risico’s.

Een leerproces

Het is niet de vraag wat beter of slechter is. Het is simpelweg de wereld waarin we leven met alle technologische en sociale verandering die er is. Onze kinderen weten niet beter dan dat er internet is en dat je de wereld daarmee op het scherm kunt halen. Zij weten niet beter dan dat wij meer dan duizend ‘vrienden’ hebben op Facebook die eigenlijk helemaal geen vrienden zijn. Zij beschouwen onze wereld van vroeger als achterlijk, net zoals wij dat vonden van de wereld van onze ouders. Soms is dat ook zo maar meestal niet. Meestal is het een verandering op basis van ontwikkeling van inzicht. Een leerproces.

Dikgedrukt in de geschiedenisboekjes

Toch zijn dit wel disrupterende tijden. Eens in de zoveel eeuwen gebeurt dat. Dan zijn er veranderingen die later dikgedrukt in de geschiedenisboekjes worden vermeld. Toen we als mensaap rechtop gingen lopen, het einde van vroege beschavingen van bijvoorbeeld de Grieken, de start en het einde van de middeleeuwen, de gouden eeuw, het industriële revolutie en nu dus het internettijdperk. Of liever gezegd het communicatietijdperk. Want internet zorgt met name voor razendsnelle en ongelimiteerde communicatie. Of dat nu menselijke communicatie is of technologische. Er gaat meer Big Data door de lijnen dan dat er ooit door mensen onderling gecommuniceerd is en zal worden.

Wat is nog belangrijk?

Het is nu volstrekt gewoon dat we weten wat de president van Amerika doet volgens zijn twitter account, of hij vandaag een rode of een blauwe das aandoet, of dat hij een bezoek gaat brengen aan zijn golfbaan in Florida of die in Washington. Maar ook wat hij vindt van de Mexicanen, van de Russen en de Chinezen. Wat hij vindt van rechters en van aanslagen en wat hij eraan wil doen. Dat geldt niet alleen voor de machtigste man op aarde, het geldt voor elke zich heden ten dage zelf respecterende volksvertegenwoordiger. Er wordt de meest grote trivialiteit het internet opgeblaft, naast de meest belangrijke informatie. En wij worden geacht dat onderscheid te kunnen maken. Wat is nog belangrijk? Is een aanslag in Stockholm belangrijker dan wat Trump wil met Syrië? Het een is pijn nu, voor de slachtoffers en nabestaanden, het andere is pijn straks, voor nog veel meer slachtoffers en nabestaanden. Ik kan niet kiezen.

‘Volk-welgevallige’ beslissingen

Maar waarom doen zij dat allemaal? Alleen omdat het kan? Of ook omdat wij, als volk, willen weten wat zij doen? En als wij dan inderdaad hiermee onze perverse nieuwsgierigheid kunnen bevredigen net als we deden met de roddelbladen van weleer, moeten we daar dan blij mee zijn? Moeten we blij zijn dat we nu niet alleen van de show celebrities weten welke onderbroek ze aandoen, maar dat we dat voortaan ook weten van onze volksvertegenwoordigers? Want in de loop van zo’n vijf à zes decennia heeft het showvolk geleerd hoe ze om moeten gaan met de roddelpers. Dat leerproces gaan onze politici nu pas in. Maar showmensen nemen geen wereld-veranderende beslissingen, politici wel. Die nemen besluiten over de levens van vele anderen. Al die twitterende regeringsleiders reageren niet langer alleen uit het belang waarvoor ze op een plek zitten, maar op de reactie die het publiek zal hebben op hun handelen. Met het oog al gericht op hun herverkiezing nemen ze ‘volk-welgevallige’ beslissingen en dat zijn niet noodzakelijkerwijs de beste beslissingen. Meestal niet, zelfs. Want met alle respect voor mijn mede volksgenoten, het is niet iedereen gegeven om weloverwogen beslissingen te kunnen nemen. Om allerlei redenen. Nagenoeg nooit hebben wij alle informatie die je eigenlijk nodig hebt om te kunnen beslissen. Hoe betrouwbaar is de informatie die we wel hebben? Hebben we genoeg ervaring om dit soort beslissingen in bredere context te kunnen nemen. M.a.w. overzien wij de gevolgen wel? En last, but zeker niet least, hebben we überhaupt voldoende bovenkamer om dit soort beslissingen te kunnen nemen. Als er op een van de vragen twijfel is, en het vraagstuk gaat over levens van anderen, stel op zijn minst dan je oordeel even uit.

Maar dat doen we niet. Wij hebben direct een oordeel op basis van ons eigen referentiekader, emoties, economische positie, etc.. Ergo, wij blaffen ook maar wat de wereld in en hitsten elkaar op in onze meningsvorming. De pot verwijt de ketel, dus.

De mens nog steeds de zwakste schakel

Maar wat dan wel? Vroeger werden we dom gehouden en moesten we alle voor- en tegenspoed over ons heen laten komen. Nu worden belangrijke beslissingen genomen op ons collectief buikgevoel en worden we dus eigenlijk niet echt bestuurd. De techniek heeft bepaald dat we steeds dichter bij een opperste vorm van democratie komen. Iedereen mag overal wat van vinden en onze bestuurders volgen ons vanuit eigenbelang. Ben ik daarmee tegen de vooruitgang? Helemaal niet. Alleen zou het verstandiger zijn dat we onze bestuurlijke organisatie aanpassen aan de technologische mogelijkheden van nu. Want kennelijk is en blijft de mens nog altijd de zwakste schakel.

In hun wens om te kunnen blijven regeren, om de macht te behouden (soms overigens met de mooiste gedreven ideologische motieven) handelt men om het publiek ter wille te zijn en te blijven. Het volk bepaalt uiteindelijk elke vier jaar wie er mag blijven zitten of moet vertrekken. Vraag het Dijsselbloem maar, die heeft er wel heel veel moeite mee om zijn positie op te geven.

De toekomst hebben we nog wel in de hand 

De geschiedenis kunnen we niet veranderen, en kunnen we alleen maar bezien in het licht van de toenmalige kennis en situatie. We kunnen er wel van leren, want de toekomst hebben we nog wel in de hand. We kunnen leren dat de mens nog lang niet zover is ontwikkeld dat zij zichzelf kan besturen. De mens is kennelijk niet in staat om volledig neutraal en zelfstandig op feiten gebaseerde beslissingen te nemen. Religieus ben ik niet, dus mijn eigen verantwoordelijkheid uit handen geven aan een vermeende hogere macht, zie ik al helemaal niet zitten.

Het grappige is dat er wel mensen zijn die zo slim zijn dat ze technologische ontwikkelingen realiseren die ons brein ver te boven gaan. Die zo slim zijn dat de producten van hun brein ons wel zouden kunnen besturen. Zij kunnen computersystemen maken (al dan niet in de vorm van een robot, omdat wij het anders niet accepteren als een autoriteit), die ons kunnen besturen op basis van Big Data. Die kunnen beslissingen nemen zonder emotie, zonder machtwens. Maar ook zonder menselijke maat of menselijke uitzonderingen.

Een robot als president

Als we dan toch zo graag gebruik maken van al die technologie voor onze communicatie, laten we die dan ook gebruiken voor de hervorming van de macht. Democratie lijkt af en toe wel een achterhaald concept als je ziet hoe geraffineerd of juist hoe lomp je er gebruik van kunt maken (zie het VK of Turkije). Toch is het van alle slechte systemen nog steeds het minst slechte. De reden is niet dat we het niet goed zouden kunnen inrichten, bijvoorbeeld met flankerende supercomputers die op basis van neutrale en zinvolle data beslissingen zouden kunnen voorbereiden, maar dat wij als mensen nog steeds niet willen accepteren dat we van de apen afstammen en dat we de natuur nog steeds heel diep verankerd hebben in onze genen. Welke computer we ook naast ons neerzetten ter ondersteuning, we blijven ons eigen territorium verdedigen en liefst uitbreiden. Pas als we een robot als president krijgen die alle macht krijgt, kunnen we het zelf niet meer verknoeien. Pas als we, in volle vrijheid ervoor kiezen om ons te laten besturen door een geautomatiseerde dictator, kun je spreken van opperste democratie. Ik ben eerlijk gezegd nog lang niet zover, en wie schrijft het computerprogramma voor die robot?

Voorlopig kan ik alleen maar hopen dat Trump niet al te vreemde dingen doet en dat Poetin, Erdogan en alle andere dictators door de mand vallen voordat we geen systeem meer nodig hebben.

 

Jan Bakhuys

Lees meer »

Dennis heeft een dierenwinkel in Amsterdam. Dennis heeft niet echt een keiharde zakelijke instelling en onder andere daardoor heeft hij een schuld opgebouwd van ruim 40.000 euro. Dat is best veel als je winkel niet goed loopt. Met allerlei akelige wettelijke rentes en dito ambtenaren, groeit zo’n bedrag snel tot astronomische hoogten. Misschien voor mensen uit Wassenaar geen probleem, maar voor Dennis was het zo’n beetje het einde van zijn wereld.

 

Wonder

Maar dan voltrekt zich een wonder. Iemand, ergens in Hilversum, bedenkt dat het leuk is om mensen in trieste, arme en miserabele omstandigheden op de buis te krijgen. Mensen met schulden, want dat levert vast wel stevige kijkcijfers op. Op het moment dat zo’n concept wordt bedacht, hebben de bedenker en beoordelaar geen enkele binding, medelijden of gevoel met de onderwerpen van het programma. Die mensen zijn slechts het middel om nog meer geld te verdienen. Sores als entertainment. Maar het volk houdt van een happy end, dus worden die mensen geholpen. Het programma ‘Schuldig’ heeft niet alleen een spannende titel maar is bovendien een kijkcijfersucces. Want Dennis is namelijk een heel ontwapenende vent, die veel Nederlandse harten heeft gestolen. Dus wordt er veel over gesproken. Zo ook door Hanneke Groenteman in ‘De Wereld Draait Door’. Met de beste bedoelingen, daar ben ik van overtuigd, vertelt ze het verhaal van Dennis in Amsterdam. Ze roept iedereen op om hun dierenbenodigdheden bij Dennis te kopen. En Nederland is zo gek nog niet of van heinde en verre komt men naar Dennis om hem in levenden lijve te zien. Dat ze geen dieren hebben maar toch een zakkie konijnenvoer kopen, is bonus voor Dennis. Even gaat het weer goed met hem en hij is zo goed nog niet of hij betaalt werkelijk een stuk van zijn schulden af. Ambtenaren ook weer blij. Maar kijkbuiskijkers hebben een zeer kort geheugen en al gauw gaat het weer met Dennis zoals het altijd ging: mis. Dennis is nu eenmaal geen harde zakenman en houdt te veel van mensen, dieren en vriendschap. Dat kost hem geld en veel ook. Hij is nog minstens twee jaar bezig om enigszins uit de sores te komen.

 

Nationale knuffel sloeber

Af en toe mag onze Nationale knuffel-sloeber opdraven in een of ander praatprogramma en heeft hij weer even aandacht en hopelijk inkomen. Zo ook tijdens het programma van gelegenheidsduo Pauw en Jinek. Tot tweemaal toe zie ik hem bloedserieus ingaan op alle vragen die hem gesteld worden en geeft hij mensvriendelijk antwoord. Dennis is nu eenmaal …..enfin, u weet het nu wel. Ongetwijfeld krijgt Dennis een reiskostenvergoeding en misschien ook nog wel een lunchvergoeding of wat voor vergoeding dan ook, ervan leven kan hij nog niet. Hij is nog niet schuldenvrij dus krijgt hij nog steeds maandelijks brieven van zijn financiële ‘vrienden’ die hem ‘aansporen’ om toch vooral maar te betalen. Daar maken Pauw en Jinek zich vast niet echt druk om. Dat mag je hen niet kwalijk nemen, want als zij zich druk zouden moeten maken over iedereen die zij in hun programma hebben, komen ze niet meer toe aan hun echte werk. Dan zouden ze via Groningen naar Twente gaan om te eindigen bij Dennis in Amsterdam. Dat doen ze dus niet, maar wie doet dat wel? Niemand! Niemand maakt zich druk over Dennis die ondanks zijn vriendelijk commentaar, nog steeds het liefst met een aansteker onder de brievenbus zou staan.

 

Symptoommedelijden

Ik weet best wel dat het symptoommedelijden is, als ik Dennis wil helpen. Het barst in dit land van de Denissen. En geen van al die andere Denissen is bij Pauw en Jinek geweest of heeft een co-hoofdrol in een serie op SBS6 gespeeld. Ze kregen de kans niet en dat mag je hen niet kwalijk nemen. Maar toch wil ik een lans breken voor onze Dennis. Help Dennis de winter door. De winter van zijn leven, waarin het koud is en dagen kort. Waar het groen van de bomen nog verscholen is en de vogels nog moeten terugkeren van hun pensionado adres in Spanje.

 

Marketingkracht

Waarom heeft geen enkele betrokken omroep de moeite gedaan om iets meer te doen voor Dennis en de zijnen, n.a.v. het programma ‘Schuldig’? Waarom kan of mag hij zijn landelijke bekendheid niet uitbuiten voor een beetje steun, zodat hij uit de schulden is en een nieuw leven kan beginnen? Dennis is vriendelijk, ziet er goed uit voor een arme sloeber en doet het goed op nationale TV. Al was het alleen maar uit publicitair oogpunt. Dennis zelf is niet de aangewezen persoon om zoiets op te zetten. Hij wil gewoon zijn dierenwinkel kunnen runnen. Maar in plaats van hem alleen maar te gebruiken voor eigen kijkcijfers, zou het mooi zijn als iets van de marketingkracht van zo’n omroep ingezet zou worden voor Dennis en alle andere Denissen met hem.  

 

Elke schuld wordt vanzelf onbetaalbaar

Natuurlijk weet ik dat we allerlei voorzieningen hebben in dit land voor de minderbedeelden. Maar laten we eerlijk zijn, onze voorzieningen zijn getroffen met de beste bedoelingen van politici, maar worden beheerd door kleine mensen die alleen maar de regels kennen en de oorspronkelijke bedoeling ervan zijn vergeten. Als Dennis aan de ene kant een uitkering zou krijgen, wordt die aan de andere kant weer van hem afgenomen. En ja, ik weet ook best wel dat hij de schulden, in eerste instantie, zelf heeft veroorzaakt. Maar niet die belachelijke boetes en rente die er bijkomen als je niet kunt betalen. Op die manier verdubbelt elke schuld en wordt het onbetaalbaar. En elk stukje ondernemerschap waar je als schuldenaar iets aan overhoudt, wordt direct van je uitkering ingehouden. Dat stimuleert niet echt om door te zetten.

 

Ze zien geen gezichten

We denken dat we het zo goed hebben in dit land omdat we overal een regeling voor hebben. Maar waarom lopen de voedselbanken dan beter dan menig supermarkt? Waarom zijn er wachtlijsten bij de schuldsanering? Waarom staat er bij elke supermarkt iemand die straatnieuws verkoopt? Omdat regels meteen ook betekent dat er akelige ambtenaartjes in akelige, grote kantoren zitten die met een 9 tot 5 mentaliteit, grote stapels papier produceren met akelige berichten. Ze zien geen gezicht achter die brieven, ze werken daar niet uit roeping, maar alleen omdat zij zelf ook de huur moeten betalen. Dat begrijp ik best, maar als je zo’n baan hebt, mag je je dat niet permitteren. Dan moet je weten wie Dennis is. Want alle maatschappelijk werkers die wel in het veld staan, kennen Dennis wel. Die zijn vaak ook niet blij met hun collega’s op kantoor.

 

Regels, regels, regels

En ja, ik weet best dat als je regels hebt, dat je die ook moet naleven en handhaven. Er zijn namelijk ook heel wat schurkjes die er misbruik van willen maken. Maar luister toch maar wat vaker naar die collega’s in het veld. Die kunnen dat beter inschatten. Onze nationale begroting is niet gebaseerd op inkomen uit boetes (in hemelsnaam, ik hoop toch echt van niet, want anders wil ik hier graag weg), dus ga daar menselijk mee om. Geef echte boetes aan schurken en ben coulant voor welwillenden maar niet kunnende.

 

Het Dennis Fonds voor alle Denissen

Maar tot die tijd moeten we iets anders. Het is voor sommigen al zover dat we beter een giro 555 actie voor ons eigen land zouden moeten inzetten. Misschien moeten we foto’s maken van Dennis die zich een week niet heeft gewassen en met vliegen die over zijn gezicht lopen. Misschien dat we dan een Dennis Fonds van de grond krijgen.

 

Allemaal een tientje

Wie staat er op? Welke omroep? Welke rijke BN’er? Wie richt het Dennis Fonds op voor al die Denissen die zo graag een nieuwe start zouden willen maken, maar die vast zitten in de vermorzelende molen van de ambtenaren en geautomatiseerde brieven. Wie geeft onze Nationale Knuffel Sloeber een nieuwe kans? Als we allemaal een tientje geven, kunnen we van de rente de echt schrijnende gevallen gemakkelijk helpen. Van de politiek hoeven we voorlopig even niets te verwachten, die is even bezig met zichzelf. Maar daar kan Dennis niet op wachten.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

Je kunt zeggen wat je wilt van Trump, president Trump, maar hij is een van de weinige politici, die op z’n minst heeft geprobeerd om uit te voeren wat hij tijdens zijn campagne verkondigd heeft. Dat het niet lukt, en dat je dat al kilometers van tevoren had kunnen zien aankomen, doet nu even niet ter zake. Ook de naïeve en on-presidentiele reactie van Trump op de rechters die zijn idiote ideeën niet klakkeloos accepteren, laten we nu even buiten beschouwing. Hij mag dan onberekenbaar, onbeleefd en behoorlijk controversieel zijn, onbetrouwbaar, in de politieke zin, is hij (nog) niet.

 

Doorzichtige verhaaltjes

Hoe anders is dat in ons eigen land. Het land waarvan bijna iedereen zegt, dat het misschien wel over-geregeld is, maar dat het toch wel fijn is dat je de overheid kunt vertrouwen en dat er nauwelijks corruptie is. Misschien was dat ooit zo, het is nu in elk geval geen haar beter dan welke bananenrepubliek dan ook. Nee, er is geen openlijke corruptie aan de loketten van de vele, vele instanties waar je als argeloos burger nu eenmaal mee te maken hebt. Maar behalve de vele paarse krokodillen, bestaat er wel degelijk ambtelijke corruptie. Vraag het Jos van Rey nog maar eens. Natuurlijk schreeuwt hij moord en brand als zijn zeer doorzichtige verhaaltjes niet geloofd worden. Maar natuurlijk is hij wel degelijk fout geweest. Natuurlijk heeft hij zich uitgebreid laten fêteren in goddelijke oorden, heeft daarbij een ruim ‘zakgeld’ gekregen om de dag door te komen. Dat doet een ‘bevriende’ projectontwikkelaar echt niet zomaar. Dat soort lieden denkt alleen maar aan business. Die heeft nauwelijks vrienden. Maar dit zijn nog maar kleine kruimeltjes. Een corrupt wethoudertje die zijn eigen verhaaltjes is gaan geloven.

Bonnetjesaffaire

Veel erger zijn de politieke leugens ten behoeve van het behouden van de macht. Neem nu de bonnetjes affaire. Zelfs een blinde kan zien dat Opstelten, Teeven, Rutte, van der Steur en zelfs Klaas Dijkhof, zo fout zijn als de nacht. Lees het boek van Bas de Haan (“De rekening voor Rutte”) er maar op na. Zelfs al zou maar de helft van zijn boek en conclusies waar zijn, dan nog mogen deze politici geen minuut langer ons land besturen en onze belastinggelden beheren en uitgeven. De semantische discussies die in het parlement worden opgevoerd, steken de oude Griekse klassieken of Shakespeare naar de troon.

Loze beloftes

Steeds vaker hoor, lees en zie ik geluiden die de bestuursvorm ‘democratie’ in twijfel trekken. Die de werkwijze van de arbeidsmarkt, de sociale zekerheid en de wijze van financieren van een land d.m.v. belastingen, in twijfel trekken. De grote politieke veranderingen in de wereld, de sterk veranderende machtsverhoudingen en de opportunistische houding t.a.v. duurzaamheid van deze wereld, zorgen voor verwarring en boosheid bij ‘het grote publiek’. ‘Men’ pikt het niet langer en kiest in grote getalen voor populistische leiders die met grote beloften de wereld in sneltreinvaart veranderen naar de wens van hun gehoor. De realiteit is echter dat we ons systeem zo enorm stevig hebben verankerd in wet- en regelgeving, dat verandering jaren en jaren duurt. Het publiek wil echter snel resultaat. De nieuwe politici, de grofgebekte schreeuwers beloven veel en bovendien snel. Dat kunnen ze nooit waarmaken. Kijk hoe succesvol Trump is in zijn veranderingen. Not. Nog geen enkele aangekondigde verandering heeft wettelijk standgehouden en steeds duidelijker wordt dat het op korte termijn ook niet gaat lukken.

En wat dan?

Dan wordt het publiek ontevreden. De grote beloftes worden niet waargemaakt en hun positie verandert hoogstens ten nadele. Het vertrouwen dat men had in de nieuwe politici ‘die echt voor het volk gingen’, is weg. Die maken niets klaar en blijken dan toch gewoon ook van het pluche te houden. Ze plakken net zo hard als hun voorgangers. Voor het volk is dat niets minder dan verraad! Nu hebben ze niemand meer die ze kunnen vertrouwen en de enige die ze nog geloven zijn zijzelf. Maar laten we eerlijk zijn, het gros van al die ontevreden mensen hebben niet de capaciteit, de intelligentie, vaardigheden en/of ervaring om ook maar iets op bestuurlijk niveau klaar te maken. Maar ja, als je IQ maximaal double digits is, is het erkennen van je eigen onvolkomenheden een stuk moeilijker dan dat van anderen. Het theoretisch prachtige model van het communisme is niet opgewassen tegen de menselijke natuur. Het volk aan de macht is dan helaas geen optie. Maar wie gaat ze dat vertellen?

Brexit, Nexit, Frexit, Dexit…….

Het is de perfecte voedingsbodem voor onvrede, opstand en revolutie. De gevoelens van onvrede zijn vergelijkbaar met die van de jaren dertig in Duitsland. Gelukkig gaat het niet zo slecht met de economie als destijds, maar voor hoelang nog? En hoelang beschermt de gezamenlijke verdedigingsband van NAVO en EU ons nog? Als zoveel landen dreigen om daaruit te stappen, verzwakt de gemeenschap zodanig dat zelfs de welwillenden geen heil meer zien in een gemankeerde samenwerking. Ieder voor zich en God voor ons allen? Helaas geloof ik niet in zo’n God.

Wie volgt de Brexit? Frexit met Marine le Pen? Nexit met Wilders, Dexit met de AfD-chef Frauke Petry? En het is niet omdat het zo stabiel is in Griekenland en Italië, dat we daar nu even weinig over lezen in de media. Ook Spanje heeft de economie nog lang niet op orde, evenmin als Portugal.

Sowjet-Unie

Ik hoor Poetin al lachen. Elke instabiliteit van de USA en van de EU is koren op zijn molen. Met zijn autocratisch bewind heeft hij het land in een stevige greep. De sancties n.a.v. de herovering van de Krim, hebben ervoor gezorgd dat de Russen steeds meer en beter voor zichzelf kunnen zorgen. Ze hebben de import van westerse goederen steeds minder nodig. Overigens ‘herovering’? Jazeker, in zijn visie is Poetin straks baas van de oude Sowjet-Unie. Megalomaan? Natuurlijk! Onmogelijk? Nou……daar ben ik nog niet zo zeker van. Met een verzwakt politiek westen (en daar zijn we hard me bezig), met een verzwakt economisch Europa en met een verslapte vriendschap met de USA, heeft Poetin het ideale momentum om zijn grote wens vorm te geven. Laten we eerlijk zijn, de kans dat het hem lukt is klein. Zover willen ‘we’ het niet laten komen. Maar hij kan het ons daarmee toch knap lastig maken. Verkiezingen beïnvloeden, grote organisaties hacken en de privacy van honderden miljoenen op straat leggen. Langzamerhand begin ik me af te vragen wie er nu eigenlijk echt achter WikiLeaks zat (en zit)?

Amateurpolitici

Maar of het hem nu wel of niet lukt, hij zit stevig in het zadel. Geen oppositie van ‘Geen Steil’, ‘Nieuwe wegen’ of van het ‘Forum van democratie’. Amateurpolitici als Jan Dijkgraaf, Jacques Monasch en Thierry Baudet krijgen in Rusland geen kans. Hoe aanlokkelijk ook om zonder al die piassen de pre-verkiezingstijd door te komen, toch vind ik vrijheid van politieke vrijheid een groot goed, dat we moeten beschermen. Ondanks zaterdagmiddagpolitici als Jantje Roos en Sylvana Simons en al die andere one-day-flies met hun gelegenheidspartijtjes. Gelukkig lijken zij geen enkele kans te maken op enige positie. Na 15 maart verdwijnen zij weer in vergetelheid. Zij hebben hun paar maanden van ’fame’ gehad en de komende vier jaar zijn we weer verlost van dit soort politieke gelukszoekers.

Wereldvreemde twitterdemagoog

Maar wat dan wel? Autocratie? Wie dan? Wilders? Die is totaal vervormt van de maatschappij door de continue beveiliging die hem afzondert van de echte wereld. Wilders doet nooit gewoon boodschappen, gaat nooit even tanken, gaat nooit gewoon met zijn kinderen in het weekend naar de sportvelden, gaat nooit gewoon even samen met zijn vrouw naar de film of naar een musical. Hij heeft er geen idee meer van hoe de wereld er werkelijk uitziet. Als hij een harinkje hapt in Volendam is er behalve een klein leger beveiliging, tevens een leger journalisten bij. En ondertussen maar twitteren. Dag in, dag uit. En híj zou voorzitter van Nederland moeten worden? Hij heeft een eenmanspartij (alleen hij is lid), communiceert alleen via twitter, verschijnt niet eens bij debatten en wil voor minstens 10% van de Nederlanders geen premier zijn. Wilders is als twitterdemagoog, de splijtzwam van Nederland en heeft daarmee, wat mij betreft, zijn beurt volledig voorbij laten gaan om ‘vader van het land’ te zijn.

Maar wie dan wel?

Rutte heeft ervaring en heeft het (economisch) niet eens zo slecht gedaan. Maar helaas is hij net zo onbetrouwbaar als alle anderen als het gaat om transparante ‘bedrijfsvoering’. Lees er nogmaals het recente boek van Bas Haan maar op na. En als hij zonder bescherming in Groningen rondloopt, loopt hij meer gevaar dan Wilders in Mekka. Buma? Lijkt heel acceptabel en oprecht, maar een leider waar we allemaal achter aan lopen? Mwah… toch teveel klagen en met het vingertjes wijzen. Pechtold? Lijkt eveneens acceptabel maar wel saai. Klaver? Te jong en onervaren. Niet in de politiek maar wel in het leven. Veel meer keus hebben we niet. Roemer van de SP gaat het (gelukkig) niet lukken. Best aardig, maar echt veel te links om realistisch te zijn. Grappig overigens om te zien hoe hij zijn leiderschapsimago probeert op te krikken door een stoere foto op de website van de SP. Op TV heb ik hem nog nooit zo gezien.

Open vizier

Kortom, we hebben hier geen sterke leiders, geen onbeschofte Trump, geen meedogenloze Rodrigo Duterte, geen keizer Poetin en geen Erdogan, die onder het mom van democratie een dictatuur opbouwt. En eerlijk gezegd, ben ik daar wel blij mee. Maar een beetje meer lef, iets minder braafheid en politieke correctheid zou me welkom zijn. Maar dan wel met open vizier. Dus niet zo achterbaks als Josje van Rey, of zo stom als Jackie Tichelaar, maar gewoon helder zeggen als je je schoonzus een goede kandidaat vindt voor een bepaalde klus. Waar heb je anders je netwerk en je familie voor? En als wij dan die truttige, oppervlakkige, politieke correctheid zouden laten vallen en eerlijk iedereen een kans geven, ook al is het familie of komt die uit het netwerk van een bestuurder, dan hoeven we niet te huichelen. Dan hoeven we niet te draaien en te liegen zoals de hele VVD top bij de bonnetjesaffaire. Dan had Teeven gewoon kunnen zeggen dat hij het zelf een prima deal vond en dat hij nog heel goed wist te herinneren dat het om bijna 5 miljoen belastinggeld ging. En dat hij het een prima idee vond dat de belastingdienst erbuiten moest blijven. Dan hadden wij daar gewoon wat van kunnen vinden en checken of hij er zelf wel of niet beter van is geworden en daarmee een open en eerlijk oordeel kunnen geven.

Carré debat

Ik pik nog net even het Carré debat mee en zie stoere mannetjes en één vrouw in saaie pakken die elkaar de loef proberen af te steken. Vier jaar lang strijken ze samen het pluche glad en een paar weken voor de verkiezingen worden de verschillen gecultiveerd en doen ze net alsof ze alleen maar aan de bevolking denken. Verkiezingsspotjes met serieuze gezichten en sterke one-liners. Gespeelde verontwaardiging en veel jij-bakken. Alles voor de kiezer, eh, sorry, voor het volk. Alle serieuze gezichten ten spijt, het is volstrekt niet geloofwaardig. Asscher die er vier jaar lang een puinhoop van maakt op zijn ministeriële gebied, komt nu met plannen die hij vier jaar lang had kunnen invoeren om die puinhopen te voorkomen. Henk Krol kan niet alleen niet debatteren (schreeuwen en door iedereen en alles heen roepen is tenslotte geen debatteren. Helaas wordt hij er wel om geroemd. Onbegrijpelijk), hij heeft zijn feiten niet voor elkaar en het merendeel van zijn doelgroep voelt zich absoluut niet door hem vertegenwoordigd. Hij is zo’n beetje de allerlaatste ‘leider’ waar Nederland op zit te wachten. Jesse Klaver, een leuk joch, maar (nog) geen leider. Wel een belofte, laten we eerlijk zijn. Misschien niet mijn richting, maar wel jeugdige elan. Hou vol, blijf groen en word liberaler. Hou op met die persoonsverheerlijking in grote stadions. Zolang je dat nog nodig hebt, ben je nog niet klaar. Marianne Thieme doet eigenlijk alleen maar voor spek en bonen mee. Wilders wilde niet komen om een dwaze reden, dus mocht zij plek acht opvullen. Niet geloofwaardig en hopeloos one-issue.

Land zonder leiders

Hebben we dan niemand die dit land kan leiden? Natuurlijk hebben we sterke leiders in dit land. Mannen en vrouwen. Maar wie van hen wil de politiek in? En voor welke partij? Welke partij is niet beschadigd, gecompromitteerd en is nog geloofwaardig? Zolang het nog kan bestaan dat een partij als de SP de partijkas spekt, door alles wat door haar bestuurders boven modaal verdiend wordt, af te romen, wordt het een moeilijke klus om geschikte leiders te vinden. Stel dat Paul Polman, CEO van Unilever, uit overtuiging, het land zou willen leiden, zou hij dat doen voor 37K? Nu verdient hij 8 miljoen en dat vindt hij weliswaar ook ruim aan de maat. Maar terug naar 37K zal gewoonweg niet gaan. Daar is zijn uitgaven-patroon niet op ingesteld. Zelfs de Balkenende-norm wordt al pittig.

Zolang wij zo truttig blijven als we zijn, moeten we het hebben van idealisten die gek genoeg zijn om voor peanuts te werken. Maar ja, if you feed them peanuts, you’ll get monkeys.

Laten we scheiden

Nederland, eens het trotse land van de VOC, van de internationale handel en van de Gouden eeuw, is verworden tot een kneuterig, navelstarend landje dat zelfs de islam nu wil verbieden. Alsof die, nog geen 6% van de bevolking, ineens onze cultuur versjteerd. Hou toch op, en ga gewoon weer doen wat we altijd hebben gedaan. De handen uit de mouwen en aanpakken. Met of zonder leiders. De afgelopen jaren hebben we het toch ook zonder gedaan. Wie zit te wachten op leiders, loopt altijd achter de muziek aan maar maakt nooit zelf muziek. Laten we doen waar we goed in zijn. Samenwerken op internationaal gebied. We moeten wel want zelf zijn we te klein. Dus helemaal niet uit de EU, maar wel de EU verbeteren. Helemaal niet terug naar de gulden maar wel de euro veilig en sterk houden. Helemaal niet zeuren over de Islam maar laat iedereen lekker vrij in zijn of haar geloof (en verlang dat wederzijds, dat dan weer wel). Helemaal niet luisteren naar de leutertoeter van al die namaakpolitici, of ze nu hier wonen of in Amerika, Rusland of Turkije. Luister naar de wereld, die dreigt te vergaan terwijl wij er nog opzitten. Luister naar de jeugd die daar nog langer mee door moet dan wij. En luister naar het gerommel in Groningen dat in elkaar stort, terwijl wij toekijken. Leiders, leugens en loze beloftes, het kan me allemaal gestolen worden. We hebben er niets aan en zij niet aan ons. Laten we scheiden.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

2016

Op 12 december j.l. vond eindelijk de inhoudelijke zitting plaats van mijn Chinese penvriend, over wie ik al enkele malen schreef. 12 december 2016 wel te verstaan, terwijl de Hoge Raad al in januari 2015 haar vonnis had gewezen. Op 4 juni 2015 had de rechter beloofd de zaak binnen 3 maanden weer te behandelen omdat het al veel te lang had geduurd en de kwestie waarover zij nu nog moest beslissen, eigenlijk vrij eenvoudig was. Ruim 15 maanden (!) heeft de recherche en het OM de zaak weten te vertragen. Onder het mom van nader verhoor heeft de recherche geprobeerd om deze Chinees tot verraad aan te zetten, hetgeen neerkomt op zelfmoord. Willens en wetens. Ik zou niet meer kunnen slapen met zo’n geweten. Of liever gezegd, bij het ontbreken van een geweten.

 

Het magisch oog

Tijdens de zitting begon de officier van justitie met een schets van onze vriend. Zonder ook maar enigszins psychologisch onderlegd te zijn of op dat gebied ook maar enig advies te hebben ingewonnen, wist hij toch een beeld te tekenen van een persoon die zo slecht in elkaar zit dat Charles Manson er een betrapte schooljongen bij leek. Het heeft mij altijd al verbaasd dat de dames en heren officieren van justitie kennelijk een natuurlijk talent hebben voor psychologie, en er geen enkele studie of onderzoek naar hoeven te doen om toch tot een haarscherpe analyse te komen waar zelfs een gepromoveerde psycholoog zich niet aan zou durven wagen. Het ‘magisch oog’ noemt rechtspsycholoog Ton Derksen dat in zijn lezenswaardige boek ‘Het OM in de fout”. Een ontluisterend boek dat feilloos de enorme zwaktes van het justitiële systeem blootlegt. Derksen formuleert de zogenaamde zeven hoofdzonden van waarheidsvinding (en dat is wat het OM zou moeten doen!). Hij noemt het de zeven Mega-manco’s:

  1. Onwaarheid spreken
  2. Informatie achterhouden
  3. Misleidende formulering
  4. Willekeur
  5. Cruciale argumentatiefouten
  6. Geslotenheid voor kritiek
  7. Het magisch oog: het heilig geloof in het eigen vermogen om rechtstreeks de waarheid te zien

 

Eindelijk vrij

Voorwaar geen kleinigheden voor de voorvechters van de waarheid. Voor met name de laatste zou je in de middeleeuwen als heks of tovenaar op de brandstapel terechtkomen. Tegenwoordig vinden we het kennelijk heel normaal. De officier van justitie in deze zaak in elk geval wel. Alsof hij erbij was geweest, schetste hij een scenario waar de honden geen brood van lusten. Gelukkig kon de advocaat verstandig tegenwicht bieden, zodat de rechters niet alleen op basis van de thriller van de ovj hoefden te besluiten. Kennelijk hebben ze ook het dossier gelezen. Want het verzoek van de advocaat om de detentie per direct te beëindigen, werd ingewilligd. Ongeloof en emotie bij advocaat en cliënt. Eindelijk vrij na bijna zes jaar, waarvan zeker twee jaar onterecht. Dat moest overigens nog blijken als de rechters donderdag 22 december uitspraak doen. Dat is redelijk snel na de zitting en beloofd veel goeds.

 

Trias Politica, my ass!

Maar het zou al te mooi zijn als de rechtspraak werkelijk geheel eerlijk zou zijn. Dat rechters kunnen rekenen is wel bekend. Nu blijkt weer dat ze de strafmaat precies zo kunnen aanpassen dat het moment van vrijlating nagenoeg exact overeenkomt met tweederde van de nieuwe straf. Nou zeg, wat een toeval. Voorbedachte rade en poging tot moord is niet langer aan de orde maar meer dan één schamel jaartje kon er niet vanaf. Dan zou de overheid namelijk aardig wat schadevergoeding moeten betalen aan te lang vastzitten. Voor de zoveelste keer blijkt het dat rechters allemaal bijbeunen als hulpje van de belastinginspecteur. Trias politica, my ass!

 

Wat je in elk geval nodig hebt is begrip

Ondertussen probeert onze Chinese vriend, na bijna zes jaar letterlijk geen voet buiten de gevangenis te hebben gezet, het leven weer op te pakken. Dat is helemaal niet gemakkelijk. Als je bijna zes jaar in een soort van tunnelvisie je gedachten hebt bepaald omdat je omgeving je nauwelijks andere opties biedt, dan is het geheel vrije leven zelfs bedreigend. Als je bijna zes jaar lang geen eigen mening hoefde te hebben omdat alles voor je werd geregeld en je je dagen via een strak en vaak stompzinnig rooster diende door te komen, dan is zelf denken en initiatief, iets waar je weer aan moet wennen. Als je bijna zes jaar nagenoeg geen computer hebt gezien, laat staan een iPad en telefoons sowieso verboden zijn, ben je, op zijn minst gezegd, digitaal stevig achter. Tegenwoordig lopen er kinderen rond die nog niet geboren waren toen hij achter de tralies ging, maar wel met een smartphone in de jonge knuistjes. Wat je in elk geval nodig hebt is begrip van de mensen om je heen en van instanties waar je moet aankloppen voor hulp. Wat niet helpt is een berekende strafmaat die de eerlijkheid en werkelijkheid geweld aandoet in naam van de gerechtigheid. Hoe kun je als maatschappij verwachten dat mensen die inderdaad op de scheidslijn van goed en kwaad hebben geleefd en daar zelfs overheen zijn gegaan, maar die hun volledige straf hebben uitgezeten, wel op het juiste spoor blijven als onze maatschappelijke ultieme scheidsrechters, de rechtelijke macht, zelf met vele maten meet?

 

Zaterdagmiddagcriminelen

Hoe gekleurd zijn onze nationale recidivecijfers door dit soort politiek jurisme. In hoeverre stimuleren wij recidive, door als maatschappij zelf onbetrouwbaar te zijn? En dat in naam van gerechtigheid? Waarom investeren we nog in reclassering als steun bij het reintegreren in de maatschappij? Waarom investeren we nog in terugkeerprogramma’s tijdens de detentie om voorbereid te zijn en ter stimulering van een eerlijke carrière na die detentie? Dat is toch zinloos als we ze direct bij terugkeer in de maatschappij confronteren met de oneerlijkheid van het systeem zelf. In eerdere pamfletten heb ik weleens geschreven dat er maar een klein gedeelte criminelen behoort tot de eredivisie van dit ‘ambacht’. Zware jongens die er voor gekozen hebben. Die weten dat de bak een bedrijfsrisico is. Het overgrote deel behoort echter tot de zaterdagmiddagcriminelen, die er per ongeluk, door slechte omstandigheden en/of door drugs, toe zijn gekomen. Geen bewuste keuze maar een, in hun ogen, minst slecht alternatief. Het zijn geen doorgewinterde zware jongens, maar meestal sukkels die het liefst zonder gezeur en angst bij moeders op de bank zouden willen zitten. Maar ja, als je eenmaal de fout in bent gegaan, ben je getekend voor je omgeving en is een van de weinige alternatieven om het bekende pad maar weer in te slaan. Fout natuurlijk en daarom is goede reclassering belangrijk, zijn goede terugkeerprogramma’s in de bak ook belangrijk. Maar alles wordt in één klap teniet gedaan als je direct bij terugkeer in de maatschappij belazerd wordt door diezelfde club die jou ook destijds heeft veroordeeld. Door diezelfde club die jou op het rechte pad wilde brengen toen je nog in de bajes zat. Diezelfde club die jou nu, eenmaal buiten, moet helpen om op het rechte pad te blijven. Je moet wel een heel sterke wens hebben om ditmaal de goede weg te kiezen en daarop te blijven. En geloof me, het gros van die zaterdagmiddagcriminelen wil dat echt het liefst. Maar een kansloze sociale omgeving, eigen zwakheid en teleurstelling in het systeem, zijn drie heel belangrijke redenen om toch weer terug te vallen.

 

Zijn eerste boek

Hoe zit dat met onze Chinese vriend? Hij is een artiest met een passie voor het creëren van schoonheid. Via zijn tekeningen schetst hij op zeer originele en kunstzinnige wijze zijn ideale wereld. Zelfs in de bak heeft hij al een boekje gemaakt. De docent creatieve scholing zag zijn talent en stimuleerde dat. Die heeft hem gestimuleerd om er een boekje van te maken (zie: http://www.blurb.com/search/site_search?search=achter+de+muur). Dát zorgde ervoor dat hij niet alleen verlangde naar de vrijheid om van de tralies af te zijn, maar ook om zijn creativiteit de ruimte te geven en om de wereld te tonen wie hij in dat opzicht werkelijk is. Dát, meneer de rechter, is hopelijk de reden dat hij op het goede pad blijft. Ondanks uw gecalculeerde vonnis, dat slechts recht doet aan uw bijbaan voor de belastingen.

 

Originaliteit verloochend zich niet

Dus let op! Als het leven loopt zoals het moet lopen, zal hij creatief van zich laten horen, onze Chinese vriend. Zijn naam is Nikoo. Onthoud die. Originaliteit verloochent zich niet. Niet door zijn bajesachtergrond, niet door een digitale achterstand, niet door een nog lang gewenningsproces om weer gewoon vrij te zijn, zonder daarover te hoeven nadenken. En zeker niet door bijbeunende rechters. Ik beloof u dat ik hem in de gaten zal houden en u daarover zal berichten.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

Het is Kerstmis en de hele wereld zou in vrede moeten zijn. Misschien dat alle strijdende partijen op aarde inderdaad even de wapens neerleggen. Voor de vorm en om gezamenlijk een van rijkswege verstrekte pre-fab Kerstmaaltijd te genieten in de net zo pre fab kantine. Natuurlijk is het goed om tenminste éénmaal per jaar zo’n moment van bezinning te hebben. Het zou alleen zo aardig zijn als we er dan naderhand ook iets mee zouden doen, met die positieve gedachten en overwegingen.

 

Voetballen tussen de loopgraven

Het wordt gezegd dat tijdens de eerste wereldoorlog de Duitsers, de Fransen en zelfs de Engelsen tijdens Kerstmis met elkaar gevoetbald hebben tussen de loopgraven, om elkaar vervolgens de volgende dag weer genadeloos af te maken. Misschien dat ze daarom in het buitenland geen Tweede Kerstdag kennen zoals wij. Hoogstwaarschijnlijk is er door soldaten gevoetbald en de volgende dag door de generaals weer bevolen om te vechten.

Maar hoe moeilijk is het om positief te blijven als je ziet dat de hele wereld op z’n kop staat?  

Als je ziet dat er nog steeds een vluchtelingenstroom vanuit Aleppo met moeite langs de schietende partijen kan worden geloodst.

Als je ziet dat een ongelikte beer president van het machtigste land ter wereld wordt.

Als je ziet dat Turkije nog steeds bezig is met etnische zuiveringen.

Als je ziet dat de spanningen tussen Rusland en Amerika nog steeds oplopen door de ego’s en machtswellust van de hoogste machten daar.

Als je ziet dat je in Nederland best een totale bevolkingsgroep actief mag discrimineren door publiekelijk minder van die mensen te wensen, zonder bestraffing (ja, wel een veroordeling, maar who cares als je geen straf krijgt? Voor de gewone man is dat hetzelfde als vrijspraak).

Als je ziet dat je best miljoenen mag verkwanselen, reisjes mag aannemen en corrupt zijn, zonder straf.

Als je ziet dat zelfs voetbalclubs allerlei mazen in de wet zoeken om spelers meer dan een miljoen per jaar (!) te kunnen betalen omdat ze anders niet komen (de gemiddelde man/vrouw moet daar zijn hele leven voor werken).

Als je ziet dat er tegelijkertijd voedselbanken in Nederland al een vertrouwd straatbeeld zijn.

Als je ziet dat Nederland nog steeds een belastingparadijs is voor de grote jongens omdat de kleine man wordt uitgeknepen door een belastingdienst die organisatorisch een volledige puinhoop is.

Als je ziet dat een minister er een complete mislukking van maakt (citaat uit de Telegraaf: “Asscher’s beleid volledige mislukking”) om vervolgens te worden verkozen tot lijsttrekker van zijn partij en daarbij exact dezelfde beloftes doet als vier jaar geleden toen hij als minister aantrad. Wie is er nu gek?

Als je ziet dat het verkiezingsprogramma van de PVV zo idioot simpel is dat het, behalve dat het cijfermatig complete onzin is, oproept tot een vernietiging van een volk en een religie (zoals ik al eerder schreef, deze teksten lijken rechtstreeks te zijn overgenomen van pamfletten, teksten en wetten van 80 jaar geleden. Alleen de naam van het volk is veranderd).

Als je ziet dat de verzekeringsmaffia geen uitkeringen doet als er ijsballen door je dak naar beneden zijn gekomen omdat het wetenschappelijk gezien geen stormschade is maar een zogenaamd uit de hand gelopen hagelbuitje! Leg dat maar eens uit aan al die trouwe premiebetalers die dachten dat ze tenminste in Nederland niet belazerd zouden worden door grote, vertrouwde namen die gecontroleerd worden door de AFM. De maffia is echt niet alleen actief in Italië en de USA. Die zit hier in grote, dure kantoren op de zuid-as. Gewetenloos en enkel geldbelust ten koste van iedereen die zo goedgelovig is om producten bij hun af te nemen.

Als je ziet dat de schuldigen van de Euribor fraude door hun voormalige werkgever (RABO bank) zijn vrijgekocht en dat ze nu vrolijk weer elders hun malafide praktijken voortzetten, misschien met een hele kleine pauze intern.

Als je ziet dat alle grote organisaties de weg naar Panama hebben gevonden. Op zich niet zo’n probleem, want legaal, maar niet oké als je tegelijkertijd met grote woorden allerlei ethische compliance regels hebt opgesteld.

Als je ziet dat er in Nederland 62.000 kinderen jaarlijks voor de eerste keer in aanraking komen met mishandeling of misbruik, zoals Kirsten Verdel vertelde in ‘Pauw’ van 14-10-16. 62.000! Dat is 170 per dag! In Nederland! Geciviliseerd? My ass!

Nog erger dan de foute wissel van Advocaat

En dan heb ik het nog niet eens over Yuri van Gelder die door een pratende …, zoals Yoep van het Hek het ooit noemde, naar huis wordt gestuurd vanwege insubordinatie binnen het Olympisch team van deze generaal. Nog erger dan de foute wissel van Advocaat destijds. Ook heb ik het niet over al die uitkeringsgerechtigden die, uit verstandige zuinigheid, iets op marktplaats verkopen en vervolgens door het UWV genadeloos worden aangepakt met boetes waar zelfs een voetballer hard voor zou moeten werken. Ook heb ik het niet over het beangstigende politieoptreden in de USA maar ook hier in Nederland, over het medisch beroepsgeheim dat tussen neus en lippen, in een bijzin van een nieuwe wet, verkwanseld wordt, over de Stasi die ook hier in Nederland aan het opstarten is nu de wetgeving m.b.t. privacy zo verruimd is dat bijna elke overheidsinstantie die zegt bezig te zijn met veiligheid, tot in mijn broekzakken mee kan kijken wie en wat ik ben.

Sorry

Het spijt me oprecht als ik uw Kerst verziekt heb. Ik was echt van plan om er dit jaar van te genieten omdat er gelukkig op microniveau ook mooie dingen geburen. Het is alleen zo jammer dat als ‘kleine en gewone’ mensen groot worden, dat ze dan (meestal) ineens veranderen in geldbeluste, machtswellustelingen die zich niets meer kunnen herinneren van hun voormalige ‘kleine’ leven. Die met mooie woorden aan de wereld, alleen maar naar zichzelf kijken, reuzetrots op zichzelf zijn en stiekem een plakboek maken van alle keren dat ze in het nieuws zijn geweest.

Koester uw familie en vrienden, het zijn de enige (opr)echte mensen. Vrede op aarde.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

“Ik heb een prachtig leven gehad en ik wil dat jullie dat ook hebben.” Met deze woorden sloot Jan Terlouw zijn verjaardagscadeautje af dat hij van Mathijs van Nieuwkerk in de ‘De Wereld Draait Door’ kreeg voor zijn 85e verjaardag: zendtijd voor een ‘Grand old man’ die het ruimschoots heeft verdiend op grond van zijn staat van dienst. Een oprecht en dringend appèl aan de dames en heren politici om toch vooral integer te zijn. We vertrouwen elkaar niet meer, zegt hij en daar heeft hij gelijk in. “Er hangen geen touwtjes meer uit de brievenbussen.”

Onbetrouwbaarheid loont

Met de welvaart kwam de macht en daarmee het eigenbelang. “We gaan elkaar geen pijn doen,” zei Lodewijk Asscher desgevraagd tijdens een interview over de lijstrekkers-verkiezingen van de PvdA. Hij streed om die functie met Diederik Samson. Die laatste hield zich wel aan die afspraak. Lodewijk niet. Tijdens de bijeenkomst waar het er om ging, brak hij Diederik toch af. De titel lonkte sterker dan de integriteit. En met succes, want hij is gekozen. Het loont dus kennelijk om onbetrouwbaar te zijn. Het loont kennelijk ook om met een grote mond beloftes te doen, die vervolgens niet of nauwelijks na te komen als verantwoordelijk minister en dan met een even grote mond diezelfde beloftes weer te doen alsof ze nieuw zijn. Lodewijk komt er mee weg en Diederik druipt door de zijdeur af. Einde politieke carrière en hosanna voor Lodewijk.

Onbetrouwbaarheid loont al decennialang. Zeker als het met grote mond en inspelend op de onderbuik wordt gedaan. Net als dat onbeschoftheid loont. Trump komt er succesvol mee weg, Wilders komt er (voorlopig) succesvol mee weg. Marine le Pen komt er mee weg, de Winter en al die anderen zijn steeds succesvoller. Maar hoe komt dat? Omdat de reguliere politici misschien wel netter lijken maar net zomin betrouwbaar zijn. Alleen voor hun eigenbelang op die positie willen komen. Onze vriend van Rey zal het allemaal best goed geregeld hebben, zal zelfs best gevoel voor zijn stadje hebben, maar bottom line heeft hij een goed gevoel bij een goed gevulde portemonnee en mooie reisjes.

Referenda

Wat dan wel? Referenda over alle onderwerpen om tot besluitvorming te komen? Heeft het Oekraïne-referendum gebracht wat we ervan verwacht hadden? Wat Jan Roos ervan verwacht had? Nou en of! Voor hem wel. Het boeit hem waarschijnlijk geen moer of het verdrag wel of niet door gaat. Het heeft hem op de kaart gezet, evenals Thierry Baudet. Beide heren spinnen er garen bij. Je hoort ze niet meer over het verdrag, zij hebben de buit binnen. Beiden zijn het ineens BN’ers in de politiek. Het is nu hun beurt om te profiteren van onze corrupte systeem dat we democratie noemen. Op Trumpiaanse wijze heeft Jan Roos zich een weg naar boven geschoffeerd. Baudet doet het op de Rutteiaanse wijze. De ideale schoonzoon met het gezonde verstand. Bij beiden hoor en zie ik geen passie voor de zaak, zoals Jan Terlouw dat bedoelde. Wel voor roem en glorie. Dus ze passen uitstekend in de hedendaagse politiek. Laten we hopen dat de heren hier tevreden mee zijn en niet verder aandringen op referenda, zoals Jan Dijkgraaf, het levende stemkastje van Geen Pijl. Deze discutabele journalist zag de kans schoon om in het gat te springen dat Roos openliet toen hij zich aansloot bij VNL, ook al zo’n dissidentenclubje van afvalligen. Dijkgraaf is niet te betrappen op een eigen mening of op een partij standpunt. De leegheid ten top onder het mom van opperste democratie. Als het aan hem ligt wordt het volk over elke wind geraadpleegd zodat onze Jan dat kan verwoorden in het parlement. Hij belooft geen enkele inhoudelijkheid en dat is waarschijnlijk de enige waarheid die hij verkondigt. Het zal ook wel aan hem voorbij gaan wat de werkelijke betekenis is van het woord parlement

Partijprogramma's 

Ook geen referenda dus. Wat dan wel? Helpen de partijprogramma’s ons verder? Als je de moeite neemt om ze te lezen, dan zie je mooie vergezichten op basis van even mooie beloftes. Het vervelende is helaas dat ze niet worden nagekomen (resultaten uit het verleden zijn hier helaas wel richtinggevend).

Ook zijn er vrij gemakkelijk leesbare programma’s. PVV heeft er zo een. Slechts een puntenlijstje van 11 punten. Lees het en verbaas je over het niveau van onze politici. Geert Wilders, op de payrol van de tweede kamer voor bijna een ton en beveiligingskosten ca. 2 miljoen per jaar omdat hij uitspraken doet die zo haatopwekkend zijn dat zijn leven gevaar loopt. Allemaal kosten voor de maatschappij. Voor u en mij dus. En wat levert hij daarvoor? Download het conceptverkiezingsprogramma 2017–2020 en verbaas u over het niveau. Als mijn dochter dit op de basisschool als werkstuk zou inleveren zou het een onvoldoende opleveren. Alleen al punt 1 geeft me een zeer unheimisch gevoel, om het zo maar eens op zijn Duits uit te drukken. Vervang Islamieten door Joden en het zou 80 jaar geleden geschreven kunnen zijn. Hoelang duurt het nog voordat Islamieten een halve maan, of zo iets, op hun kleren moeten naaien om herkenbaar te zijn. Auschwitz is bewaard als monument om nooit te vergeten hoe diep de mensheid kan zakken, niet om wederom in gebruik te nemen!

Goedkoop populisme 

Nagenoeg alle overige punten van het één A4’tje grote partijprogramma, laten een brevet van onvermogen zien voor wat realiteitsgehalte betreft. In sommige punten zit ergens ver weg verscholen, best een onderdeel waarvan ik denk dat het nader te overwegen is of nader te onderzoeken. Verlaging van motorrijtuigenbelasting is zo’n punt. Alleen niet op zichzelf staand. Het kan alleen in combinatie met maatregelen die een goede en schonere infrastructuur garanderen. Maar daar zie ik niets van staan. Kortom, het is schokkend op onderdelen, dom en irrealistisch en bovendien klopt het financieel van geen kanten. Toch loopt ruim 20% van het electoraat achter deze man aan en zien in hem de redder van het land. Goedkoop populisme, wat bovendien een korte termijn politiek zal blijken. Want stel je voor dat Wilders werkelijk politieke verantwoordelijkheid neemt (hetgeen ik ernstig betwijfel), dan zullen al zijn verkiezingsbeloftes onhaalbaar blijken. En datgene wat geen direct geld kost als beslissing (bijvoorbeeld uit de EU stappen) is rampzalig. Want om daartoe te besluiten is geen geld nodig (zie de Brexit) maar de gevolgen zijn economisch desastreus. Stemmen op Wilders is stemmen voor onrust, armoede en uitsluiting. Onlangs las ik een blog van Toeps (http://bit.ly/toeps-nl) waarin zij haarfijn uitlegt waarom stemmen op Wilders echt wel dom is. Lezenswaardig.

De 'No Nonsens Partij'

Maar wat dan wel? Ik weet het werkelijk niet. Voor het eerst sinds de tijd dat ik mag stemmen, weet ik echt niet waarop of op wie ik moet stemmen. Niet stemmen is geen optie omdat dan je stem feitelijk naar de overwinnaar gaat. Ik ben bang dat ik dan impliciet een blonde remake van Mozart steun. En dat is wel het laatste wat ik wil. Soms denk ik weleens dat ik dan zelf maar een partij moet oprichten: De ‘No Nonsens Partij’. Geen achterkamertjes gekonkel, geen machtspelletjes en geen macho-ego’s. Gewoon doen wat er gedaan moet worden. Maar om nu het zoveelste splinterpartijtje op te richten, is ook niet waar het land op zit te wachten. We hebben al VNL (waar staat dat eigenlijk voor?), ‘Denk’, waar ik liever helemaal geen woorden aan vuil wil maken en Jack Monasch, die na een kort moment van glorie, terugglijdt in de vergetelheid (hoop ik). Terwijl ik het toch op eigen kracht en geld zou moeten doen. In tegenstelling tot die andere politieke kabouters. Die zijn er door hun oorspronkelijke partij uit gebonjourd en in plaats van keurig netjes de WW in te gaan zoals elke ontslagen werknemer, blijven zij ‘in functie’ voor ongeveer een ton op uw en mijn kosten. Eruit, wat mij betreft. Zij zijn niet gekozen, hun oorspronkelijke partij is gekozen met het bijbehorende gedachtengoed. Waarom moeten al die ontslagen mensen bij ING, bij SNS en al die andere bedrijven, wel gewoon weer opnieuw werk zoeken, hun hand ophouden bij het UWV en zichzelf stevig in de spiegel aankijken om te proberen om een nieuwe toekomst op te bouwen. Al die do-it-yourself politici die bij voorbaat doodgeboren politieke kindjes oprichten, zijn een schande voor de politiek. Ik zie geen bezieling en ik zie geen functie. Het is toch eigenlijk Godgeklaagd dat een eminence grise als Jan Terlouw een pleidooi moet houden voor integriteit voor politici. Dat zou toch een conditio sine qua non moeten zijn. Dat zou toch een allereerste voorwaarde moeten zijn voor een plek in het parlement. Maar als ik lees dat de heren van ‘Denk’ hun collegae parlementariërs stiekem opnemen met hun smartphone en dan die filmpjes zonder toestemming op YouTube zetten om ze te kakken te zetten. En dan ook nog ontkennen dat ze dat gedaan hebben. Matennaaiers noemden wij dat vroeger. ‘Verraajers’ zeiden ze in de oorlog. NSB’ers. Foute lieden, dus.

Moreel kompas

Ik weet dat mijn vader vroeger fel tegen Den Uil was. Toen had je nog een scherpe scheiding tussen links en rechts. Hij was VVD en Den Uil was PvdA. No ‘match made in Heaven’, dus. Natuurlijk ben ik beïnvloed door het nest waar ik vandaan kom. Ik heb dan ook lang de keuze van mijn vader gevolgd omdat ik van mijn vader hield en omdat ik zijn wijsheid zo imposant vond. Het is al lang geleden dat hij naar onze schepper afreisde en hij hoeft gelukkig al die politieke gelukszoekers niet meer mee te maken. Nog steeds vertrouwend op zijn wijsheid, denk ik dat hij nu ook een genuanceerdere keuze zou maken. En als VVD de afgeserveerde Teeven via de achterdeur weer opneemt in de tweede kamer omdat ze die stem nodig hebben, ben ik wel klaar met die partij. Ik hoop dat hij dat ook zou zijn. Maar wie dan wel? Ik weet het niet meer. Mijn vader kan ik het niet meer vragen. Misschien moet ik Jan Terlouw maar eens bellen om advies. Het is niet zijn leeftijd die me imponeert, zelfs niet zijn staat van dienst, want een keuze voor een carrière verplicht tenslotte voor het zo goed mogelijk uitvoeren van die keuze. Het is zijn oorspronkelijkheid en zijn wijsheid die me imponeert. Hij heeft een mooi leven gehad, vertelde hij Mathijs van Nieuwkerk en hij wenst de nieuwe generatie dat ook toe. Misschien moet ik hem maar beter niet bellen en gewoon luisteren naar zijn impliciete advies en zelf mijn keuze maken op basis van mijn eigen morele kompas. Ik heb nog even, tenslotte.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

Al maandenlang horen we de zin en onzin van Trump en Clinton. De meeste onzin komt van Trump, tenminste in onze ogen. Bijna de helft van de Amerikanen vindt het echter geen onzin en vindt hem de ideale representant van hun land. Zij zien hem vol vertrouwen op de koffie gaan bij Poetin, Hollande en bij Merkel. Zij hebben het vertrouwen dat hij daar hun belangen beter behartigt dan Hillary Clinton.

 

Domme grootspraak

Wat misschien nog veel erger is, is dat ze er nauwelijks bij nadenken dat hij ook het buitenlands beleid zal moeten voorzitten en aansturen. De meeste Amerikanen zijn namelijk helemaal niet bezig met de wereld buiten de grenzen van Amerika, misschien met uitzondering van de grens met Mexico omdat hun grote roerganger daar zo nadrukkelijk aandacht voor heeft gevraagd. Een grote en hoge muur bouwen en laten betalen door degenen die het juist niet willen maar wel de zwakkere partij zijn. Allemaal domme grootspraak, natuurlijk. Als iemand in je directe omgeving, zonder zoveel geld en/of invloed, zoiets zou zeggen, zou je het lachend afdoen als dronkenmanspraat in de kroeg. Dat geldt eveneens voor zijn mening over vrouwen, die hij kennelijk slechts ziet als gebruiksobjecten en voor zijn mening over de meeste autoriteiten, die in zijn ogen allemaal corrupt zijn als ze niet zijn mening volgen. En helaas geldt het voor nog veel meer onderwerpen die daardoor meteen lachwekkende voorbeelden worden. Ik zou graag mee willen lachen als het niet zo triest was. Deze man wordt door bijna honderdvijftig miljoen mensen gesteund om hun de komende vier jaar te leiden. Nemen de Amerikanen zichzelf dan helemaal niet meer serieus of stelt een president van dat land niets meer voor?

Teleurgesteld en bedonderd

De realiteit is echter nog veel erger. Deze man is slechts de resultante van een breed gedragen gevoel van onmacht en verlies van controle door de zittende generatie die Amerika groot heeft gemaakt. Te vaak zijn ze door hun leiders teleurgesteld en bedonderd. Te vaak zijn ze meegenomen in de dromen van anderen, terwijl ze dachten dat het hun eigen idealen waren. Te vaak hebben ze hard moeten werken voor anderen, zonder het te beseffen. Amerika is net zomin een vrij land als Rusland waar de politiek en het echte zakenleven wordt gedomineerd door één man. Waar de waarheid net zo goed wordt gemanipuleerd, getuige de ruwe radarbeelden van vlucht MH17, die al mandenlang zijn beloofd aan Nederland. Wie is zo naïef om te geloven dat die ooit worden afgegeven? En als het al gebeurt, hoe authentiek zijn ze dan nog?

Een bak vol gif

Nee, Trump is geen idiote zonderling die alleen maar vanwege zijn grote fortuin zo ver is gekomen. Trump is een ‘sign of the time’, een antwoord op de grote onvrede van honderden miljoenen Amerikanen die nu langzamerhand zien dat hun huidige leiders hen hoofdzakelijk hebben gebruikt voor hun eigen machtsverlangen. De wereld is niet kleiner geworden maar wel veel doorzichtiger. Met Wikileaks is een bak vol met gif naar buiten gekomen die onze leiders liever diep in de kelders van hun macht hadden willen laten staan. De klokkenluider wordt niet geëerd maar verguisd. Al jarenlang leeft hij als opgejaagd wild. Alleen omdat hij de wereld de waarheid wilde laten zien. Helaas is het een vuile waarheid en die willen we liever niet zien. Hillary Clinton verwijt Donald Trump dat hij de democratische waarden met voeten treedt omdat hij niet op voorhand de uitslag van de verkiezingen accepteert. Natuurlijk heeft hij zichzelf in het nadeel geplaatst door eigenlijk niets te accepteren wat hem niet uitkomt. Zelfs het niet winnen van een Emmy Award zou vuil spel zijn. Trump maakt zichzelf daardoor belachelijk en het Clinton kamp mag zich gelukkig prijzen dat het zo’n clown is die haar op de hielen zit en niet een serieuze kandidaat die op een maatschappelijk geaccepteerde manier gehoor geeft aan de onvrede van het volk. Maar met zoveel bewijs van manipulatie, bedrog en volledig disrespect voor het volk, zou ik misschien ook wel de uitslag in twijfel trekken. Het is niet handig om het uit te spreken maar helemaal ongelijk kan ik de clown niet geven, terwijl ik toch een democraat ben, bij gebrek aan een beter systeem. Nog afgezien van het feit dat het volledig past in Trump’s gekozen stijl om het zittende establishment aan te vallen.

De vriendelijke betrouwbaarheidsval

De mens is een sociaal wezen en moet dat ook wel zijn om met zoveel mensen op deze planeet te kunnen leven. Daarbij hoort een omgangsvorm die ervoor zorgt dat er zo min mogelijk onderlinge wrevel ontstaat. Dat lukt zeker niet altijd getuige het feit dat er, sinds er mensen zijn, nog nooit ook maar één moment van totale vrede is geweest in de totale historie van deze planeet. Die sociale omgangsvorm kan echter zeer bedrieglijk zijn. Ik mag het graag de ‘friendly reliability trap’ noemen. De vriendelijke betrouwbaarheidsval. Vriendelijke en redelijke mensen worden meer en beter geloofd dan boze mensen. Op die manier wordt u bijvoorbeeld in een detective om de tuin geleid. Net zo goed als dat u beter uw doorlopende wenkbrauwen kunt scheren boven de neusbrug, omdat u anders als onvriendelijk wordt versleten. Kortom, wij mensen zijn geneigd om redelijkheid en vriendelijkheid te omarmen en om boosheid van ons af te duwen. Behalve als we gestimuleerd worden in onze eigen boosheid. Dan willen we opgezweept worden en samen boos zijn.

De pot verwijt de ketel

Nu weer terug naar Amerika. Trump is boos en neemt alle boze Amerikanen met zich mee. Die zijn daardoor blind voor alle onredelijkheid in zijn redeneringen en meningen. Clinton, weliswaar niet het toonbeeld van warme vriendelijkheid, maar vergeleken bij Trump een voorbeeld van rustige redelijkheid en vertrouwen. En hier komt de friendly reliability trap om de hoek kijken. Hillary Clinton heeft maar liefst 30.000 emails laten verdwijnen die haar niet uitkwamen. Natuurlijk claimt zij dat de FBI het heeft onderzocht en dat het allemaal prima is verlopen. Uit Wikileaks blijkt dat bij de FBI zeker niet alles prima verloopt. En de FBI staat (ook straks) onder de bevelvoering van de president. De FBI heeft dus partij gekozen en gaat ervan uit dat Clinton wint. Toch fijn dat je haar dan een handje hebt kunnen helpen in haar verkiezingsstrijd. Dat laat zich later wel weer terugbetalen, want geen zakelijker volk dan de Amerikanen. Wat er ook allemaal in die emails heeft gestaan, maakt niet uit. Zij is dus kennelijk in staat om de waarheid te (laten) verdonkeremanen omwille van eigen belang. Maar omdat zij het niet uitschreeuwt maar het met een rustige, gedragen stem en met de juiste pauzes vertelt, gelooft men het. Tenminste de mensen die niet uit boosheid Trump volgen. En zo zijn er nog legio voorbeelden van manipulatie door de Clintons. Haar democratische opponent Bernie Sanders, die via haar door het bestuur van de partij werd gedwarsboomd zodat zij de democratische presidentskandidaat is geworden, manipulaties met het Clinton Fonds en zo zijn er nog vele voorbeelden.

De clown of de manipulator

Als Trump president wordt zal hij best een beetje in bedwang worden gehouden door de mensen om hem heen. Het is zijn impulsieve ego en verwrongen beeld van de werkelijkheid, dat hem parten zal gaan spelen. Als Hillary Clinton president wordt, blijft Amerika zoals het was, een manipulerende grootmacht die op basis van de oude economie, machts-verhoudingen en bedrog, kost wat kost zal proberen om alle touwtjes in handen te houden. De clown of de manipulator, ik ben blij dat ik geen Amerikaan ben en dus niet hoef te kiezen.

 

Jan Bakhuys

 

 

Lees meer »

Vandaag moest ik huilen. Van boosheid en verdriet. Ik kreeg een brief van de Chinees waarover ik al eerder schreef in mijn pamflet “Wat heeft een Chinees aan Jos Silvis?”. Ik schreef er begin maart van dit jaar over, nadat ik gehoord had hoe de zaak in elkaar zat. Toen al was ik boos en verdrietig over het gesol met mensen door het OM. We zijn nu een halfjaar verder.

 

Uitstel, uitstel en nog eens uitstel

Zes maanden lang, 16 uur per dag opgesloten in een ruimte zo groot als een badkamer, zonder sleutel en met een kijkraampje voor wie het maar wil en 8 uur per dag werken in een snikhete bakkerij. Onterecht! Al ruim anderhalf jaar geleden heeft de Hoge Raad verordonneerd dat het Hof de zaak opnieuw moest bekijken omdat ze fouten hadden gemaakt. Een tik op de vingers van de rechters. Binnen drie maanden zou het opgelost zijn, was de belofte van de rechters. Heel even leek het erop dat de rechters hun fout snel wilde corrigeren. Heel even maar, want de dagen regen zich aaneen en dagen werden weken en maanden. Het OM heeft ruim negen maanden gewacht om zelfs maar in actie te komen. En de rechters van het Hof volgen gedwee de smoesjes van de Officier van Justitie en verlenen keer op keer uitstel van behandeling.

Behandeling heeft nog nauwelijks zin

Op 25 augustus is de zoveelste proforma zitting waarop de rechter wederom moet beslissen of ze het hemeltergende treiteren van het OM blijft volgen of dat ze eindelijk die club de waarheid zegt. Als het weer uitstel wordt, heeft behandeling nauwelijks nog zin. De datum waarop onze Chinees vrijkomt op basis van zijn eerste, veel te hoge straf, is dan al bijna in zicht en heeft eerdere behandeling geen zin meer voor wat de straftijd betreft. Wel natuurlijk om zijn naam te zuiveren en om een schadevergoeding te eisen op grond van vrijheidsberoving door incompetentie van het juridisch systeem in dit land. Maar geld en zuivering weegt niet op tegen vrijheid. Iemand die het nooit gemist heeft, kan zich niet voorstellen wat het is om geen vrijheid te hebben. Om niet te gaan en te staan waar je wilt. Om niet zelfstandig te kunnen besluiten om iets bijvoorbeeld even uit te stellen. Om te kunnen werken waar je wilt, naar buiten te kunnen gaan wanneer en waar je wilt. Om….. enfin, vul zelf maar in. En het is niet alleen wat je mist, het is ook wat je moet. Je wordt als een klein kind behandeld. Natuurlijk moeten er regels zijn in zo’n instituut, maar als je er onterecht (te lang) vastzit, is alles teveel.

Al één baan achterstand

Het is om razend van te worden. Dat heb ik al, als buitenstaander. Terwijl ik wel overal naar toe kan. Ik kan wel alles schrijven wat ik wil. Ik kan een computer gebruiken als ik wil en waarvoor ik wil. Onze Chinees zou dat ook al ruim 3 jaar moeten kunnen. Niet alleen is het onnodige vrijheidsberoving (het OM weet zelf namelijk verdraaid goed dat hij niet de werkelijke dader is, maar daarover straks meer), het is bovendien minimaal drie jaar achterstand op de arbeidsmarkt. En drie jaar is tegenwoordig veel. De gemiddelde baan van jonge mensen duurt vijf jaar. Als hij straks naar buiten komt heeft hij dus niet alleen al ruim één baan achterstand, hij heeft extra lang nodig om weer te resocialiseren. Als je bijna 7 jaar vast hebt gezeten, kom je nog uit de tijd van de iPhone 3. Hij heeft de introductie van de iPhone 4 niet meer in vrijheid meegemaakt, laat staan dat hij ooit een iPad in handen heeft gehad. Kent u hem nog? De eerste iPad? Dat was die dikke. Alleen nog te zien in het Apple museum. Hij heeft hem zelfs nog nooit in het echt gezien. De hele wereld versnelt al tientallen jaren het tempo. Het gaat steeds sneller. Behalve het OM, behalve justitie in Nederland. Die werkt nog in het tempo van de tijden van het carbonpapier. Het tempo van zelfs nog ruim vóór de fax en de buizenpost.

Vervreemd van de mensen om je heen

Als je weet dat je onterecht te lang vastzit, krijg je langzamerhand een uiterst gefixeerde blik op de wereld. Alles draait dan om het onrecht wat je is aangedaan. Daar denk je de hele dag aan, daar lig je ’s nachts wakker van en daar praat je over met je lotgenoten in de bak. De rest van de wereld gaat voor een groot gedeelte aan je voorbij zonder dat je er deelgenoot van kunt zijn. Als je dan uiteindelijk door de poort naar buiten gaat met de schamele bezittingen die je hebt, heb je geen idee in wat voor een wereld je terecht komt. Niet alleen is de wereld sneller geworden, is de stand van de technologie ongeveer vijf keer verdubbeld, en is de wereldeconomie compleet anders. Nee, het grootste probleem is dat je vervreemd bent van de mensen om je heen. Van je familie en vrienden (als je die nog hebt). Hoe goed ze jou ook hebben bijgestaan, ze hebben uiteindelijk geen idee wat het betekent om jaren als een klein kind behandeld te zijn. Volledig afhankelijk van de regels, voorkeuren en stemmingen van de bewaarders én medegevangenen. Want de onderling vastgestelde, informele regels kunnen nog eens extra zwaar op je onvrijwillige verblijf drukken.

Paranoia

Om te wennen aan de werkelijke buitenwereld bestaat er in Nederland het systeem van faseren. Geleidelijk word je voorbereid op je terugkeer in de maatschappij. De laatste 18 maanden van je detentie mag je alvast een beetje wennen aan de buitenwereld. Eerst mag je elke maand een weekend naar huis en in de laatste fase mag je buiten de gevangenis werken en elk weekend naar huis. Luxe? Integendeel, het is een noodzaak. Veel gedetineerden komen anders hopeloos in de knel als ze zomaar plots buiten worden gezet. Want alle initiatief is doodgeslagen in de bajes en iedereen kan een bedreiging voor je zijn. Daardoor ben je altijd op je hoede. Spontaniteit kan gevaarlijk zijn. Alle gesprekken, zowel telefonisch als in de bezoekersruimten worden opgenomen. Soms zelfs in de cel. Onverstandige dingen zeggen is dus echt onverstandig. Dat duurt lang voordat je die paranoia kwijt bent. Het is maar te hopen dat je familie dat begrijpt en niet denkt dat je hen niet meer vertrouwt als je je woorden voorzichtig kiest.

Recherche stuurt op verraad

Vandaag kreeg ik een brief van deze man. Met enige regelmaat krijg ik brieven van hem en schrijf ik hem via de speciale emailservice die er bestaat voor communicatie met gevangenen. Zo heb ik ook het verhoor gelezen waaraan hij 9 maanden te laat werd onderworpen. Natuurlijk was hij al veel eerder verhoord door de recherche. Vooraf aan zijn uiteindelijke veroordeling. Maar dit verhoor was gelast door de rechter van het Hof die door de Hoge Raad op de vingers was getikt (lees voor de details “Wat heeft een Chinees aan Jos Silvis?”). De recherche wist inmiddels, zo’n vijf jaar na dato, redelijk goed wat er was gebeurd. Ze wisten allang dat deze man vanuit een eergevoel, vriendschap en lijfsbehoud, de schuld op zich had genomen. Hij kon onmogelijk de naam noemen van de persoon die door de recherche eveneens verdacht werd van betrokkenheid. Hij kon het niet, wilde het niet en deed het niet. Toch lijkt het hele verhoor zich toe te spitsen op verraad. Ze hadden geen enkele scrupules over de mogelijke consequenties die het voor hem zou hebben. Gelukkig is de man niet zo doorgedraaid dat hij onverstandige dingen zegt. Daar baalt de recherche natuurlijk van. Hoe vaak zou het hun wel gelukt zijn? En lees je weken of misschien maanden later ergens op een achterpagina van het zesde katern, ergens onderaan in een hoekje dat er zich een afrekening heeft plaatsgevonden in het criminele circuit? Zo beschouwt kleeft er aardig wat bloed aan hun handen. Maar dat wordt niet bestraft. Het wordt beloond met een riant salaris van uw en mijn belastinggeld.

Onverschilligheid

In zijn brief las ik de zoveelste teleurstelling in het recht en in de rechters. Op 4 juni van het vorige jaar (nadat overigens de uitspraak van de Hoge raad al in januari van dat jaar was uitgesproken) was hem beloofd dat de hele zaak binnen 3 maanden zou zijn afgerond. Toen zat hij al te lang vast, maar ruim anderhalf jaar eerder vrij was toch een aanlokkelijk perspectief. Met kerstmis thuis. Nu lijkt het erop dat hij ook deze Kerst nog door de tralies naar buiten moet kijken. Maar wat mij werkelijk tranen bezorgde was zijn onverschilligheid ten aanzien van familie. Familie van wie ik weet dat ze hem dolgraag terug willen hebben en hem zouden willen helpen om weer zijn plaats in de maatschappij te vinden. Familie die hem helpt waar ze kunnen, maar het ook niet meer begrijpen. Ook zij zijn teleurgesteld in het systeem. Ook zij zien het onrecht wat hem is aangedaan. Natuurlijk weten ze dat hij heus niet brandschoon is maar ze zien ook de zorgzame broer en zoon. Ze zien ook de getalenteerde kunstenaar en kok. Maar ook zij kunnen niet anders dan afwachten welke lage truc het OM nu weer uitspeelt om de boel te vertragen.

Zijn enige wapen is zijn trots

Ik moest huilen om zijn onverschilligheid ten aanzien van de uitkomst van het proces. Het maakt hem niet meer uit of hij eerder vrij komt dan op basis van de oorspronkelijke straf. Hij voelt zich zo aan alle kanten gepasseerd dat hij het enige wapen inzet dat hij nog heeft. En dat is zijn trots. Liever zit hij nu de hele rit uit, dan dat hij de rechter moet smeken om gewoon haar werk te doen.

Murw geslagen

Ik moest huilen om de onverschilligheid ten aanzien van het zuiveren van zijn naam. Het maakt hem niet meer uit of zijn naam in zijn strafblad nu spreekt over poging moord of poging doodslag. Of dat er hoofddader of medepleger staat. Terwijl het veel uitmaakt! Het is een wereld van verschil. Maar voor hem maakt het niet meer uit. Hij is murw geslagen. Zijn trots overstemt zijn rede. Zo begrijpelijk, maar zo jammer tegelijk.

Schuldig tenzij

Ik moest huilen omdat ik weet dat hij niet de enige is die uiteindelijk vermorzeld wordt door het systeem waar we zo trots op zijn in dit land. We roepen schande van wat er momenteel in Turkije gebeurt, maar zien niet dezelfde machtspraktijken die het juridische systeem hier uitoefent. Maar dan niet zo opzichtig en openlijk. Hier wordt, onder de mantel der democratie en rechtvaardigheid, de rechtspositie verkracht van kansarmen en allochtonen. Ooit hoorde ik een uitspraak van een gedetineerde die zei dat elke Nederlander met één been in de bajes staat. Er hoeft maar dát te gebeuren en het OM gebruikt je voor haar scoringsdrift. Als je toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bent, eindigt je normale leven. Einde sociaal leven, einde familieleven en einde professioneel leven. En het OM? Die maalt daar niet om, die laat zich met een ernstig gezicht interviewen en vertelt een onzinverhaal dat het volk slikt voor zoete koek. Helaas, men moest eens weten. Natuurlijk weet ik best dat er heel veel criminelen terecht vast zitten, maar er zou niemand onterecht vast mogen zitten. Vergissen is menselijk maar niet ten koste van een mensenleven. Onschuldig totdat het tegendeel keihard is bewezen. Dus niet alvast schuldig, alleen moeten we nog even de bewijzen erbij zoeken. Enfin, de trouwe lezer kent mijn gedachten hierover.

Sterkere trots

Vandaag moet ik huilen om een man die de maatschappij zoveel te bieden heeft, maar die gebroken lijkt te worden door de incompetentie en scoringsdrift van het OM, van de recherche en van lakse rechters. Ik kan alleen maar hopen dat zijn trots sterker is dan het hele systeem bij elkaar.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

Jaren van lange dagen trainen. Altijd oppassen met wat je eet. Rondom de grote wedstrijden geef je al je privacy op omdat je moet laten weten waar je bent aan de anti-doping autoriteiten. Nauwelijks tijd voor een professional leven naast de sport, laat staan een privé leven. Maar het is alles waard als je dan eenmaal aan de start staat.

 

Valse start

Alle training, alle opgekropte zelfopoffering, alle testosteron, man of vrouw, het komt eruit in die ene race. 100 meter, 200 meter, 400 meter of 800 meter. Jaren opoffering voor nog geen kilometer superhard onderlinge wedstrijd op dat ene moment. Zonder doping, zonder hulpmiddelen, gewoon keihard lopen, schaatsen, fietsen. Jaren heb je gewacht op dat ene moment, die knal uit het startpistool. Alle energie, alle training, alle dromen, komen samen in dat ene moment waarop je met alles wat je hebt, je hele lichaam loslaat om te doen waar je al die jaren mee bezig bent geweest. En dan hoor je die tweede knal, valse start. Wie is het? Als ik het maar niet ben. Als ik maar niet vijfduizendste van een seconde te vroeg mijn spieren heb bewogen in de richting van de race. Want één duizendste van een seconde te vroeg betekent direct de aftocht naar de kleedkamer, naar de kerkers van de sport, naar de desillusie van al die jarenlange dromen. Nooit meer is je lichaam in deze topconditie. Over twee of vier jaar is misschien de vorm er niet, de fysiek er niet meer of de mogelijkheid er niet. Topsport is keihard. Vanwege de bikkelharde competitie, omdat die anderen net als jij dromen van hun moment.

Dikke mannen met buikjes

Maar het is vooral hard omdat sportbonden regeltjes maken die dan meteen tot wet worden verheven. Omdat de tijdwaarneming duizend keer preciezer is dan onze eigen zintuigen, wil dat nog niet zeggen dat je bij een te vroege trilling van je spieren, vier jaar training zomaar teniet kunt doen. Dikke mannen met buikjes, die nog nooit 100 meter achter elkaar hard hebben gelopen, bepalen wanneer jij mee mag doen, wanneer jij wint, wanneer jij verliest.

Tweede kans

Natuurlijk moet je afspraken maken om zo eerlijk mogelijk te kunnen bepalen wie de snelste, de beste of de sterkste is. Eerder starten dan een ander moet ook niet kunnen. Maar wat je als mannetje met een buikje wel moet begrijpen, is dat bij jonge mensen die zoveel van hun leven hebben gegeven voor hun sport, juist op dat ene moment de zenuwen door de keel gieren. Ik ga niet discussiëren of één duizendste seconde eerder weg, wel of niet het verschil maakt. Gewoon het principe dat niemand start vóór de eerste knal, lijkt me prima. Maar wat niet prima is, is dat je al meteen bij je eerste keer valse start, gediskwalificeerd wordt. Waarom niet minstens één herkansing? Als het leven je nooit een tweede kans zou geven, zouden alle boeven levenslang krijgen, zouden verkeersovertreders direct hun rijbewijs kwijt zijn en zouden politici vanaf hun verkiezing al beter meteen kunnen beginnen met solliciteren. Onze maatschappij zit gelukkig zo niet in elkaar. Je mag fouten maken, als je er maar van leert. Maar kennelijk werkt dat niet voor sporters.

Regels moeten er zijn

Natuurlijk moet je afspraken maken over het traject dat je moet lopen bij een wedstrijd over 200 meter, als je kromme banen maakt. Een atletiekbaan is nu eenmaal ovaal en dus moet je afspreken dat elke atleet in zijn eigen baan blijft lopen. Anders is het niet eerlijk. Volkomen begrijpelijk. Die regels zijn gemaakt om de wedstrijd zo eerlijk mogelijk te laten verlopen. Niet om de regels rigide toe te passen omdat ze er nu eenmaal zijn.

10 cm teveel naar links

Op de 100 meter won Churandy Martina in 10,07 seconde. Ook op de 200 meter was hij heer en meester met een tijd net over de 20 seconden. Maar nadat hij uitzinnig van vreugde zijn eerste plaats had gevierd, kwam er zo’n mannetje met een dik buikje hem vertellen dat hij een verkeerde voetstap had gedaan. Natuurlijk was hij ruimschoots in zijn baan gebleven maar één van de bijna driehonderd passen had hij ongeveer 10 cm teveel naar links gezet en daarmee een gedeelte van de lijn geraakt. Tjonge, jonge wat een tijdwinst zal hem dat hebben opgeleverd! En het was waarschijnlijk ook heel erg bewust gedaan. Niet dus. Natuurlijk bestaan er regels dat je in je eigen baan moet blijven omdat je er anders letterlijk de kantjes vanaf kunt lopen. Maar lieve mensen, éénmaal 10 centimeter teveel naar links, waar hebben we het over? Zou Bruno Hortelano uit Spanje, die tweede werd in 20,45 seconden, dan ineens wel Martina hebben verslagen? No way, Martina had een voorsprong van heb ik jou daar. Een resultaat van jarenlange training, opoffering en afzien. Maar dat telt niet voor onze bobo’s met dikke buikjes. Regels zijn regels. Jaha, dat is ook zo maar kijk toch vooral ook naar wat er achter die regels zit. De bedoeling van zo’n regel en niet alleen de rigiditeit.

Een glaasje extra

Hoe blij is Bruno Hortelano nu, denkt u? Hij heeft de eerste plaats gekregen. Ja, letterlijk gekregen, niet verdiend. Natuurlijk heeft ook hij ontzettend hard gelopen. Maar niet zo hard als Churandy Martina. En dat weet hij maar al te goed. Daardoor is het een gouden plak met schaamrood geworden. En Churandy Martina? Hij doet wel sportief en stoer, maar die ligt ’s nachts in zijn bed te huilen. Tenminste, ik zou dat wel doen.

Als de lijnentrekker van het stadion de avond van tevoren een glaasje wijn extra had gedronken en de lijnen ietsjes anders had getrokken, zou niemand dat gemerkt of gezien hebben. Maar ja, daar zijn geen regels voor.

Wat bij hockey wel kan……

Waar wel regels voor zijn is voor buitenspel en hands bij voetbal. Die gelden ook in de finale van het EK in Frankrijk. In de zouteloze wedstrijd tussen Portugal en Frankrijk maakt de Portugese invaller Eder eerst een soort van duiksprong op de Fransman Blaise Matuidi. De scheidsrechter, die overigens best goed floot, was zo’n beetje de enige Europeaan die het niet goed had gezien. Hij gaf de Fransman een gele kaart. Het ligt niet in de sportiviteit bij het voetballen om dan naar voren te stappen en te melden dat de scheids het fout heeft gezien. Maar wat bij hockey al jaren een goed werkend systeem is, de video referee, wordt bij voetbal angstvallig buiten de deur gehouden. Ook hier zijn het oude mannetjes met dikke buiken die bepalen dat eerlijkheid op de velden geen voorkeur heeft. Want nu heeft Blaise Matuidi niet alleen een onterechte gele kaart, zijn spel zal hij vanaf dat moment hebben aangepast want bij een tweede gele kaart is het rood en moet je van het veld af (overigens boeiend om te zien dat je bij voetbal dus wel een tweede kans krijgt, zelfs nadat je iemand verrot hebt geschopt en dat je bij hardlopen of schaatsen na een foutje van een vijfduizendste seconde of 10 cm teveel naar links al direct naar de kleedkamer moet. Kun je nagaan wat er zou gebeuren als je iemand tackelt bij het hardlopen. Zou je dan ook ‘slechts’ een gele kaart krijgen en vervolgens door mogen?).

Maar we zijn er nog niet. Diezelfde Eder, die later het winnende doelpunt zal maken, maakt hands. Duidelijk zichtbaar voor al die miljoenen Europeanen, maar ook hier kleunt de scheids weer helemaal mis. Door het onsportieve gedrag van de Portugese invaller João Moutinho, die heel beschuldigend in de richting van een Fransman wees, kreeg Portugal een vrije schop die normaliter een doelpunt had moeten opleveren. Zo dicht op de 16 meter lijn. In werkelijkheid was het dus Eder weer, die de fout in ging. Misschien niet met opzet, maar ook hij ‘vergat’ even bij de scheids te melden dat het zijn arm was geweest. Hier had een video referee goede zaken kunnen doen. Maar nee, dat willen we niet. Waarom eigenlijk niet? Geen idee. Maar wat ik wel zie, is dat supporters, helemaal vol met alcohol, testosteron en een, al dan niet tijdelijk gebrek aan herseninhoud, dit niet kunnen handelen. En dan vinden we het vreemd dat die supporters later, teleurgesteld in het overwonnen team, in de scheids en waarschijnlijk al jaren in zichzelf, de boel daar een beetje gaan verbouwen. Niet dat ik dat goedpraat, integendeel, maar wat ik niet begrijp is dat spelers met bandjes met respect om moeten lopen, terwijl de bobo’s met de dikke buikjes dit soort eenvoudige middelen tegenhouden.

Cruijff had zo’n ongelijk nog niet

Hoelang accepteren we het nog dat bobo’s met dikke buikjes uitmaken hoe de sport gespeeld moet worden. Ongetwijfeld zijn er talloze bobo’s die met de beste bedoelingen hun werk doen. Maar nog maar pas geleden hebben we gezien hoe door en door corrupt de voetbalwereld is. Geen wonder dat het spelletje op het veld ook al lang niet meer echt sportief gespeeld wordt. Wanneer heeft u een voetbalwedstrijd in de betaalde competitie gezien zonder kaarten? En dan vinden we het vreemd dat er matchfixing bestaat. De top deed al jarenlang voor hoe het moest. Blatter en Platini zijn de grootste gamefixers ter wereld.

De Russische atleten zijn van overheidswege zo vol met anabolen gespoten dat ze nooit meer Brinta hoeven te eten. Controlebuisjes met urine werden ’s nachts verwisseld door een gat in de muur! Nou vraag ik u! Waar is de sport zelf gebleven. Jazeker, daar waren de sporters ook zelf bij en ik wil het niet goedpraten, maar in Rusland is het leven toch net iets anders dan hier en is sport meer dan een fysiek spelletje. Je familie kan er vanaf hangen.

Het wordt tijd dat de doorgeregelde bobo’s plaatsmaken voor een nieuwe generatie. Nieuwe mensen die uit de sport zelf komen. Cruijff had zo’n ongelijk nog niet. Niet elke sporter is daarvoor geschikt, maar ook zeker niet elke sporter is daarvoor ONgeschikt.

Het wordt tijd voor een oproep aan de jongens en meisjes, de mannen en de vrouwen die zich niet langer willen laten piepelen door dikke buikjes. 

Sporters aller landen, verenigt u! Neem afstand van het heden en maak samen een nieuwe sportwereld. Een waarvan we weer ouderwets kunnen genieten. Zonder Blatters, Platinis en Poetins, zonder belachelijke bedragen voor transfers en zonder doping (en al zeker niet door de overheid). Met een tweede kans bij een valse start en waar 10 cm naar links door de vingers wordt gezien als het echt geen verschil heeft gemaakt. Waar je nog gewoon kunt winnen omdat je de beste bent.

 

Jan Bakhuys 

Lees meer »

Soms vraag ik me weleens af waarom ik zo onvoorwaardelijk van mijn kind houd. Voor hetzelfde geld had ik een paar minuten eerder een hoogtepunt gehad tijdens dat belangrijke samenzijn waarin de conceptie heeft plaatsgevonden. Dan was er wellicht een ander zaadje de winnaar van de sprint met hindernissen geworden en was er een ander kind ontstaan.

Pensioenvoorziening

Maar kennelijk heeft de natuur het zo geregeld dat we onvoorwaardelijk houden van onze kinderen, hoe of wanneer ze ook ter wereld komen. Vanaf het moment dat ik het huilende kind in al haar zalige onschuld in mijn armen had, was ik volledig verkocht. Het heeft jaren geduurd voor ik het idee kwijt was dat ik mijn liefde voor haar zou kunnen delen met nog een kind. Die liefde was (en is nog steeds) zo overweldigend en zo onbaatzuchtig, dat ik mijzelf nauwelijks herkende. Emoties zijn mooi maar moeten wel gecontroleerd kunnen worden. Deze niet dus. Tenminste niet door mij. Maar kennelijk is de natuur selectief en geldt het niet voor iedereen. Sterker nog, het lijkt vaker niet te gelden dan wel. In grote delen van de wereld zijn kinderen nog steeds een pensioenvoorziening of een bron van inkomsten. Als ze geluk hebben zijn ze nog bij hun ouders, maar niet zelden worden ze ofwel verkocht of te werk gesteld bij lieden die geen enkele andere binding met ze hebben dan een financiële. Misschien is dit echter eerder een actie van wanhoop dan van slecht ouderschap. Wanhoop omdat de omstandigheden waarin ze leven zo’n keuze heel reëel maken. Of misschien juist wel van ultieme ouderliefde waarbij je de persoonlijke zorg uit handen geeft omdat je daardoor een betere toekomst voor je kind hoopt en verwacht. Het trieste resultaat is echter bijna altijd uitbuiting en misbruik. Het lijkt in de armoedige economie verankert te zijn. We weten dat al jaren en natuurlijk proberen we daar vanuit het rijke en geciviliseerde westen wat aan te doen. Bijvoorbeeld door geen producten te kopen die door kinderen zijn gemaakt en door kinderprostitutie sterk te veroordelen en zo mogelijk te vervolgen.

Viespeuken

Hier komt het niet voor, denken we en hopen we. En als het hier toch gebeurt, dan grijpen we keihard in. Kinderarbeid is hier zo goed als geheel verdwenen maar kindermisbruik helaas nog niet. Nog steeds worden er hele vieze mannen opgepakt die de meest weerzinwekkende dingen met kinderen doen. Viespeuken als Robert M. uit Amsterdam bijvoorbeeld, worden uitvoerig onderzocht en het OM laat geen steen onaangeroerd als het gaat om alles boven water te krijgen. En ondanks dat deze zieke geest in het Pieter Baancentrum weigerde mee te werken aan het onderzoek om de mate van misvorming van zijn psyche te bepalen, is hij terecht door de rechter stevig veroordeeld. Ook Luigi C., die stiekem filmpjes maakte in de dameskleedkamer van een Wassenaarse hockeyclub, is stevig aangepakt. Gelukkig heeft hij, voor zover bekend, nooit werkelijk jonge meisjes verkeerd aangeraakt. Misschien dat het feit dat de prinsesjes ook hockeyen bij deze club, ertoe heeft bijgedragen dat Luigi prominenter in het nieuws kwam dan al die andere sneue zolderkamerrukkers.

Vies is gewoon vies

Wat er dan ook mis gaat bij het ministerie van Veiligheid en Justitie (lees er diverse andere pamfletten maar op na), op vieze mannetjes zijn ze gelukkig heel alert. Toch? Of zijn we hier ook selectief in de aanpak? Vies is toch gewoon vies en moet worden aangepakt? Daar is toch geen excuus voor. Hier kan toch geen eigen belang spelen? Of onkunde, laksheid, gekonkel of een andere slechte eigenschap die we helaas te vaak bij dit ministerie hebben gezien? Niet bij onbekende viespeuken, dat hebben we gezien bij bijvoorbeeld Robert M. en Luigi C. Maar ook onder bekende of belangrijke mensen zitten viezerikken die niet met hun vingers van onschuldige kinderen af kunnen blijven. En daar lijkt toch een ander regiem voor te gelden. En dan heb ik het niet over al die zogenaamde geestelijken die hun frustratie botvierden op onschuldige jongetjes, wier leven daardoor voorgoed verwoest was. Ik heb volwassen mannen zien huilen als kleine kinderen omdat ze nog steeds niet over hun gevoel van schaamte en onmacht heen waren. Hoe kan het ook. Als je tere kinderzieltjes letterlijk verneukt met de botte lusten van een primaat, trekt dat hele diepe littekens in hun ziel. Men heeft er voor gekozen om de kerk de kans te geven om haar eigen probleem op te lossen. Het zou nooit mijn keuze zijn. Fout op dit niveau, is fout, onder welke noemer het dan ook gebeurt. Pas als de slachtoffers aangifte doen, wordt het een zaak van het OM, of anders geformuleerd, dan moet het OM er wel een zaak van maken. Soms tegen hun zin in. 

SG is de echte baas

Nee, ik heb het over een hooggeplaatst persoon op een van onze ministeries. De hoogste ambtenaar van het ministerie van Justitie, de secretaris generaal (SG), werd in 2002 door de BVD (zo heette de AIVD toen nog) gescreend voor deze hoge functie. Een normale en logische actie. Die functionaris heeft namelijk de meeste macht van het hele ministerie. De minister is weliswaar officieel de baas, maar die is na 4 jaar weer weg, als die dat al haalt. Maar de SG is de werkelijke baas. Alle medewerkers in het hele ministerie weten dat hij uiteindelijk bepaalt wat er met hun gebeurt. Niet de minister, het is de SG die de beleidslijnen uitzet en die ook bepaalt wie wel en wie geen promotie maakt. Laten we eerlijk zijn, naar wie zou u luisteren als het er op aankomt? Toch ook naar degene die uw lot in zijn handen heeft. Niets menselijks is ook ambtenaren vreemd.

“Het was niks, het is niks en het wordt niks”

Enfin, in 2002 werd ene meneer Joris Demmink gescreend omdat hij was voorgedragen voor deze belangrijke post. Een toenmalige ambtenaar, meneer Postma, had van de chauffeur van Demmink gehoord dat deze op weg naar Brussel in een onfrisse wijk een jongen had opgepikt waarmee hij in de auto ‘gênante handelingen’ had gepleegd. Postma had het voorval desgevraagd verteld aan de BVD die Demmink screenden voor een promotie naar de functie van secretaris-generaal. U kunt zich vast de verbazing van meneer Postma wel voorstellen toen hij hoorde dat Demmink gewoon was benoemd, zonder nader onderzoek. Vanaf dat moment was hij nagenoeg onschendbaar en kon hij doen wat hij wilde. Welke ondergeschikte klaagt tenslotte zijn baas aan zonder als klokkenluider daar ernstige repercussies van te ondervinden? Precies, niemand! Volgens zeggen trekt Demmink een spoor van ziekmakende ontucht ten koste van diverse jonge jongetjes die hij laat vinden. Het is een soort van publiek geheim maar niemand stopt deze vermeende kindermolester. Pas als de rechter het OM opdraagt om een diepgaand onderzoek in te stellen en alsdan een vervolging in te stellen, komt het OM schoorvoetend in actie. Het is wel bijzonder dat de toenmalige minister van Veiligheid en Justitie, Opstelten, in functie nog wel, publiekelijk zijn eigen rechters voor schut zet door keer op keer te vermelden dat hij pal achter Demmink staat. “Het was niks, het is niks en het wordt niks”, zijn de letterlijke woorden van een man in functie die ernstig en volledig bevooroordeeld vooruitloopt op het onderzoek van zijn eigen OM. Hoeveel ambtenaren van dit ministerie zullen nog willen getuigen of zelfs maar praten over de man die de bescherming heeft van de minister? Wat zal dus de uitkomst van het opgedrongen onderzoek door het OM zijn, denkt u? Ze hadden er al geen zin in, maar nu is het zeker dat ze geen belastende verklaringen meer zullen vinden. Dat speelde zich allemaal af in 2014.

Zou er toch wat te verbergen zijn?

Op 25 mei 2016 komt het bericht naar buiten dat het OM het strafrechtelijk onderzoek naar Demmink stopt, volgens zeggen omdat de Turkse regering niet meewerkt aan het onderzoek naar twee Turkse jongens die door Demmink zouden zijn misbruikt. Dat was nou net de grond waarop de rechtbank in 2014 het OM had opgedragen een strafrechtelijk onderzoek te starten. Waarom zou een regering niet mee willen werken aan een onderzoek naar het misbruik van twee van haar onderdanen? Zou het kunnen zijn, en ik realiseer me dat ik speculeer, dat die regering is ‘gestimuleerd’ om niet mee te werken? Want waarom zegt een woordvoerder van de Turkse ambassade dat Turkije geen toelichting zal geven op het besluit om niet mee te werken aan het Nederlandse strafrechtelijke onderzoek. Dat is toch raar. Als je niets te verbergen hebt, kun je toch gewoon vertellen waarom je zo handelt. Zou er wel wat te verbergen zijn?

Kennis, kennissen, macht

Ondertussen is Joris Demmink nog gewoon vrij om te doen wat hij wil. Hij is gepensioneerd en gaat ongetwijfeld zijn gang zoals hij dat altijd heeft gedaan. Intussen wacht hij af of zijn oude medewerkers hem trouw blijven. Als je ruim 10 jaar op de hoogste post van een ministerie hebt gezeten, weet je veel. Zowel van de frisse als van de onfrisse zaken. En ook al ben je gepensioneerd, je bent niet ineens al die kennis én kennissen kwijt. Kennis is macht, maar belangrijke kennissen is misschien nog wel belangrijker. Zeker als je veel van hen weet. Zelfs als je gepensioneerd bent en zelf in een compromitterende positie zit, is kennis van belangrijke kennissen veel beter dan de beste advocaat.

Gerechtigheid?

Toch zijn er gelukkig nog onafhankelijke partijen die vinden dat ze de publieke taak hebben om dit soort misstanden aan de kaak te stellen. Zo heeft het Algemeen Dagblad in oktober 2012 een hoofdartikel aan Demmink gewijd met de kop ‘Justitiebaas had contact met pooier van jongetjes’. Niet zomaar een verhaal, maar een gedegen stuk waaraan een jaar was gewerkt door de bekende misdaadverslaggever Koen Voskuil. Het artikel was grotendeels gebaseerd op anonieme getuigen die een boekje opendeden over de relatie van Demmink met de Haagse pooier Dick Willard.

Voor het eerst sinds al die aantijgingen, besloot Demmink het zwijgen te doorbreken en klaagde de krant aan voor smaad en eiste een schadevergoeding van honderdduizend euro smartengeld en rectificatie in de krant. De advocaat van de krant stelde echter dat het een gedegen stukje journalistiek was waaraan een jaar was gewerkt en waar bovendien alleen maar in stond dat er contact was geweest tussen de beide heren. Het is daarnaast mede aan de krant te danken dat er nu een strafrechtelijk onderzoek tegen Demmink loopt wegens verkrachting, aldus de advocaat. Inmiddels weten we dat dat onderzoek gestaakt is omdat de Turken ineens niet meer willen meewerken.

Wat ik niet begrijp........

Hoewel ik dol ben op complottheorieën, geloof ik er meestal niet in. Niet in de laatste plaats omdat de partijen in het vermeende complot, zo slecht zijn georganiseerd of te egoïstisch of in elk geval te egocentrisch zijn. Al zouden ze het willen, het zou ze niet lukken. In deze zaak echter, lijken de belangen, laten we het netjes zeggen, zo parallel te lopen dat een groter, georganiseerd geheel mij helemaal niet onlogisch lijkt. Als Demmink inderdaad de knoopjes van zijn gulp niet in bedwang kan houden in de buurt van jonge jongetjes en er ook nog hooggeplaatste anderen bij zijn betrokken, begrijp ik wel dat de BV Nederland niet staat te springen om dat openbaar te maken. Zo’n imago wil je als land niet hebben.

Maar wat ik niet begrijp is dat het OM zo openlijk en overduidelijk geen zin heeft om serieuze opsporing te doen en daarmee dus een clubje foute, geile, oude mannetjes vrij spel biedt.

Wat ik ook niet begrijp is dat de (inmiddels oud) minister Opstelten zulke duidelijke signalen gaf aan het hele ministerie om vooral niet te getuigen of mee te werken aan een onafhankelijk onderzoek naar de waarheid, door te zeggen dat 'alles is onderzocht dat onderzocht moest worden. Zowel door de AIVD als door het Openbaar Ministerie. De uitkomst was steeds dat er nog geen begin van juistheid is gebleken ten aanzien van de geruchten en aantijgingen.'

Wat ik ook niet begrijp is dat Fred Teeven, oud-staatssecretaris, op advies van het OM, in beroep gaat tegen de beslissing van de rechtbank, die hem dwingt onder ede te getuigen over het Rolodexonderzoek (dat is de naam voor het onderzoek naar betrokkenheid van hooggeplaatste personen bij seksfeestjes met minderjarige jongens). Waarom niet gewoon getuigen als je zo’n voorstander bent van waarheidsvinding? Waarom het oordeel van de rechter weerleggen? Die maakt toch deel uit van het systeem waarin hij zo gelooft?

Wat ik ook niet begrijp is dat vele bezwarende verklaringen door rechercheurs, chauffeurs en andere lieden die beroepsmatig dicht bij Demmink stonden, stelselmatig niet serieus worden genomen. Ik heb vonnissen in andere zaken gelezen waarbij de bewijsvoering vele malen dunner was en waar het OM vol vuur betoogden dat de vermeende dader(s) voor vele jaren achter de tralies moesten.

Wat ik ook niet begrijp is, dat terwijl inmiddels bekend is dat Demmink wel degelijk in beeld was bij het Rolodexonderzoek, oud-Minister Opstelten tot op de dag van vandaag volhoudt dat Demmink 'op geen enkele wijze' in het onderzoek is voorgekomen. Selectieve dementie lijkt aan hem niet te zijn voorbij gegaan, net als bij Teeven.

En wat ik tenslotte niet begrijp is dat de huidige minister van Veiligheid en Justitie, van der Steur, de lijn van zijn voorgangers klakkeloos volgt door in iets andere woorden Opstelten na te praten. Als er iemand zou zijn die dat juist niet zou moeten doen, is hij het wel. Hij heeft van het parlement de opdracht gekregen om het hele ministerie schoon te maken. Na alle blunders zou dit eindelijk eens een pluspuntje kunnen zijn. Maar helaas, het wordt weer een minpunt. Net als zijn meest recente excuus over de brief in zake de bonnetjesaffaire, die hij als kamerlid, uit naam van de minister naar o.a. zichzelf heeft geschreven. Hoe lang mag dit geblunder nog duren? Hoelang pikken wij als land nog dat Justitie een schertsvertoning maakt van die zo belangrijke functie van een betrouwbare overheid? Wij komen op dit gebied het niveau van een bananenrepubliek niet te boven.

Zucht..

Of Demmink nu wel of niet schuldig is aan de beschuldigingen, weet ik natuurlijk niet. Dat hoef ik ook niet te weten, want daar hebben we strafrechtelijk onderzoek voor. Door het OM en we hebben rechters die dat in alle objectiviteit gaan beoordelen en eventueel sanctioneren. Inmiddels kent de trouwe lezer wel mijn mening over deze beide instanties. Het is alleen zo jammer dat ik op geen enkele wijze gestimuleerd word om mijn mening bij te stellen.

Wat is een kind waard in Nederland?

In elk geval minder dan de goede naam van dit land. In elk geval minder dan de carrière van een blunderende minster. In elk geval minder dan de eer van de katholieke kerk. In elk geval minder dan de geheimen van het ministerie van Veiligheid en Justitie. Het zou mij niet verbazen als andere landen onze produkten niet meer zouden kopen. Niet omdat ze door kinderen zijn gemaakt maar omdat klassenjustitie hier zelfs ten koste van kinderen wordt toegepast.

 

Jan Bakhuys

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees meer »

In 2009 was Jan Kees de Jager staatssecretaris van financiën. Een jong financieel talent vanuit het bedrijfsleven, dat de politiek wel eens wat daadkracht zou leren. Hij heeft helemaal geen slechte job gedaan. In datzelfde jaar heeft hij, in functie, een deal gesloten met een klikspaan. Iemand die voor geld zijn vrienden of klanten verraadde.

 

Kroegenpot

Veel van die vrienden hadden (of hebben misschien nog steeds) vele miljoenen voor de belastingdienst verstopt, omdat ze geen belasting wilden betalen. Dat wil waarschijnlijk niemand, maar iedereen begrijpt wel dat er een gezamenlijke pot moet zijn van waar uit je de gezamenlijke kosten betaalt. Zoiets als met je vrienden naar de kroeg gaan en een potje maken voor de taxi heen en weer, voor de gezamenlijke drank en de fooi.

Laat ik eerlijk zijn, ik heb best wat geld over voor een goede accountant, zodat die mij, binnen de regels, belasting kan besparen. Helaas heb ik te weinig voor een zinvolle trip naar Panama en bovendien is die route al een beetje op het randje. Zeker voor hypocriete lui die bovenop de zeepkist staan als het gaat over financial compliance. Als je roomser dan de Paus zegt te willen zijn, is dat prima, maar ben het dan ook.

Hebzucht

Terug naar Jan Kees. In 2009 sloot hij dus een deal met iemand die van honderden landgenoten geheime informatie had. Die wist namelijk waar deze zwartspaarders hun centjes buiten het zicht van de belastingdienst hadden geparkeerd. Tenminste dat is wat hij beweerde. De klikspaan deed het louter en alleen voor zijn eigen voordeel. Hij kreeg een percentage van de opbrengst. Dat kon oplopen tot enkele tonnen. Judas deed het voor minder. De man doet het dus niet vanuit een hoger besef van normen en waarden of vanuit jaloezie naar rijke mensen, nee, het is gewoon ordinaire hebzucht. Ik leer mijn kinderen wel zoveel mogelijk een maatschappelijk normen en waardenbesef maar veroordeel klikspanen. Dat Jan Kees echter de deal sluit, vind ik verstandig. Als organisatie met een maatschappelijke verplichting, doe je de gemeenschap recht door het potje zo correct mogelijk te vullen. Dus niet zo vol mogelijk maar zo correct mogelijk. Zakelijke middelen moet je daar dan ook niet bij schuwen. Jan Kees gebruikte dus gewoon zijn ervaring, kennis(sen) en slimheid om zijn job zo goed mogelijk te doen. De staat hoefde dus alleen maar te betalen als er daadwerkelijk iets binnenkwam. Het schijnt de staatskas ongeveer een miljard te hebben opgeleverd. Als die nu ook nog eens gebruikt zouden worden voor reorganisatie van de zorg en ondersteuning van ouderen en hulpbehoevenden, dan zou het plaatje perfect zijn. Tot zover dus een goed verhaal, met uitzondering misschien van de laakbare houding van de klikspaan.

Zo lang mogelijk geheim houden

Bij ‘De Wereld Draait Door’ ergens in 2009, zegt Jan Kees tegen Jord Kelder, de tafelheer van Mathijs, dat hij niet de identiteit gaat noemen van de klikspaan omdat, ik citeer, “.... het Ministerie heeft besloten om zo lang mogelijk de identiteit van deze persoon zoveel mogelijk geheim te houden.” Logisch lijkt me dat, want als overheid wil je zoveel mogelijk geld binnenhalen. En door alles open naar buiten te gooien, worden er mogelijk zwartspaarders gealarmeerd die dan zo snel mogelijk hun centen op andere financieel paradijselijke oorden parkeren. Ik hoor dus: "zo lang mogelijk en zoveel mogelijk". Ik hoor dus niet: "voor altijd en geheel". Even onthouden.

Betrouwbaar of niet?

Inmiddels is het 2016 en is er al heel wat gebeurd in deze zaak. Veel zwartspaarders hebben (misschien wel stevig gestimuleerd door de angst dat ze anders verraden zouden worden) gebruik gemaakt van de zogenaamde ‘inkeerregeling’. Met slechts een kleine boete en natuurlijk de verplichte belasting zijn de zwartspaarders ineens witspaarders geworden. Maar niet alle vermeende zwartspaarders gingen zomaar zonder slag of stoot overstag. Fiscaal advocaat Mark Hendriks heeft er een paar vette klanten bijgekregen en daarvoor is hij actief in de weer. Zo heeft hij onder andere de klikspaan als getuige opgeroepen. Zijn klanten betwisten de aanslag van de fiscus en willen graag de betrouwbaarheid van de verrader door de rechter laten vaststellen. De belastingdienst heeft daar echter een stokje voor gestoken. Zij beroepen zich daarbij op hun verplichting om de identiteit van de klikspaan geheim te houden. Dat zou allemaal in de overeenkomst staan die ze met hem hebben gesloten.

Verbazingwekkend

Vanaf nu wordt het minder fraai en laat de overheid haar ware aard weer zien. Op het verzoek om informatie over de klikspaan en over de overeenkomst die de belastingdienst met hem heeft gesloten, wordt negatief gereageerd. De rechter moet er aan te pas komen om de belastingdienst te dwingen de overeenkomst te overleggen en om (o.a. daardoor) de identiteit van de klikspaan vrij te geven, zodat hij gehoord kan worden. Het ministerie van financiën, waartoe de belastingdienst behoort, zegt echter dat zij de klikspaan anonimiteit heeft toegezegd en het contract dat met hem is gesloten wordt weliswaar overlegd, maar dan wel met forse zwartgelakte delen. Dat vindt advocaat Mark Hendriks niet voldoende. Hij wil de klikspaan nog steeds oproepen als getuige en hij wil inzage in de overeenkomst. In hoger beroep bij het Hof blijft zijn recht daartoe overeind staan. Nog sterker zelfs, het ministerie tekent geen hoger beroep aan tegen de beslissing van de rechter tot openbaarheid (later zal de President van het Gerechtshof Arnhem – Leeuwarden dat ‘verbazingwekkend’ noemen).

Zwijgrecht

Tijdens het hoger beroep bij het Hof weigeren de als getuigen opgeroepen medewerkers van het ministerie echter te praten en beroepen zich op hun verschoningsrecht of zwijgrecht, zoals dat in de volksmond heet. Het ministerie heeft hen zelfs laten tekenen om hun mond te houden. Zij hebben echter in die positie geen verschoningsrecht en moeten dus wel praten. Ze staan onder ede en dus is de waarheid niet alleen gewenst maar zelfs verplicht. Voor de goede orde, we hebben het nog steeds over ambtenaren die door uw en mijn belastinggeld worden betaald (en door die van de ingekeerde zwartspaarders natuurlijk). In door u en mij betaalde tijd weigeren zij hun wettelijke plicht te doen, daartoe aangezet door nog beter door ons betaalde ambtenaren.

Geen zorgen

De zwartgelakte delen van de overeenkomst zijn voorzien van een letter, die verwijst naar een soort van verklaring waarom het onzichtbaar gemaakt is. Zo verwijst bijvoorbeeld de letter -F- naar bepaalde passages die zijn zwartgelakt. De legenda zegt hierover: ‘Op enkele plaatsen in de op de zaak betrekking hebbende stukken staat informatie over de economische en financiële belangen van de staat. Deze passages zijn gemarkeerd met de letter F’. Gelukkig hoeven we ons daar niet druk over te maken volgens staatssecretaris Wiebes. Het ministerie zegt hier namelijk op hun website over dat: ‘er geen tegenstelling is tussen de tekst van passages die zwart zijn en dat wat bewindspersonen, de landsadvocaten en onder ede staande medewerkers van de belastingdienst hebben gesteld.’

Valsheid in geschrifte

Toen de medewerkers van de belastingdienst onder ede stonden maar toch weigerden te praten, maakte de rechter hen duidelijk dat ze geen verschoningsrecht hadden. Het waren toen de landsadvocaten die de rechter overtuigden om niet verder aan te dringen. Er speelden ‘hogere belangen’ werd door hen aangegeven en de rechter liet het daarbij. In hoger beroep bij de Hoge Raad kreeg het ministerie zelfs gelijk. Zij hoefden de identiteit niet vrij te geven. Jammer voor advocaat Hendriks en zijn klanten maar ja, landsbelang is nu eenmaal landsbelang, toch? Wat blijkt echter? In de overeenkomst staat helemaal geen verplichting voor het ministerie om de identiteit geheim te houden. Hoe weten we dat? Staatssecretaris Wiebes heeft op basis van de dekking van de Hoge Raad de overeenkomst vrijgegeven met uitzondering natuurlijk van de identiteit van de tipgever, zoals die officieel heet. Er staat zelfs het tegenovergestelde van anonimiteit in; het ministerie heeft uitdrukkelijk opgenomen dat de klikspaan moet leveren én getuigen, ook al garandeert het ministerie geen anonimiteit. Ook staat er onder de met - F - gemarkeerde passages helemaal geen informatie over de economische en financiële belangen van de staat. Als u of ik dat doen heet dat valsheid in geschrifte. Daar kun je 7 jaar cel voor krijgen.

Behoorlijk fout maar niemand doet iets

Wie hebben nu allemaal strafbare feiten gepleegd? De opgeroepen ambtenaren hebben onterecht hun mond gehouden, de landsadvocaat heeft de rechter daarover vals geïnformeerd en daardoor de rechter gemanipuleerd, het ministerie heeft haar ambtenaren een stuk laten tekenen dat willens en wetens is gebaseerd op onrechtmatigheid en tot slot heeft de staatssecretaris ons officieel geïnformeerd dat wat er door al deze partijen gezegd en verklaard is (zelfs onder ede!) geheel in overeenstemming is met de overeenkomst.

Nu weten we dus dat dat niet waar is. Het programma Nieuwsuur besteedt er een aantal keren verontwaardigd aandacht aan. Het land op z’n kop, zult u denken. De Tweede Kamer wil koppen zien rollen, mag je verwachten. Een referendum hierover zou mensen echt naar de stembus trekken, lijkt me. Nagenoeg niets van dit alles! Niemand klaagt wie dan ook aan, het OM houdt angstvallig stil en iedereen doet gewoon wat ze altijd doen. Verbaasd kijken, met het hoofd schudden en vervolgens overgaan tot de orde van de dag.

De bijl aan de wortel van de rechtstaat

Helemaal niemand? Gelukkig is er tenminste één man met ballen in dit land. Fred van der Winkel, President van het Gerechtshof Arnhem – Leeuwarden. Hij vindt terecht dat hij niet anders kan dan een aanklacht indienen tegen dezelfde staat waar hij, zij het indirect, deel van uitmaakt. Dan heb je lef en overtuiging. Hij doet aangifte van strafbare feiten die in zijn rechtbank zijn gepleegd. Het is nu aan het OM om het te onderzoeken en om dan vervolgens een aanklacht tegen de betrokkenen aan de rechter voor te leggen. Dus tegen de ambtenaren, de landsadvocaten en het ministerie, inclusief de belastingdienst. Eerlijk gezegd ben ik daardoor helaas weer een groot deel van mijn euforie kwijt. We weten allemaal hoe het OM handelt als het om ‘bevriende’ diensten en mensen gaat. Dan is ze opvallend mild en is zeer diepgaand (lees: vertragend) onderzoek nodig.

Desgevraagd zegt van der Winkel in Nieuwsuur: “Al sinds de Romeinen kennen we voor de rechter het adagium: ‘Geef mij de feiten, dan geef ik u het recht’. Als de door u aan mij verstrekte gegevens juist zijn, dan is de rechter door de Belastingdienst onjuist ingelicht waardoor een deel van de mogelijk relevante feiten aan de rechter(s), en daarmee ook aan de betreffende belastingplichtige burger, zijn onthouden.”

“Wat vindt u daarvan?” vraagt Twan Huys van Nieuwsuur.
“Het is de bijl aan de wortel van de rechtstaat als overheden zelf gaan uitmaken welke regels door overheden worden toegepast en het niet laten toetsen door de rechter.”

Eerlijkheid is een rekbaar begrip

Heldere taal van deze held. Want je moet lef hebben om zoiets te durven zeggen op nationale TV. Het is een unicum dat door een president van een Gerechtshof een aangifte wordt gedaan tegen een ministerie. Maar laten we eerlijk zijn, hij kan niet anders. De wet schrijft nu eenmaal voor dat als hij iets ziet dat tegen de wet is, hij aangifte moet doen. Maar hoeveel voorgangers hebben het niet gedaan en doen het nog steeds niet. Ik durf de gedachte wel aan dat deze meneer beduidend minder zal worden uitgenodigd bij vakbroeders als ze iets te vieren hebben. Een soort van klokkenluidersgevoel. Je weet dat het juist is wat je doet maar tegelijkertijd weet je dat je er door een groot deel van je omgeving heimelijk op wordt veroordeeld. Zelfs in een rechtstaat is eerlijkheid een zeer rekbaar begrip. Daarom des te meer hulde voor deze man.

Een paar ton is best veel

Maar waarom zijn ambtenaren, advocaten en zelfs staatsecretarissen bereid om strafbare feiten te plegen, terwijl ze dat helemaal niet hoeven te doen? In de overeenkomst staat klip en klaar dat de tipgever zal getuigen ook al garandeert het ministerie helemaal geen anonimiteit. En onze klikspaan heeft dat geaccepteerd, zo geldbelust is hij. Voor een paar ton verkoopt hij zijn eerbaarheid en vriendenkring. Natuurlijk is geld belangrijk en is een paar ton best veel geld, maar heeft u daar uw kennisenkring, uw werkkring en uw sociale omgeving voor over? Ik niet in elk geval. Ik zou me toch altijd een matennaaier blijven voelen. En waarschijnlijk mijn omgeving ook. Maar als hij dat allemaal heeft geaccepteerd, waarom corrumpeert de overheid zich dan zo openlijk?

Omdat ze anders nooit achter al deze zwartspaarders waren gekomen! Dan hadden ze bijna een miljard aan inkomsten gemist. En dan zal in de toekomst niemand meer verleid kunnen worden door dit ministerie om ook als klikspaan te fungeren. Zouden ze het ook hebben gedaan als het om een paar duizend euro zou zijn gegaan? Wat denkt uzelf?

Hoeren en pooiers

Een vriend vroeg mij eens of ik bereid zou zijn om voor geld de liefde met een onbekende te bedrijven. Ik antwoordde dat het afhankelijk was van het bedrag. “We hebben dus nu vastgesteld dat je een hoer bent maar dat we het nog niet eens zijn over het bedrag,” was zijn antwoord. En hij had gelijk. Niet dat ik iets tegen hoeren heb, overigens, want die vervullen, net als andere professionals een nuttige maatschappelijke functie. Het is alleen dat ik mijzelf nooit zo heb gezien.

Ook de overheid gedraagt zich in deze dus als een hoer. Pas als het over voldoende geld gaat, is zij bereid om te handelen. Zij gaat echter nog verder en is zelfs bereid om over de schreef te gaan. Iets wat hoeren niet of nauwelijks doen. Pooiers daarentegen vaak wel. Hoe moet ik nu het Ministerie van Financiën kwalificeren, dat haar eigen ambtenaren, willens en wetens over de schreef laat gaan door ze, waarschijnlijk op straffe van ontslag, iets te laten tekenen dat buiten de wet is? Hun collegae van het Ministerie van Veiligheid en Justitie maken juist jacht op dit soort lieden. En daarmee is de cirkel rond en zijn we weer bij het OM die de aanklacht van President Fred van der Winkel serieus moet nemen en het niet moet laten politiseren. Ik ben echter benieuwd of we er ooit nog wat van zullen horen. 

Wat ooit is begonnen als een slimme zakelijke deal door Jan Kees de Jager, is door zijn opvolgers verworden tot een ordinair zakelijk 'zedenmisdrijf'. Laat het recht zegevieren!

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

Hij kwam van ver en eigenlijk wist niemand waar hij vandaan kwam. Hij was er gewoon. Al zolang. Een vreemde van ver die toch zo bekend was. Hij had iedereen kunnen zijn. Zoals zo velen. Maar toch, hij had iets dat niet van hier was.

Anders? Maar wat dan?

Een beetje aparte tongval? Was dat het? Nee, dat viel wel eigenlijk mee. Een iets platter voorhoofd dan? Nee, want de zoon van de bakker had een nog veel platter voorhoofd. Alsof er met een enorme schep op geslagen was. Herhaaldelijk. Van hem gingen nog steeds de geruchten dat zijn vader wel zijn vader was maar niet zijn vader, zeg maar. Maar goed, dat is een heel ander verhaal in ons kleine dorpje. Nee, het voorhoofd was het dus ook niet. En ook voor de rest waren er geen sterk afwijkende lichaamskenmerken, leek het zo. Elk mens was toch anders dan de rest, elk mens was toch uniek. Toch was er iets dat altijd op de achtergrond meespeelde. Iets kleins, iets ondefinieerbaars, maar wel iets dat je direct opmerkte. Het was zijn melancholieke houding. Hij had altijd iets lichtelijk triest over zich. Niemand wist waarom. Tot heden had niemand zich er aan gestoord. Het was gewoon iets dat bij hem hoorde. Er was genoeg ruimte en gelegenheid om er geen last van te hebben. Je kon hem uit de weg gaan wanneer je wilde maar je kon ook bij hem blijven als je wilde. Want hij kon wel goed vertellen. Van verre landen met andere culturen, ander wijsheden. Het was nooit saai met hem. Soms te melancholisch, maar in elk geval nooit saai. Natuurlijk, je was er niet altijd voor in de stemming. Als je net met twee grote tassen boodschappen uit de supermarkt kwam lopen. Zeulend en steunend. Dan liep je hem het liefst, snel groetend voorbij. Hij was geen man bij wie je snel even een praatje maakte en dan weer doorliep. Hij nam de tijd voor het leven. Nooit zag je hem snel, gehaast lopen. Nooit zag je hem op het sluiten van de markt nog snel even een laatste boodschap doen. Kennelijk had hij geleerd dat het leven daar te kostbaar voor is. Maar waar had hij dat geleerd? Waarschijnlijk in een van die verre landen waar hij zo graag over vertelde. Waar de mensen anders leefden en waar het nauwelijks regende. Waar ze andere dieren hadden en ander eten. Waar de mannen en de vrouwen zo anders met elkaar omgingen. Waar eigenlijk alles zo anders was.

De ‘Nieuwen’

De laatste tijd ging hij veel om met de ‘nieuwen’ in het dorp. Zo werden ze genoemd. Vluchtelingen en andere ontheemden. Maar vooral zagen ze er anders uit en hadden ze andere Goden. Niet iedereen was blij met de ‘nieuwen’. Bijna niemand eigenlijk. Er waren al kleine vechtpartijtjes geweest. Er werden al partijen gevormd. Zij die vóór de nieuwen waren en zij die er tegen waren. Beide hadden ze volkomen gelijk in hun eigen ogen. Door ander ogen kijken konden ze niet meer. Het was hét onderwerp van gesprek. Niks, mooie verhalen meer, niks rustige wandelingen langs de markt om te flaneren in de zon. Felle discussies in het café, waar langzamerhand de drank het probleem overschreeuwde. Het lieve, rustige dorpje, als een oase in het land was een bubbelbad in de storm geworden. Onze melancholieke vriend begreep het wel maar bond zich niet. Hij was vriend van het dorp en vriend van de nieuwen. Hij begreep de mensen en hun omstandigheden.

Zo duidelijk

Maar men begreep hem niet meer. Opeens kon hij niet meer zo boeiend vertellen. “Kijk hem, hij snapt ze wel, die nietsnutten. Ik heb hem ook nog nooit iets zien doen!” “Zie je wel dat hij anders is dan wij, met al zijn flauwekul verhaaltjes over verre landen. Het enige wat ze daar kunnen is vechten. Als ze even bang worden vluchten ze naar hier, naar de ruime potten van de sociale welvaart. Om te profiteren! En ondertussen dringen ze ons hun godsdienst op.” Opeens konden ze haarfijn vertellen wat zo anders was aan hem: hij had net zo’n grote, zwarte snor als de meeste nieuwen en net zo’n forse baardgroei. Zijn huid was al net zo donker als die van hun, als de nieuwen. En hij had wel degelijk een ander accent dan de mensen van hier. Dat ze dat nooit gezien hadden, snapten ze eigenlijk niet goed. Het was toch zo duidelijk.

 

Jan Bakhuys

 

 

Lees meer »

In het NRC van zaterdag 5 maart 2016 staat op pagina 7 een interview met ene Jos Silvis. Hij is benoemd tot procureur-generaal (PG) van de Hoge Raad. Zoals in de aanhef van het interview al staat, is dit iets dat meestal pas ergens op een verre pagina of nog verder staat en enkel interessant voor de liefhebber. Toch is hij nu de belangrijkste autoriteit in het Nederlandse strafrecht.

Dramatische fout

Het zou echter voorpagina-nieuws moeten zijn om twee redenen. Deze meneer gaat voortaan over de aanpak van fouten in de rechtspraak en helaas kunnen we daar allemaal ongewild akelig mee worden geconfronteerd. Lees de vele boeken van bijvoorbeeld rechtspsychologen Peter van Koppen, Hans Crombach en prof. Wagenaar er maar op na. De tweede reden waarom het u zou moeten interesseren is dat juist deze man als rechter van de Rotterdamse strafkamer, Cees de B. veroordeelde tot 18 jaar en tbs in de Schiedammer Parkmoordzaak. Pas jaren later, na een spontane bekentenis van Wik H., bleek hoezeer de strafrechtspraak had gefaald. Cees de B. had niet alleen 4 jaar onschuldig vast gezeten, zijn hele leven was door deze dramatische fout, geruïneerd. In de gevangenis staan zededelinquenten helemaal onderaan de hiërarchische ladder en zij zijn de enige die, zonder dat iemand dat betreurt, regelmatig in elkaar worden geslagen. Als dat onterecht is, maar alleen jijzelf weet dat, tekent je dat voor de rest van je leven. Vier jaar lang alleen maar door nagenoeg iedereen te worden beschimpt, gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Als ik de toenmalig dienstdoende rechter zou zijn geweest die dit onrecht op mijn geweten zou hebben, dan zou ik liever maar in een hoekje willen wegkruipen. Op zijn minst zou ik de hand stevig in eigen boezem hebben gestoken. “Ik heb in 2012 gezegd dat er onvolkomenheden in het dossier zaten. Maar daar moet je je als rechter niet achter verschuilen.” Inderdaad, dat moet je niet doen! Toch gedaan, want de eerste zin is duidelijk, het is de schuld van ‘het dossier’, lees het Openbaar Ministerie (OM), en niet van de rechter. Nergens in het hele interview lees ik ook maar iets van spijt of oprechte interesse in de persoon Cees de B. Onze nieuwe autoriteit in het strafrecht lijkt slechts geïnteresseerd in het systeem van strafrecht. Logisch natuurlijk, maar uiteindelijk zal hij in die hoedanigheid ook moeten oordelen over individuen, over mensen.

Twijfel in het nadeel van verdachte

Als interviewer Folkert Jensma vraagt of wij als burgers dan maar moeten accepteren dat het strafrechtssysteem feilbaar is, dat rechters fouten maken en dat correctiemechanismen falen, antwoordt de nieuwe Procureur Generaal (PG) met o.a. dat “alleen op autoloze zondagen geen verkeersfouten worden gemaakt.” Waar gehakt wordt, vallen spaanders, dus. Jammer als het u overkomt, maar verwacht geen correctie, berouw of compassie. Zo zit het systeem nu eenmaal in elkaar en dat is belangrijker dan het individu. Toch vreemd dat het college van PG’s destijds na het debacle met Lucia de B. een ambtsbericht heeft laten uitgaan waarin juist deze stelling scherp wordt tegengesproken; het mag niet zo zijn dat het individu de dupe wordt van het systeem. Individuen zijn geen spaanders, waarheidsvinding is de ware opdracht van het OM en de verdachte is onschuldig totdat onomstotelijk is bewezen dat hij of zij schuldig is. Het werken met scenario’s wordt als standaardmethode omschreven. Dus scenario schuldig én scenario onschuldig. Objectief aangeboden aan de rechter en die moet er dan, even objectief, een oordeel over vellen. Het magisch oog van het OM en de magistraten, dat zo treffend wordt beschreven door Ton Derksen in zijn boek ‘Het OM in de fout’, lijkt echter eerder te zijn toegenomen dan dat het is afgezworen, zoals verordonneerd. En onze nieuwe super PG lijkt die menselijke fout in elk geval in het nadeel van de ten onrechte veroordeelde uit te leggen. Spaanders, zijn het. Onvermijdbaar.

Veel te hoge straf

In één van de Nederlandse gevangenissen, ofwel Penitiaire Inrichtingen (PI), met een stevig regime, zit al vijf jaar lang een Chinees, die is veroordeeld voor poging tot moord door brandstichting. Als hij zijn hele straf moet uitzitten maakt hij nog een paar jaarwisselingen niet thuis door. Hij is echter destijds in hoger beroep gegaan en de Hoge Raad heeft zijn zaak terugverwezen naar het Gerechtshof. Het leek er namelijk op dat hij de schuld voor de brandstichting op zich had genomen, terwijl een andere landgenoot er veel schuldiger aan leek. Eigen schuld, dikke bult, zou je zeggen, maar de Hoge Raad doorzag wat er zich kennelijk heeft afgespeeld en tikte daarmee het Gerechtshof en het OM op de vingers. Onze Chinees was namelijk teruggekomen op zijn eerdere verklaring maar weigerde de naam van zijn veel actievere kompaan te noemen. Enerzijds uit loyaliteit en anderzijds uit angst voor de mogelijke consequenties. Trots, ereschuld en vergelding werken in het oosten nu eenmaal niet net zoals in Nederland. Het was de Hoge Raad dus wel duidelijk dat deze Chinees en veel te hoge straf had gekregen. “Doe daar wat aan, corrigeer jullie eerdere halsstarrigheid,” was dus de boodschap aan het Gerechtshof en het OM. Dat speelde ongeveer twee jaar geleden. Nog steeds echter, brengt de man 24 uur per dag, 7 dagen per week door tussen de muren van een gevangenis met een stevig regime. Als de strafmaat aangepast zou worden op basis van wat het meest aannemelijke scenario is geweest, zou hij al vrij zijn geweest. Poging tot moord zou niet aan de orde zijn en hoofddaderschap, wat hem nu aankleeft, zou ook niet meer spelen. Hij zou effectief maximaal twee tot drie jaar binnen de grauwe muren hebben moeten zitten. Hij zou al ruim twee jaar bezig kunnen zijn geweest met het opbouwen van een nieuw leven, waarnaar hij wanhopig verlangt. Hij was destijds echt niet helemaal brandschoon, maar dit klopt niet. Nu wil hij al zijn ondeugden achter zich laten en een echt nieuw leven beginnen. Met behulp van zijn herwonnen familie, vrienden en zonder zijn ondeugende verleden.

Slechts één telefoontje

Bijna een jaar geleden kwam zijn zaak dus opnieuw voor bij het Gerechtshof. Die gaf het OM de opdracht om snel het onderzoek van destijds te toetsen en daar waar nodig te herzien, zodat er een juist dossier zou komen op grond waarvan het Hof zou kunnen oordelen. Het Hof leek werkelijk van goede wil. Binnen drie maanden zou er duidelijkheid moeten zijn, verordonneerde het Hof. We zijn inmiddels 9 maanden verder en na de ene pro-forma zitting na de andere, is er nog helemaal niets gedaan. Nul, komma, nul! De goede wil van het Hof heeft bakzeil gehaald tegen de laksheid van het OM. Zelfs een zeer terecht schorsingsverzoek is geweigerd. Het OM heeft maling aan het leven van een Chinees, die onterecht veel te lang vast zit. Met slechts één telefoontje of mailtje zouden ze dit kunnen oplossen. Waarom duurt dat zo lang? Omdat het OM dan bakzeil haalt. Als je binnen enkele maanden een correctie kunt realiseren, was kennelijk de zaak niet zo stevig. Dan had je dat dus destijds ook kunnen doen. De wens tot veroordelen zit zo diep in de haarvaten van het OM dat vele onschuldigen daarvan de dupe worden. En bij gebleken fouten komen er geen excuses maar treiterend langzame acties om het eigen onvermogen te verbloemen.

Stop het gepruts en het politieke gekonkel

Deze Chinees heeft de hoop dat het nog binnen korte tijd goed komt. Hij vertrouwt nog steeds op die rechter die hem bijna een jaar geleden aangaf dat zij er druk achter zou zetten. Terugkijkend was het een lange neus die ze naar hem trok. Daar, meneer Silvis, moet u wat aan doen. U bent ervaringsdeskundige. Roep het verziekte OM tot de orde, roep de zwakke rechters tot de orde en zorg dat wij Nederlanders, die heel de rechtspraak gezamenlijk financieren, eindelijk een keer werkelijk trots worden op onze rechtsstaat en niet langer de dupe zijn van willekeur, ego’s en politiek gekonkel.

 

Jan Bakhuys

 

Lees meer »

Heel soms kijk ik nog wel eens naar die foto van Aylan, het 3-jarige jongetje dat op de valreep van zijn vlucht van de oorlog, in de golven is verdronken en als wrakhout aan de waterlijn lag. De foto die de publieke opinie ten aanzien van de vluchtelingenproblematiek heeft veranderd.

Angela, Goedheiligman

Triest genoeg was het kennelijk nodig dat ook nog dit jonge leven in de knop moest worden gebroken om de wereld wakker te schudden. Nadat er al duizenden vluchtelingen, onderweg naar hoop op een vrediger leven, hem waren voorgegaan. Maar niet alleen de publieke opinie is ingrijpend omgedraaid, ook de politiek maakte daardoor een scherpe draai naar vermeende menselijkheid. Vermeend? Misschien niet voor alle politici, maar het kwam Angela Merkel goed uit om de goedheiligman te kunnen spelen en alle vluchtelingen uit te nodigen om naar haar Duitsland te komen. Want door deze actie werd ze weer in de armen van het grootste gedeelte van haar volk gesloten. Een volk dat nog steeds is gespleten door haat of liefde voor buitenlanders. Gelukkig wil het grootste deel wel gastvrij zijn voor de ontheemden. Slechts een klein, maar wel groeiend, gedeelte ziet meer in het oude wereldbeeld van die schreeuwlelijk met zijn kleine snorretje van destijds.

Blonde alleshater

De meeste andere Europese landen ruziën ordinair over quota. Vluchtelingen verliezen hun menselijkheid en worden verpakt in quota van duizend. Het liefst zouden alle landen die niet aan de grenzen van de Europese Unie liggen, de grenslanden lekker zelf het probleem laten oplossen. Zo is het namelijk vroeger ooit afgesproken. Daar waar vluchtelingen binnenkomen, moeten ze worden opgevangen. Hoe landen als Griekenland, Italië en Spanje ooit zulke afspraken hebben kunnen maken, is mij een raadsel. Maar ook hoe landen als Nederland, Belgie en Duitsland ooit hebben kunnen ondertekenen. Want door zoiets te tekenen weet je dat je je buurman aan het naaien bent. Maar ja, goed nabuurschap telt niet in de politiek. Medemenselijkheid is alleen maar interessant als het kiezers oplevert. Maar het volk is niet gek. Dat voelt de tweeslachtigheid en de verdeeldheid bij de dames en heren politici. Die tweespalt, die door angst is ingegeven en bewust wordt gestimuleerd door politici die slechts kunnen roepen en schelden, verdeelt ook het volk. De onderbuik regeert in plaats van het gezond verstand. Nederland is niet langer wereldwijd alleen bekend om haar tulpen en molens, maar tegenwoordig meer nog vanwege haar blonde alleshater. Zijn ondemocratische partij zonder leden, is bij recente peilingen veruit de grootste politieke partij van het land. Zijn ongenuanceerde haat-uitingen zaaien angst en verdeeldheid. Zo’n vijfenzeventig jaar geleden heeft het een volk in het verderf gestort en een schaamte gebracht die nu nog voelbaar is. Het bracht het slechtste voort in mensen die tot dan toe op eigen kracht geen kansen voor zichzelf hadden kunnen creëren. Het waren de beperkten van geest die hun kans zagen om boven zichzelf uit te stijgen op een verschrikkelijke manier. Die macht kregen, waar ze anders nooit van hadden kunnen dromen. Laat deze beker deze maal aan de mensheid voorbij gaan. Laat uiteindelijk het gezonde verstand prevaleren boven de primitieve wens tot overheersing en macht.

Thuis nog slechter

Wie zijn eigenlijk die tienduizenden die huis en haard verlaten om in een onbekend land, in een onbekende cultuur een nieuwe toekomst te gaan zoeken? Die met gevaar voor eigen leven, voor veel geld een uiterst riskante reis ondernemen om maar weg te komen van het vertrouwde eigen huis. Willen ze definitief weg of hopen ze nog op een terugkeer als alles thuis weer rustig is? Pas als het thuis nog slechter is dan het onbekende, dan verlaat je je vertrouwde geboortegrond. Het zijn mensen die vluchten omdat ze moeten, niet omdat ze willen. Het zijn de onderduikers van weleer, die nu nog leven omdat ze zijn gevlucht. Overleven zit heel diep in onze genen.

Pakketjes van duizend

Maar het zijn niet alleen wanhopige vluchtelingen die naar hier toe komen in de hoop op vrede en een overlevingskans. Het zijn ook mensen die met de grote stroom vluchtelingen meeliften op een reis richting geluk. Mensen die het thuis niet hebben gemaakt om welke reden dan ook. Verstopt tussen de wanhopigen, reizen ze als luizen in de pels mee. Ze verdringen de plaatsen van hen die echt geen thuis meer hebben. Ze vechten zich vooraan als het gaat om de beste plaatsen, het beste voedsel en de mooiste kleren, net als destijds. Zij hebben niets te verliezen en klagen hier als het hen aan iets ontbreekt. Ze spelen handig in op ons collectief medelijden of schuldgevoel. Het zijn parasieten die gebruik maken van het leed van anderen. Zij hebben echter niet de overhand en dus moeten we ons niet op hen concentreren. Onze aandacht moet gaan naar Aylan, die onnodig stierf, die nog een leven voor zich had. Naar hem en zijn familie, zijn volk, dat bang is van hun overheersers. Laat ze in hemelsnaam hier niet bang hoeven zijn van een opgehitste menigte. Van een dolgedraaid volk dat zelfs haar eigen politici bedreigt. Is het de schuld van Aylan dat hij op reis moest? Een reis die hij nooit zou beëindigen? Is hij een gelukzoeker of kon hij niet anders dan vluchten om te overleven, zoals hier de onderduikers van destijds? Overleven zit heel diep in onze genen. Dat gold ook voor Aylan. Alleen nu niet meer. Aylan is dood. Wij allen zagen hem daar liggen aan de waterlijn. Wij huilden, protesteerden en eisten van onze politici dat zij eindelijk eens zouden gaan handelen. En pas toen deden ze dat. Pas toen zag men de mens in de vluchteling. Maar lang duurde het niet. Al snel werden het weer pakketjes van duizend, als op een beurs verhandeld.

Wen er alvast maar aan

Wat moet er nu gebeuren om ons weer de mensen te laten zien achter de grote stromen met angstige vluchtelingen? Hoeveel Aylans moeten nog volgen om ons in te laten zien dat de wereld aan het veranderen is? Natuurlijk zal een gedeelte teruggaan naar hun geboorteland als ze de mogelijkheid hebben. Maar een groot gedeelte blijft hier, trouwt hier, krijgt hier kinderen die het geboorteland van hun ouders nooit gezien hebben. Hun land is dan hier. Niet hun roots, wel hun leven. Vanaf het moment dat de trein zijn intrede heeft gedaan is het proces van reizen en vermenging van volkeren echt goed begonnen. Hoe sneller de vliegtuigen, hoe breder de wegen en hoe ruimer de grenzen, des te sneller zal het gebeuren. Wen er maar aan. Het arische ras van weleer zal weldra niet meer bestaan. Net als de Indianen en de Aboriginals. De scheiding tussen blank en zwart zal letterlijk vervagen. Natuurlijk, het zal nog vele decennia duren voordat het echt zover is dat huidkleur, afkomst en de vorm van je neus geen rol meer speelt, maar een weg terug is er niet meer.

Liever vertrouw ik op onze kinderen en kleinkinderen

Zoals altijd in veranderingsprocessen, is de mens zelf de zwakste schakel. Zelfs in het eigen veranderingsproces. Het zijn de schreeuwlelijken met kleine snorretjes, de NSB’ers en de KKK die wanhopig vast proberen te houden aan de scheiding der volkeren. Maar net als bij Romeo en Julia, waar de diepere emoties zich niet door verboden en geweld lieten stoppen, zal dat ook niet gebeuren bij de volkeren der aarde. We zouden de aarde moeten vernietigen om het proces te stoppen. Maar liever hoop ik op een inzicht in de toekomst, waar onze kinderen en kleinkinderen meewarig het hoofd zullen schudden om die domme en zinloze vijandigheid van hun voorvaderen, terwijl ze vredig naast en met elkaar leven. Omdat ze niet beter weten. Niet beter willen weten.

 

Jan Bakhuys

 

 

Lees meer »